لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
مدتی پیش قرارداد پیشخرید دستگاهی را با شخصی امضا کردم. اکنون طرف مقابل اظهار میکند که به دلیل بیماری اضطراب، داروهای قوی از گروه بنزودیازپینها مصرف میکند و در زمان امضای قرارداد نیز مقادیر زیادی از آن دارو مصرف کرده بوده است. ادعا میکند که در آن حالت هوشیاری کامل نداشته و اکنون برخی مفاد قرارداد را به یاد نمیآورد و آن را نمیپذیرد. آیا این قرارداد باطل است؟
تولیدشده با هوش مصنوعی بنیاد وکلا — پاسخ وکیل نیست
این متن را هوش مصنوعی نوشته است و ممکن است دقیق یا کامل نباشد؛ پاسخهای وکلا در ادامهٔ همین صفحه آمده است.
صرف ادعای مصرف دارو برای بطلان قرارداد کافی نیست؛ طرف مقابل باید در دادگاه ثابت کند که در زمان امضا فاقد اراده و قصد انشا بوده است.
طبق مواد ۱۹۰ و ۲۱۱ قانون مدنی، یکی از شرایط صحت قرارداد داشتن اهلیت و قصد است. اگر کسی ثابت کند که بهسبب مصرف دارو در حالت فقدان اراده کامل بوده، قرارداد میتواند غیرنافذ یا باطل تلقی شود؛ اما اثبات این ادعا بر عهده مدعی است و صرف بیان شفاهی یا فراموشی کافی نیست.
مدارکی مانند پرونده پزشکی، نسخه دارویی مربوط به آن تاریخ، و نظر پزشکی قانونی برای اثبات این ادعا لازم است. تا زمانی که این ادعا در دادگاه اثبات نشده، قرارداد معتبر است و شما میتوانید الزام طرف مقابل به اجرای آن را از دادگاه بخواهید.
این پاسخ بهصورت خودکار و بر اساس میزان جزئیات در ابتدا آمده است، نه بهعنوان تأیید محتوای آن.
صرف ادعای ابتلا به اختلال اضطرابی، مصرف داروهای بنزودیازپینی یا عدم بهیادآوردن برخی مفاد قرارداد، بهتنهایی موجب بیاعتباری یا بطلان قرارداد نخواهد بود.
وجود قصد طرفین و رضای آنان از شرایط اساسی صحت هر معامله است. همچنین هرگاه شخص در زمان انعقاد معامله فاقد قصد انشای واقعی باشد؛ از جمله در وضعیت بیهوشی، خواب یا مستی، معامله به لحاظ فقدان قصد، باطل خواهد بود. بنابراین، ملاک تشخیص، وضعیت ذهنی و ارادی شخص در زمان انعقاد قرارداد است، نه صرف ابتلا به بیماری یا مصرف دارو.
چنانچه ایشان مدعی باشد که در زمان امضای قرارداد، بر اثر مصرف مقدار قابلتوجهی از داروهای مذکور، فاقد هوشیاری، قدرت ادراک، تمییز یا اراده لازم برای انشای معامله بوده، باید این ادعا را با ادله معتبر اثبات کند.
اصل بر صحت معاملات است؛ بنابراین، تا زمانی که فساد یا فقدان یکی از شرایط اساسی صحت معامله، بهویژه فقدان قصد و اراده در زمان انعقاد قرارداد، به نحو قانونی اثبات نشده، قرارداد صحیح و معتبر می باشد. صرف ادعای بعدی مبنی بر عدم یادآوری مفاد قرارداد یا عدم پذیرش آن، برای بیاعتبار کردن قرارداد کفایت نمیکند؛ زیرا عدم یادآوری بعدی، لزوما ملازمهای با فقدان قصد و اراده در زمان امضا ندارد.
چنانچه ایشان پیش از امضای قرارداد درباره مفاد آن مذاکره کرده، پرسشهایی مطرح نموده، پاسخ دریافت کرده، مفاد قرارداد را تایید یا امضا کرده و پس از انعقاد نیز اقداماتی از قبیل پرداخت وجه، دریافت رسید، پیگیری اجرای تعهدات یا ارسال پیامهای مؤید قرارداد انجام داده باشد، این امور میتواند بهعنوان قرائن و امارات مؤثر بر وجود قصد و رضای وی مورد استناد قرار گیرد.
پروندهی شما جزئیات خودش را دارد؛ با یک وکیل قرارداد صحبت کنید
پاسخهای این صفحه کلی هستند و برای آشنایی نوشته شدهاند. ۲٬۰۹۵ وکیل با تخصص در این حوزه در بنیاد وکلا عضو هستند.
ثبتنام لازم نیست؛ فقط شمارهٔ موبایل، آن هم فقط برای همین مشاوره.
باسلام
بیماری اضطراب یا مصرف داروی بنزودیازپینی، مساوی با جنون یا حجر نیست.
حتی اگر شخص سابقه بیماری روانی داشته باشد، باز باید وضعیت او در زمان دقیق انعقاد قرارداد بررسی شود
اگر قرارداد را خود شخص با اراده امضا کرده و بعدا نیز آن را اجرا یا تایید کرده باشد، این رفتارها میتواند قرینه مهمی علیه ادعای فقدان قصد باشد. علاوه بر این، قانون مدنی اصل را بر صحت معاملات گذاشته است؛ یعنی قرارداد منعقدشده اصولا صحیح فرض میشود مگر فساد آن ثابت شود.
بنابراین در شرایطی که شما توصیف کردهاید، صرف ارائه مدارک پزشکی مبنی بر مصرف بنزودیازپین یا ادعای فراموشی مفاد قرارداد، برای بطلان قرارداد کافی نیست؛ طرف مقابل باید وضعیت فقدان قصد یا عدم اهلیت خود را در زمان انعقاد قرارداد اثبات کند
صرف مصرف داروی آرامبخش، حتی از گروه بنزودیازپینها، خودبهخود موجب بطلان قرارداد نمیشود. باید ثابت شود که شخص هنگام امضا به حدی از هوشیاری خارج بوده که قصد و اراده واقعی برای انجام معامله نداشته است؛ زیرا طبق ماده ۱۹۵ قانون مدنی، معامله در حالت فقدان قصد باطل است
بنابراین صرف ادعای «دارو مصرف کرده بودم و مفاد قرارداد را به یاد ندارم» کافی نیست و وضعیت واقعی وی در زمان امضا باید با ادلهای مانند سوابق پزشکی، میزان و نوع دارو، شهادت شهود و عنداللزوم نظر پزشکی قانونی بررسی شود.
پیشنهاد میکنم برای دفاع، قرارداد و مدارک زمان امضا را توسط وکیل بررسی کنید تا مشخص شود ادعای فقدان قصد قابل اثبات است یا خیر و دفاع مناسب تنظیم شود.
صرف مصرف داروی آرامبخش یا بنزودیازپین در زمان انعقاد قرارداد، بهخودیخود موجب بطلان قرارداد نمیشود. ملاک اصلی این است که آیا شخص در لحظه امضای قرارداد قصد انشای معامله و اراده آگاهانه برای انعقاد آن را داشته یا خیر. مطابق ماده ۱۹۰ قانون مدنی، قصد و رضا و اهلیت از شرایط اساسی صحت معامله هستند.
بنابراین اگر طرف مقابل مدعی است به دلیل مصرف مقدار زیاد دارو در آن زمان، فاقد قوه تشخیص و قصد انشای واقعی بوده، صرف ادعا یا سابقه مصرف دارو کافی نیست و باید این وضعیت را اثبات کند؛ از جمله با مدارک پزشکی، سوابق درمانی، میزان و نوع داروی مصرفی، قرائن زمان انعقاد قرارداد و عنداللزوم نظریه پزشکی قانونی. اگر ثابت شود در زمان امضا واقعا فاقد قصد و اراده لازم بوده، قرارداد میتواند با ایراد جدی مواجه شود؛ اما صرف اینکه بعدا مفاد قرارداد را به یاد نمیآورد یا میگوید دارو مصرف کرده است، موجب بطلان قرارداد نیست. همچنین باید بین «فقدان قصد» و صرف کاهش تمرکز یا اختلال حافظه تفکیک کرد؛ هر اختلالی الزاما به معنای فقدان قصد حقوقی نیست.
پیرو سوال شما، صرف مصرف بنزودیازپینها موجب بطلان قرارداد نیست؛ طرف مقابل باید ثابت کند که هنگام امضای قرارداد، مصرف دارو به حدی بوده که قصد انشای معامله و درک عمل حقوقی را از دست داده است. طبق مواد ۱۹۰، ۱۹۱ و ۱۹۵ قانون مدنی، فقدان قصد موجب بطلان است، اما صرف اینکه بعدا بگوید «برخی مفاد را یادم نیست» کافی نیست. بنابراین اگر قرارداد را آگاهانه امضا کرده، درباره آن مذاکره کرده، وجهی پرداخت یا دریافت شده یا پس از قرارداد رفتارهایی داشته که مؤید قبول معامله است، این قرائن میتواند دفاع مهمی در برابر ادعای او باشد. در صورت طرح دعوای بطلان، موضوع مصرف دارو و میزان تاثیر آن باید با پرونده پزشکی، سوابق تجویز دارو و عنداللزوم نظر پزشکی قانونی و سایر قرائن زمان عقد بررسی شود.
قرارداد بهطور خودکار باطل نیست، مگر اینکه طرف مقابل بتواند فقدان اهلیت یا اخلال در قصد خود را در زمان امضا ثابت کند.
برای اثبات این ادعا، به گواهی پزشکی معتبر و نظریه کارشناسی رسمی نیاز است تا تاثیر دارو بر هوشیاری و ارادهی او را نشان دهد.
تا زمانی که این ادله در دادگاه ارائه نشود، قرارداد معتبر است و شما میتوانید به مفاد آن استناد کنید.
در صورت اثبات، دادگاه میتواند حکم به بطلان یا فسخ قرارداد صادر کند.
بااحترام صرف مصرف داروهای بنزودیازپینی موجب بطلان قرارداد نیست و طرف مقابل باید ثابت کند که هنگام امضای قرارداد به علت مصرف دارو فاقد قصد و اراده واقعی یا فاقد قوه تشخیص بوده است اگر ثابت شود در زمان امضا عملا در وضعیت بیهوشی یا فقدان قصد قرار داشته باشد قرارداد به علت فقدان قصد باطل است اما صرف اینکه اکنون بعضی مفاد قرارداد را به یاد نمیآورد یا ادعا میکند داروی زیادی مصرف کرده به تنهایی برای بطلان کافی نیست در چنین اختلافی وضعیت واقعی او در زمان امضا و ادلهای مانند مدارک پزشکی میزان و زمان مصرف دارو و قرائن مربوط به نحوه انعقاد قرارداد اهمیت تعیینکننده دارد
علیکم
نه، صرف اینکه طرف قرارداد بنزودیازپین مصرف میکرده باعث نمیشه قرارداد خودبهخود باطل بشه. باید ثابت کنه که دقیقا زمان امضای قرارداد، اثر دارو به حدی بوده که اصلا قصد و اراده واقعی برای معامله نداشته.اینکه الان میگه «بعضی مفاد قرارداد یادم نیست» یا «دارو مصرف میکردم» بهتنهایی کافی نیست. نوع و دوز دارو، زمان مصرف و وضعیت هوشیاریش اون موقع مهمه و در صورت اختلاف میتونه با مدارک پزشکی و نظر پزشکی قانونی بررسی بشه.اگر فقدان قصد ثابت بشه اونوقت دیگه بحث بطلان قرارداد مطرح میشه نه صرفا ابطال قراداد ،ولی صرف مصرف دارو قرارداد رو از اعتبار نمیندازه.
خیر، صرف مصرف داروهای بنزودیازپینی موجب بطلان قرارداد نمیشود. ملاک این است که طرف مقابل در زمان انعقاد قرارداد فاقد قصد یا اراده معتبر بوده و این موضوع را بتواند اثبات کند.
اگر قرارداد با امضا، مدارک و قرائن معتبر منعقد شده باشد، اصل بر صحت آن است. طرف مقابل باید عدم قصد یا اختلال مؤثر در اراده در زمان عقد را اثبات کند؛ صرف ادعای مصرف دارو یا فراموشی بعدی کافی نیست.
در صورت اختلاف، سوابق پزشکی، میزان مصرف دارو و وضعیت ذهنی شخص در زمان امضا میتواند برای کارشناسی و تشخیص اعتبار قرارداد مورد بررسی قرار گیرد.
مصرف دارو بهتنهایی موجب بیاعتباری قرارداد نیست اما اگر طرف مقابل بتواند فقدان قصد و اراده یا عدم هوشیاری مؤثر در زمان امضاء قرارداد را اثبات کند، میتواند صحت قرارداد را مورد خدشه قرار دهد. صرف ادعای مصرف دارو یا فراموشی مفاد قرارداد کفایت نمیکند و باید وضعیت وی در زمان انعقاد قرارداد با ادله و مدارک معتبر احراز شود. بنابراین مشاوره با وکیل توصیه میگردد ....
باسلام
مصرف دارو به تنهایی موجب بطلان قرارداد نیست و مدعی باید ثابت کند که هنگام امضای قرارداد به علت مصرف دارو فاقد قصد و اراده واقعی بوده است و در صورت اثبات قرارداد به علت فقدان قصد باطل است
صرف ابتلا به اضطراب یا مصرف داروهای بنزودیازپین موجب بطلان قرارداد نیست و اصل بر صحت معامله است. تنها اگر ثابت شود شخص هنگام امضای قرارداد به علت مصرف دارو به حدی دچار اختلال هوشیاری و فقدان اراده بوده که فاقد قصد واقعی برای انعقاد قرارداد بوده است، قرارداد میتواند به علت فقدان قصد باطل باشد. اثبات این موضوع بر عهده مدعی است و معمولا نیاز به دلایل و مدارکی مانند پرونده پزشکی، نظریه پزشکی قانونی، شهادت و سایر قرائن دارد؛ صرف ادعای فراموشی مفاد قرارداد یا مصرف دارو برای بیاعتبار کردن قرارداد کافی نیست.
اصل بر صحت و لزوم قرارداد است و نمیتوان با صرف یک ادعا قرارداد را باطل قلمداد کرد. در صورتی که شخص روی ادعای خود پابرجا باشد، اعلام بطلان معامله باید طی پروسه نسبتا طولانی در دادگاه مورد بررسی قرار گیرد.
ادعای ایشان مورد پذیرش نیست
از ایشان سوال نمایید که چرا برخی از مفاد قرارداد شامل عدم هوشیاری شده و بقیه صحیح است؟
صرف مصرف بنزودیازپین یا فراموشی مفاد قرارداد، موجب بطلان نیست. باید فقدان قصد و اراده در زمان امضای قرارداد اثبات شود و برای اثبات این موضوع میبایست از دادگاه درخواست ارجاع به پزشکی قانونی کند. بررسی سوابق پزشکی، نوع و میزان دارو و وضعیت وی در زمان انعقاد قرارداد اهمیت دارد.
پس تا زمانی که فقدان قصد اثبات نشده، قرارداد معتبر است.
اصل بر صحت قرارداد است و بطلان آن استثنا بوده و پس از رسیدگی قضایی محرز میشود.
موفق باشید.
قرارداد کاملا صحیح است شخص طرف مقابل شما قصد و اراده انشاء داشته و به گفته شما برخی از مفاد قرارداد را به خاطر نمی اورد همین نکته نشان از قصد و اراده طرف مقابل دارد ... همچنین در خصوص ادعا طرف مقابل شخص میبایست عدم قصد و اراده خود را اثبات نماید ...
هیچکدام از این پاسخها دقیقاً پروندهٔ شما نبود؟
پاسخهای عمومی، مدارک و تاریخها و شرایط خاصِ شما را نمیبینند. در یک مشاورهٔ تلفنی، وکیل روی همین پرونده با شما صحبت میکند و قدم بعدی را مشخص میکند.
ثبتنام لازم نیست؛ فقط شمارهٔ موبایل، آن هم فقط برای همین مشاوره.
