ادعای مستحق‌للغیر بودن ملک توسط مستأجری که شاهد فروش آن بوده چه حکمی دارد؟

سلام مالک اصلی باید مالکیت خود را اثبات کند و صرف ادعای مستحق‌للغیر بودن کافی نیست و با توجه به اینکه ب شاهد معامله بوده و سه سال ملک را اجاره کرده و اجاره‌بها پرداخته این رفتارها قرائن مهمی علیه ادعای فعلی اوست

دادگاه ادعای مستحق‌لغیر بودن [ب] را نمی‌پذیرد، زیرا شهادت او بر فروش و استفاده سه‌ساله بدون اعتراض، حکایت از قبول مالکیت فروشنده دارد و حق اعتراض را از وی سلب کرده است. در نتیجه، قرارداد اجاره صحیح بوده و [ب] به دلیل تخلف از تخلیه و عدم پرداخت اجاره، محکوم به تخلیه و پرداخت معوقات می‌شود. همچنین امکان مطالبه خسارت تاخیر و اجرت‌المثل ایام تصرف پس از پایان قرارداد وجود دارد. بنابراین، فروشنده و موجر می‌توانند با اطمینان کامل دعوی خود را پیگیری کنند.

باسلام
دادگاه از نظر حقوقی نمی‌تواند صرفا به علت ادعای ب قرارداد را فضولی و باطل اعلام کند؛ ابتدا باید مالکیت شخص ثالث و عدم اختیار الف در زمان اجاره احراز شود. ضمن اینکه در اصطلاح حقوقی، معامله فضولی اصولا غیرنافذ است، نه اینکه از ابتدا لزوما باطل باشد. ماده ۲۴۷ نیز همین تعبیر را به کار برده است.

امکان اثبات مستحق الغیر بودن ضعیف است لذا صرف شهادت ب تاثیری در عدم مستحق الغیر بودن ندارد اما درصورت اثبات مستحق الغیر بودن اجاره فضولی محسوب می‌گردد و مستاجر تکلیفی در پرداخت مال اجاره به شما ندارد.

سلام ایشان در بطلان عقد ذینفع نیست و چنین دعوی ای از سوی ایشان نباید نتیجه بدهد

صرف ادعای مستاجر، موجب بطلان اجاره‌نامه نیست. شهادت وی بر وقوع معامله، تصرف سه‌ساله و پرداخت اجاره‌بها قرائن مؤثر بر علم و پذیرش مالکیت موجر محسوب می‌شود.
بنابراین، پذیرش ادعای مستحق‌للغیر بودن، منوط به اثبات مالکیت شخص ثالث و عدم اذن وی است و صرف ادعا، برای بی‌اعتباری اجاره کفایت نمی‌کند.

با توجه به اینکه آقای [ب] شاهد فروش بوده و سه سال بدون اعتراض از ملک استفاده کرده و اجاره پرداخت کرده، ادعای مستحق‌للغیر بودن و بطلان اجاره به دلیل فضولی معمولا پذیرفته نمی‌شود، مگر اینکه سند رسمی معتبری خلاف آن ارائه دهد؛ بنابراین دادگاه احتمالا حکم به تخلیه و مطالبه اجاره‌بها می‌دهد.