موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
آیا میتوان مهریه را به صورت تقسیم‌شده عندالمطالبه و مشروط به استطاعت در سند ازدواج درج کرد؟
پرسیده شده ۲ ماه پیش
۵۱ پاسخ ثبت شده
آیا امکان دارد در سند ازدواج شرطی درج شود که مهریه به صورت ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه مشروط به استطاعت مالی زوج باشد، به‌نحوی که در صورت وقوع طلاق، میزان تعهد زوج نسبت به آن ۱۰۰ سکه فقط یکبار و بر اساس وضعیت مالی و دارایی‌های وی در زمان طلاق تعیین و تسویه شود و پس از پرداخت مبلغ تعیین‌شده، زوج نسبت به باقیمانده هیچ تعهدی نداشته باشد و افزایش دارایی یا توان مالی وی در سال‌های بعد نیز موجب ایجاد حق مطالبه مجدد برای زوجه نشود؟ این شرط چگونه باید در سند ازدواج یا شروط ضمن عقد تنظیم شود تا از نظر حقوقی معتبر و قابل اجرا باشد؟
جمع‌بندی پاسخ وکلاهوش مصنوعی
اکثر وکلا معتقدند تقسیم مهریه به عندالمطالبه و عندالاستطاعه و درج شروط تسویه در عقدنامه امکانپذیر است، اما برخی نسبت به بطلان شرط در زمان طلاق یا موانع عملی تفکیک آن هشدار داده‌اند.
این کلیتِ نظرات است و اعتبار اجرایی شرط به متن دقیق عبارات و چگونگی وقوع طلاق در آینده وابسته است.
زهرا فرجآنلاینوکیل پایه یک مرکز وکلای قوه‌قضاییه·۵٫۰
پاسخ هوشمند بنیاد وکلاهوش مصنوعی
امکان تقسیم مهریه و شرط تسویه در زمان طلاق
طبق نظر اکثر وکلا بر اساس ماده ۱۰ قانون مدنی، درج شرط تقسیم مهریه به عندالمطالبه و عندالاستطاعه و محدود کردن تعهد به دارایی زمان طلاق در شروط ضمن عقد ممکن است. با این حال، تنظیم این شرط باید بسیار دقیق، شفاف و همراه با اسقاط حق مطالبه مازاد باشد تا باطل نشود. در مقابل، برخی وکلا معتقدند تفکیک مهریه در عمل دشوار است و اگر طلاق از طرف مرد باشد، ممکن است شرط استطاعت و شروط وابسته به آن کلاً منتفی شود.
منابع: ماده ۱۰ قانون مدنی
این پاسخ به‌صورت خودکار تولید شده و جای مشاوره‌ی حقوقی با وکیل را نمی‌گیرد؛ پاسخ‌های وکلا در ادامه آمده است.
امکان درج این شرط در سند ازدواج وجود دارد اما باید با عباراتی دقیق تنظیم شود که نشان‌دهنده «وجه التزام» یا «تعهد مشروط» باشد تا دچار بطلان نشود. تنظیم این توافق باید در قالب «شرط ضمن عقد» و با ذکر صریح مبنی بر سقف تعهدات مالی و اسقاط حق مطالبه مازاد بر دارایی‌های شناسایی‌شده در زمان طلاق صورت گیرد تا اعتبار قانونی لازم را داشته باشد.
بااحترام و در اصل میتوان در عقدنامه برای ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه دیگر موعد و شرط پرداخت تعیین کرد زیرا طبق ماده ۱۰ قانون مدنی توافق خصوصی زوجین تا زمانی که مخالف قانون نباشد معتبر است و ماده ۱۰۸۳ قانون مدنی نیز اجازه می‌دهد برای پرداخت تمام یا بخشی از مهریه مدت یا اقساط مقرر شود و مطابق ماده ۱۱۱۹ قانون مدنی شرط ضمن عقد ازدواج در صورتی که مخالف مقتضای عقد نباشد قابلیت اعتبار دارد اما عبارت کلی استطاعت مالی کافی نیست و باید در سند به طور روشن مشخص شود که استحقاق و میزان قابل پرداخت ۱۰۰ سکه در زمان طلاق فقط یک بار با بررسی دارایی‌ها و درآمدهای قابل اثبات زوج و تا سقف ۱۰۰ سکه تعیین میشود و پرداخت همان مبلغ موجب تسویه قطعی این بخش خواهد بود و مطالبه بعدی بابت افزایش توان مالی زوج امکان ندارد البته بهتر است به جای سلب کلی حق زوجه از عبارتی مانند تسویه و ابراء قطعی پس از تعیین و پرداخت مبلغ استفاده شود زیرا صرف درج یک عبارت مبهم ممکن است در دادگاه موجب اختلاف درباره تحقق استطاعت یا میزان بدهی شود و احراز آن نیز باید با سند رسمی یا توافق روشن و در صورت اختلاف با تصمیم مرجع قضایی انجام شود همچنین با توجه به ماده ۲۲ قانون حمایت خانواده تا ۱۱۰ سکه تمام بهار آزادی یا معادل آن وصول مهریه تابع مقررات قانونی مربوط است و نسبت به مازاد بر ۱۱۰ سکه ملائت زوج ملاک پرداخت خواهد بود بنابراین برای اعتبار و اجرای بهتر شرط باید اصل ۱۴ سکه و بخش ۱۰۰ سکه و زمان سررسید و معیار دقیق استطاعت و نحوه ارزیابی دارایی‌ها و آثار پرداخت نهایی جداگانه و بدون ابهام در سند ازدواج درج شود و متن نهایی شرط را دفتر رسمی ازدواج تنظیم کند. موفق باشید 💐
درود بر شما؛
بله؛ اصل توافق بر تفکیک مهریه به ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه مشروط به استطاعت، با استناد به مواد ۱۰، ۲۱۹، ۲۲۰ و ۱۱۱۹ قانون مدنی قابل پذیرش است؛ لیکن شرطی که صرفا «در زمان طلاق» استطاعت را ملاک قرار داده و سپس افزایش دارایی زوج را مطلقا موجب مطالبه مجدد نداند، محل ایراد جدی است.
مهم‌تر آنکه شعبه هشتم دیوان عالی کشور در دادنامه شماره ۹۳۰۹۹۷۰۹۰۶۸۰۰۷۴۶ مورخ ۱۳۹۳/۰۷/۰۸ و نیز دادنامه شماره ۹۳۰۹۹۷۰۹۰۶۸۰۱۲۰۸ مورخ ۱۳۹۳/۱۲/۰۵، شرط عندالاستطاعه را تا زمان استمرار زوجیت معتبر دانسته و در طلاق به درخواست زوج، پرداخت مهریه را تابع آن شرط ندانسته است.
راهکار مطمئن، تنظیم شرط به‌صورت «تعهد مستقل و دقیق» و تعیین تکلیف نهایی آن از طریق صلح قطعی در زمان طلاق است، نه صرفا درج عبارت کلی عندالاستطاعه؛ زیرا صلح نسبت به جلوگیری از تنازع احتمالی نیز وفق ماده ۷۵۲ قانون مدنی معتبر است و ابراء نیز مطابق ماده ۲۸۹ قانون مدنی موجب سقوط حق میشود.
بنابراین برای تضمین اینکه پس از تسویه توافقی در زمان طلاق، زوج در آینده با افزایش استطاعت مالی با مطالبه مجدد مواجه نشود، نحوه انشاء شرط، زمان تحقق دین، حدود اسقاط حق و قالب «صلح/ابراء قطعی» باید دقیقا متناسب با وضعیت پرونده تنظیم شود؛ آیا سند ازدواج هنوز تنظیم نشده و قصد دارید متن شرطی تنظیم شود که کمترین امکان تفسیر قضایی به نفع مطالبه مجدد زوجه را داشته باشد؟
امکان درج چنین توافقی در سند نکاحیه وجود دارد، اما صرف عبارت ۱۰۰ سکه عندالاستطاعه برای تحقق هدف مورد نظر کافی نیست. این عبارت معمولا به معنای تعلیق حق مطالبه به احراز توان مالی زوج در هر زمان است و به‌تنهایی دلالتی بر تعیین یک‌باره استطاعت در زمان طلاق یا اسقاط دائمی حق نسبت به مازاد ندارد.
لذا لازم است شرط به‌صورت دقیق و تفکیک‌شده تنظیم شود. به این نحو که اولا ۱۴ سکه تمام بهار آزادی به‌عنوان مهریه حال و عندالمطالبه و مستقل از سایر قیود تعیین گردد. ثانیا ۱۰۰ سکه دیگر به‌عنوان مهریه مشروط یا مؤجل، منوط به استطاعت مالی زوج در زمان وقوع انحلال نکاح (اعم از طلاق یا سایر اسباب قانونی) قرار گیرد.
همچنین لازم است در متن شرط تصریح شود که در زمان انحلال نکاح، کلیه دارایی‌های زوج از جمله اموال منقول و غیرمنقول، مطالبات، حساب‌های بانکی، سهام، سرمایه‌گذاری‌ها و دیون، پس از کسر مستثنیات دین، توسط کارشناس رسمی دادگستری یا مرجع مورد توافق طرفین ارزیابی میشود و بر اساس نتیجه آن، میزان قابل پرداخت از محل ۱۰۰ سکه تا سقف مقرر تعیین و تسویه خواهد شد.
بله، اصل تقسیم مهریه به دو بخش و تعیین نحوه پرداخت متفاوت برای هر بخش قابل تصور است؛ مثلا ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه با شرط استطاعت مالی زوج. قانون مدنی نیز تعیین مقدار مهر را به تراضی طرفین واگذار کرده و برای تادیه تمام یا قسمتی از مهر، امکان تعیین مدت یا اقساط را پذیرفته است. بنابراین میتوان این توافق را به‌صورت روشن و صریح در سند ازدواج درج کرد. با این حال، عبارت «عندالاستطاعه» به‌خودی‌خود به معنای سقوط قطعی ۱۰۰ سکه پس از یکبار تعیین توان مالی نیست؛ اصل مهریه با عقد برای زوجه ایجاد میشود و باید شرط موردنظر دقیقا به‌گونه‌ای تنظیم شود که قصد طرفین درباره تسویه نهایی روشن باشد.
اگر هدف دقیقا این است که در زمان طلاق، وضعیت مالی زوج فقط یکبار ارزیابی شود و مبلغی که بر اساس آن تعیین و پرداخت میشود، تسویه قطعی بخش ۱۰۰ سکه محسوب شده و افزایش توان مالی زوج در آینده موجب مطالبه مجدد نشود، صرف نوشتن «۱۰۰ سکه عندالاستطاعه» کافی نیست و توصیه میشود این قسمت به‌صورت یک شرط ضمن عقد مستقل و بسیار دقیق تنظیم شود؛ زیرا درباره آثار شرط عندالاستطاعه پس از انحلال نکاح نیز در رویه قضایی دیدگاه‌هایی وجود داشته است. در نتیجه، برای جلوگیری از اختلاف، باید زمان ارزیابی استطاعت، مبنای محاسبه، مرجع تشخیص، مبلغ نهایی و اثر تسویه آن نسبت به باقیمانده صریحا مشخص شود.
سلام تقسیم میزان مهریه به دو بخش عندالمطالبه و عندالاستطاعه منعی ندارد ، اما تعیین ۱۰۰ معلق صحیح نیست به گونه ای که بیانگر این است که زوج قصد پرداخت مآزاد بر ۱۴ سکه ندارد و سبب اختلاف زیادی می گردد
در هر حال می تواند بدین صورت شرط کرد
مهریه زوجه عبارت است از :
۱- چهارده عدد سکه تمام بهارآزادی عندالمطالبه .
۲- یکصد عدد سکه تمام بهار آزادی عندالاستطاعه، بدین شرح مطالبه ی آن صرفا در صورتی مقدور است که زوج دارای اموال یا دارایی هایی مآزاد بر مستثنیات دین باشد و توانایی پرداخت بالفعل را داشته باشد.
تبصره ۱- تحدید در فرض طلاق به درخواست زوجه: طرفین توافق نمودند چنانچه طلاق به درخواست زوجه به وقوع پیوندد، زوج از پرداخت ۱۰۰ سکه بری است .
تبصره ۲- تحدید در فرض طلاق به درخواست زوج: چنانچه طلاق به درخواست زوج واقع گردد، زوج مکلف است در صورت استطاعت مالی، از محل اموال و دارایی های خود مآزاد بر مستثنیات دین، علاوه بر ۱۴ سکه عندالمطالبه، نسبت به یکصد سکه نیز اقدام به پرداخت نماید، در صورت فقدان استطاعه مالی زوج در آن مقطع ، زوجه نسبت به مآزاد توانایی مالی زوج ، او را ابراء می نماید و زوج دیگر حتی در صورت افزایش دارایی و توانایی مالی آتی هیچگونه مسئولیت و تعهدی بر پرداخت ندارد و زوجه هر گونه حقی نسبت به آن را از خود ساقط نمود.
مبنای قانونی
طبق ماده ۱۱۱۹ قانون مدنی طرفین میتونن هر شرطی که مخالف مقتضای عقد یا قانون نباشه، ضمن عقد درج کنن. شرط استطاعت مالی و تسویه یک‌باره مهریه، خلاف قانون نیست و قابل درج در سند ازدواجه
شرط باید ضمن عقد نکاح درج بشه (نه به‌صورت تعهد جداگانه)، چون شروط ضمن عقد ضمانت اجرای قوی‌تری دارن.
بهتره در سند رسمی ازدواج (دفترخانه) قید بشه، نه صرفا در یک توافقنامه عادی.
متن شرط باید شامل این موارد باشه:
تعیین دقیق ملاک «استطاعت مالی» (مثلا بر اساس دارایی‌های منقول و غیرمنقول، درآمد، و...)
مشخص کردن اینکه ارزیابی در زمان طلاق انجام میشه
شرط نباید خلاف نظم عمومی یا خلاف اخلاق حسنه باشه.
شرط نباید به‌گونه‌ای باشه که عملا مهریه رو از بین ببره (مثلا استطاعت رو صفر در نظر بگیره)
با سلام
بله، اصل چنین توافقی قابل تنظیم است؛ اما باید بسیار دقیق نوشته شود تا بعدا به‌عنوان تعهد قطعی ۱۰۰ سکه تفسیر نشود.
بهتر است در دفترخانه، به‌صورت شرط ضمن عقد مستقل تصریح شود که ۱۴ سکه عندالمطالبه است و ۱۰۰ سکه صرفا مشروط به استطاعت مالی زوج در زمان تحقق شرط بوده و میزان قابل پرداخت، با توافق طرفین یا سازوکار مشخص کارشناسی در همان زمان تعیین و با پرداخت آن، تعهد زوج نسبت به این بخش به‌طور کامل تسویه و ساقط میشود.
نکته مهم این است که صرف عبارت «مشروط به استطاعت» ممکن است کافی نباشد؛ باید زمان ارزیابی استطاعت، مرجع تعیین میزان، سقف تعهد و اثر تسویه نهایی صریحا درج شود.
بهتر است متن نهایی را قبل از امضا توسط دفترخانه یا وکیل متخصص خانواده بررسی کنید؛ چون یک عبارت مبهم میتواند نتیجه کاملا متفاوتی ایجاد کند.
بااحترام بله اصل توافق ممکن است اما صرف عبارت «۱۰۰ سکه عندالاستطاعه» برای رسیدن به این نتیجه کافی و مطمئن نیست برای هدف شما بهتر است ۱۴ سکه به عنوان مهریه عندالمطالبه تعیین شود و درباره ۱۰۰ سکه شرطی کاملا صریح تنظیم شود که در صورت طلاق فقط یک بار وضعیت مالی زوج در تاریخ طلاق ارزیابی شود و پس از پرداخت مبلغ تعیین‌شده زوجه نسبت به باقیمانده ۱۰۰ سکه صراحتا ابراء و اسقاط حق مطالبه مجدد کند حتما در متن مشخص شود معیار استطاعت چیست چه اموالی ملاک است چه تاریخی معیار ارزیابی است و مبلغ چگونه قطعی میشود برای جلوگیری از اختلاف بعدی متن شرط باید دقیق و رسمی در عقدنامه درج شود و بهتر است قبل از امضا توسط وکیل بررسی شود
این شرط قابل درج و معتبر است، اما باید دقیق تنظیم شود:
· ۱۴ سکه عندالمطالبه (حال و قابل وصول) بدون تغییر.
· ۱۰۰ سکه مشروط به‌صورت تعلیق در صورت طلاق (نه استطاعت مالی مستمر) و با تعیین مبلغ نهایی یک‌باره بر اساس دارایی‌های منقول و غیرمنقول زوج در تاریخ طلاق (با ضمیمه گواهی کارشناس رسمی دادگستری).
· شرط سقوط حق مازاد به‌صراحت قید شود و زوجه پس از دریافت مبلغ تعیین‌شده، از باقیمانده صرف‌نظر قطعی و غیرقابل رجوع کند.
حتما شرط در عقدنامه رسمی یا سند رسمی ازدواج و به‌صورت صریح و منجز ثبت شود تا در دادگاه قابل اجرا باشد.
درود
چنین شرطی مقدور است ،بر اساس ماده ۱۰ قانون مدنی، طرفین می‌توانند هر شرطی را که مخالف صریح قانون نباشد، در قرارداد بگنجانند . برای جلوگیری از ابهام در تعیین «استطاعت» یا نحوه تسویه، پیشنهاد میشود:
· شرط را شفاف و بدون ابهام در بخش شروط ضمن عقد قید کنید.
· این شرط، تعهدی ذمه‌ای (متعهد به انجام) محسوب میشود و در صورت فوت یا تغییر وضعیت مالی زوج، همچنان به قوت خود باقی است.
بله این توافق کاملا معتبر است برای اجرای ان باید در بخش سایر شرایط عقدنامه یا طی سند رسمی جداگانه به صراحت قید شود که صد سکه مشروط به استطاعت مالی زوج صرفا در زمان وقوع طلاق است و میزان قابل پرداخت یک بار بر اساس دارایی های وی در همان زمان تعیین شده و پس از پرداخت ان مبلغ زوج بری الذمه می گردد و زوجه حق هرگونه مطالبه مجدد به بهانه افزایش دارایی های آینده را از خود سلب و ساقط می نماید ثبت این متن در دفترخانه ازدواج یا اسناد رسمی ان را لازم الاجرا می کند
باسلام بله می توانید در میزان مهریه و عند المطالبه و عند الاستطاعه بنحوی که مد نظرتان است در عقدنامه قید کنید مثلا ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه عندالاستطاعه مضافا اینکه تصریح شوددر صورت ملائت مالی زوج در زمان اجرای صیغه طلاق آنهم بشرط یک نوبت مطالبه ودر صورت تکرار مطالبه مازاد مطالبه از درجه اعتبار ساقط است در شرایط ضمن عقد درج گردد.موید باشید.
بله، اصل چنین توافقی قابل تنظیم است؛ اما باید دقیقا به‌صورت شرط ضمن عقد نکاح/تعهد قراردادی مستقل تنظیم شود، نه اینکه صرفا عبارت کلی «مشروط به استطاعت مالی» نوشته شود
برای اینکه شرط واقعا قابل اتکا باشد، بهتر است در سند، نحوه محاسبه استطاعت، تاریخ ارزیابی، مرجع تعیین میزان و نحوه قطعی‌شدن تسویه هم مشخص شود؛ چون طبق ماده ۱۰۷۹ مهر باید تا حد رفع جهالت معلوم باشد.
بله، اصل چنین توافقی قابل طراحی است، چون تعیین مقدار و نحوه تعهد مهریه با تراضی زوجین امکانپذیر است؛ اما باید توجه کرد که «۱۰۰ سکه مشروط به استطاعت» با «تسویه قطعی بر اساس دارایی در زمان طلاق و سقوط همیشگی باقیمانده» دو موضوع متفاوت‌اند. ماده ۱۰۸۰ قانون مدنی تعیین مهر را به تراضی طرفین واگذار کرده و قراردادهای قانونی نیز لازم‌الاتباع‌اند.
بله، اصل توافق بر ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه عندالاستطاعه امکانپذیر است و سابقه قضایی هم دارد.
اما شرطی که بخواهد با «طلاق، استطاعت یک‌باره محاسبه و پس از پرداخت مبلغ تعیین‌شده، حق مطالبه آینده ساقط شود» نیازمند ابراء/اسقاط صریح و معتبر مازاد پس از تعیین مبلغ است؛ صرف عبارت «یکبار محاسبه میشود» ریسک تفسیری دارد.
سلام
تعیین مهریه به عنوان عندالمطالبه و عندالاستطاعه منافاتی با عقد در زمان ازدواج ندارد
اما آنچه مسلم هست اینکه اعتبار شرط عندالاستطاعه بودن مهریه تابع عقد نکاح می باشد و با انجام طلاق که زوج درخواست کننده آن بوده، عملا شرط استطاعت منتفی میگردد. وهر شرط بعدی که بر مبنای این استطاعت بوده نیز منتفی میگردد
با سلام
از نظر اینکه مقدار ۱۴ عدد سکه به صورت عندالمطالبه الباقی در صورت استطاعت مالی کاملا صحیح و قانونی میباشد
اما از نظر اینکه شرط ضمن العقدی نسبت به یک بار اقدام مالی زوجه نسبت به زوج در زمان طلاق محل ایراد مطلق است چرا که جزئی از شروط نامشروع و نامقدور است و حقوق مالی زوجه را در آتیه دارای شبهه می‌نماید
سلام، وقت بخیر
در صورتی که در سند ازدواج ۱۴ سکه را به صورت عندالمطالبه قرار دهید ومابقی را به صورت عندالاستطاعه قرار داده شود ، خانم زمانی میتواند سکه هایی که به صورت عندالاستطاعه تعیین شده است را مطالبه کند که استطاعت مالی مرد را ثابت نماید
سلام بله قابل توافق است ولی باید صریحا شرط شود استطاعت فقط یکبار در زمان طلاق سنجیده شود و زوج همان میزان احراز شده را بپردازد و زوجه نسبت به باقیمانده ۱۰۰ سکه ابراء قطعی کند و افزایش دارایی زوج در آینده هیچ حقی برای مطالبه مجدد ایجاد نکند
بله این دو منافات با هم ندارند و میتوان در شروط ضمن عقد نکاح صریحا قید کرد که «تعهد زوج نسبت به ۱۰۰ سکه، یکبار و منحصرا بر اساس دارایی‌های وی در تاریخ وقوع طلاق ارزیابی میشود؛ پس از تسویه بر همان مبنا، هیچ حق مطالبه مجددی برای زوجه باقی نخواهد ماند.» برای درج صحیح این شرط از وکلای بنیاد مشاوره بگیرید.
باسلام، توافق بر تفکیک مهریه به ۱۴ سکه عندالمطالبه و ۱۰۰ سکه مشروط به استطاعت، با استناد به مواد ۱۰، ۲۱۹، ۲۲۰ و ۱۱۱۹ قانون مدنی، اصولا قابل پذیرش است؛ اما شرطی که استطاعت را صرفا در زمان طلاق ملاک قرار دهد و افزایش بعدی دارایی زوج را موجب امکان مطالبه مجدد نداند، با ایراد جدی حقوقی مواجه است.
باسلام قسمت اول سوال شما مبنی بر عندالمطالبه و عندالاسطتاعه را میتوان در سند نکاحیه درج نمود اما اینکه جهت مطالبه فقط یک بار میتواند مطالبه نماید به نظر صحیح نمی باشد و بعید است در سند نکاحیه ذکر گردد.
با سلام.
بله مقدور است اما نه به این شکل که نسبت به باقیمانده زوج هیچ تعهدی نداشته باشد و افزایش دارایی یا توان مالی او موجب مطالبه باقیمانده سکه را فراهم نیاورد. در هر صورت با اثبات استطاعت مالی زوج نسبت به سکه باقیمانده زوجه می تواند آن را مطالبه نماید.
با سلام و درود
این شرط ممکن است اما توجه داشته باشید عندالاستطاعه بودن به معنای عدم تعهد شما در صورت عدم وجود دارایی نیست و تقسیط از همان ابتدا انجام میشود.
باسلام
اگر قرار است این توافق در عقدنامه منعکس شود، بهتر است متن نهایی به‌صورت یک شرط ضمن عقد نکاح و توافق درباره نحوه استحقاق و تسویه بخش دوم مهر تنظیم شود .
بله، اصل چنین شرطی قابل درج است؛ زیرا زوجین می‌توانند نحوه پرداخت تمام یا بخشی از مهر را با توافق تعیین کنند و ماده ۱۰۸۳ نیز امکان تعیین مدت و اقساط را پذیرفته است. 
اما عبارت «تعیین میزان بر اساس وضعیت مالی در زمان طلاق» باید دقیق و قابل محاسبه باشد؛ وگرنه ممکن است در اجرا محل اختلاف شود.
بهتر است ۱۴ سکه «عندالمطالبه» و ۱۰۰ سکه «عندالاستطاعه» مستقل تعیین شود و برای ۱۰۰ سکه، ملاک احراز استطاعت، مرجع احراز و سقف تعهد صریحا نوشته شود.
همچنین اگر منظورتان این است که پس از یکبار ارزیابی و پرداخت، دیگر هیچ مطالبه‌ای بابت آن ۱۰۰ سکه ممکن نباشد، این موضوع باید به‌صورت شرط روشن و بدون ابهام در سند نکاح درج شود.
اگر بخواهید، می‌توانم  متن دقیق و محکم همین شرط را برای درج در عقدنامه تنظیم کنم.
سلام و احترام
اینکه مهریه در عقدنامه به دو بخش تقسیم شود ، بخشی عند المطالبه و بخشی عند الااستطاعه امکانپذیر است ولی اینکه زوجه فقط یک بار آن را مطالبه کند و دارایی زمان طلاق ملاک باشد امکانپذیر نیست و چنین شرطی پذیرفته نخواهد شد
امکان تعیین قسمتی از مهریه به عنوان عند المطالبه وعند الاطاعه وجود دارد لکن درصورت درخواست طلاق از طرف زوج زوج موظف به پرداخت کل مهریه وتعیین تکلیف نحوه پرداخت در صورت عدم توانایی میباشد
سلام بله طبق ماده ۱۰ قانون مدنی طرفین میتواند هرگونه توافقی مشروعی را طبق اصل حاکمیت اراده انجام دهند لکن درج شرط عند الاستطاعه باید صریح و روشن باشد و مدت زمان و معیار استطاعت باید مشخص گردد مانند استطاعت هنگام درخواست طلاق .
درود
بله میتوانید عندالمطالبه و عندالاستطاعه رو در عقدنامه درج کنید اما برای صد سکه عندالاستطاعه، شرط معیار استطاعت و معیار تعیین تاریخ ارزیابی رو تعیین کنید.
وقت بخیر
بله چنین معیاری را در سند نکاح درج می کنند ولی می بایست شرط ضمن عقد باشد و صریح و آشکار قید شود بدان معنا که ۱۴ سکه که عندالمطالبه است و هیچ جای بحثی ندارد
۱۰۰ سکه ، **فقط درهنگام طلاق** ، زوج ملائت در پرداخت داشته باشد به هر تعداد و همان یک مرتبه و تمام .
نه اینکه زوج به طور مستمر تمکن مالی داشت ، زوجه الباقی سکه ها را مطالبه نماید
بله، از نظر حقوقی امکان درج چنین توافقی وجود دارد. طبق ماده ۱۰۸۳ قانون مدنی، زوجین می‌توانند برای پرداخت تمام یا بخشی از مهریه، شرایط و ترتیب پرداخت تعیین کنند.
