موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
آیا حق مسکن در عقدنامه مشترک است؟
پرسیده شده ۱ سال پیش
۳۹ پاسخ ثبت شده
آیا مرد میتواند حق مسکن را به هر دو نفر بدهد؟ به این معنی که تعیین محل سکونت بر اساس توافق دو طرف باشد؟ "حق انتخاب مسکن مشترک با توافق هر دو طرف است." آیا نوشتن چنین جملهای در عقدنامه صحیح است؟
جمعبندی پاسخ وکلاهوش مصنوعی
درج شرط تعیین مسکن با توافق طرفین در عقدنامه صحیح و معتبر است و منع قانونی ندارد. با این حال، دربارهٔ میزان توجه دادگاهها و نحوهٔ ضمانت اجرای آن در صورت اختلاف، میان وکلا تفاوت نظر وجود دارد.
هرچند اصل توافق معتبر است، اما وضعیت پرونده به نحوهٔ نگارش دقیق شرط و موضع دادگاه در زمان بروز اختلاف بستگی دارد.
الهام دامغانی ثانیآنلاینوکیل پایه یک کانون وکلای دادگستری·۴٫۹
پاسخ هوشمند بنیاد وکلاهوش مصنوعی
اعتبار شرط توافق در تعیین مسکن
نوشتن این جمله که حق انتخاب مسکن با توافق هر دو طرف است از نظر قانونی صحیح بوده و منعی ندارد. بر اساس قانون، اصل بر تعیین مسکن توسط شوهر است مگر اینکه خلاف آن شرط شود، بنابراین واگذاری آن به توافق طرفین نوعی شرط ضمن عقدِ الزامآور به شمار میرود. با این وجود، یکی از وکلا اشاره کرده که در صورت بروز اختلاف، دادگاهها ممکن است به این نوع توافق توجه نکنند و در اجرای آن چالش به وجود آید. از این رو آگاهی از پیامدها و نگارش دقیق این شرط اهمیت دارد.
منابع: قانون مدنی، مواد ۱۱۱۴ و ۱۱۱۹
این پاسخ بهصورت خودکار تولید شده و جای مشاورهی حقوقی با وکیل را نمیگیرد؛ پاسخهای وکلا در ادامه آمده است.
نوشتن چنین جملهای در عقدنامه از نظر حقوقی صحیح است و امکانپذیر میباشد، اما باید با دقت و آگاهی کامل نسبت به پیامدهای آن انجام شود.
بر اساس ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی، اصل بر این است که تعیین محل سکونت با شوهر است . با این حال، قوانین به صراحت به زوجین اجازه میدهد که در ضمن عقد، شرطی خلاف این اصل قرار دهند و حق انتخاب مسکن را به زوجه واگذار نمایند . شرطی که انتخاب مسکن را منوط به توافق هر دو طرف کند نیز نوعی شرط ضمن عقد محسوب میشود .
در این صورت، قواعد عمومی حاکم بر عقود و شروط، بر این توافق حاکم خواهد بود و شرط مذکور، یک شرط الزامآور و لازمالوفاست که دادگاه میتواند برای اجرای آن، طرف را الزام کند . بنابراین، شرط «حق انتخاب مسکن مشترک با توافق هر دو طرف است» صحیح بوده و هر دو طرف را به پایبندی به آن ملزم میسازد
محمدمهدی قنبری
۱۱ ماه پیش
کاراموز وکالت مرکز وکلای قوهقضاییه
۴٫۹·۶۷ مشاوره موفق
سلام
بله، نوشتن جملهی «حق انتخاب مسکن مشترک با توافق هر دو طرف است» در عقدنامه صحیح و معتبر است. با این حال، این شرط دارای نکات حقوقی مهمی است که باید از آنها آگاه باشید.
اصل قانونی در تعیین محل سکونت
بر اساس ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی ایران، اصل بر این است که اختیار تعیین محل سکونت با شوهر است و زن باید در منزلی که شوهر تعیین میکند، سکونت نماید. این حق یکی از آثار ریاست مرد بر خانواده محسوب میشود.
با این وجود، قانون این امکان را به زوجین داده است که برخلاف این قاعده توافق کنند. این توافق به عنوان «شرط ضمن عقد» در عقدنامه ثبت میشود و برای طرفین لازمالاجراست.
اعتبار شرط «توافق طرفین» و ریسکهای آن
شرطی که شما ذکر کردید، یعنی واگذاری حق انتخاب مسکن به «توافق طرفین»، از نظر قانونی معتبر است و در عقدنامه قابل درج است. این شرط نشاندهنده تمایل زوجین برای تصمیمگیری مشترک است.
اما ریسک اصلی این شرط زمانی مشخص میشود که زوجین نتوانند به توافق برسند. بر اساس یک رای دادگاه تجدیدنظر، در صورتی که زوجین برای انتخاب محل سکونت به توافق نرسند، این شرط «کان لم یکن» (یعنی انگار که از ابتدا وجود نداشته) تلقی میشود. در این حالت، قانون به اصل خود بازمیگردد و در نهایت، نظر مرد تعیینکننده خواهد بود.
به عبارت دیگر، اگرچه این شرط برای تشویق به همکاری و توافق خوب است، اما در صورت بروز اختلاف، ضمانت اجرایی قوی برای زن ایجاد نمیکند و اختیار نهایی دوباره به مرد بازمیگردد.
راهحلهای جایگزین و پیشنهادات
برای جلوگیری از مشکلات احتمالی و ایجاد یک شرط مستحکمتر، میتوانید از راهکارهای زیر استفاده کنید:
واگذاری کامل حق به زوجه: یک گزینه روشنتر و قویتر، واگذاری کامل اختیار تعیین مسکن به زن است. در این حالت، عباراتی مانند «اختیار تعیین محل سکونت با زوجه است» در عقدنامه درج میشود. با این شرط، زن میتواند شهر و منزل مورد نظر خود را (متناسب با شان اجتماعی طرفین) انتخاب کند و مرد موظف است آن را فراهم نماید.
نحوه نگارش دقیق شرط: برای جلوگیری از تفسیرهای متفاوت در دادگاه، شرط خود را بسیار دقیق و شفاف بنویسید. به جای عبارات کلی، جزئیات را مشخص کنید.
نمونههایی برای نگارش دقیق شرط:
تعیین شهر: «محل سکونت زوجین در شهر تهران خواهد بود و زوج بدون رضایت کتبی زوجه مجاز به تغییر آن نیست.»
استقلال مسکن: «زوج موظف است برای زوجه مسکن مستقل تهیه کند و زوجه ملزم به سکونت با خانواده زوج نمیباشد.»
توافق با تعیین داور: برای حل مشکل عدم توافق، میتوانید یک راهکار مشخص کنید: «تعیین یا تغییر محل سکونت مشترک با توافق کتبی زوجین خواهد بود. در صورت بروز اختلاف، رای داور مرضیالطرفین (داور منتخب دو طرف) برای طرفین لازمالاجرا است.»
در نهایت، درج شرط «توافق طرفین» کاملا صحیح است، اما برای اطمینان از حفظ حقوق در زمان اختلاف، بهتر است یا حق را به طور کامل به زوجه واگذار کنید یا سازوکار مشخصی برای حل اختلاف (مانند داوری) در متن شرط پیشبینی نمایید.
با سلام و احترام
حق تعیین اقامتگاه با در نظر گرفتن مصلحت و شئونات زوجه بعهده مرد است مگر با شطر کردن این موضوع در سند نکاح تین حق از ایشان سلب گرددولی ایشان میتواند تعیین محل و نوع و شرایط اقامتگاه را بطور کامل به همسر خویش واگذار نموده یا طبق توافق مشترک برای تعیین این مورد را پذیرفته و بخشی از حقوق خویش را با این پذیرش به همسر خویش واگذار نماید. ( استناد به ماده۱۱۱۴ قانون مدنی)
بله، نوشتن این جمله در عقدنامه صحیح است و از نظر قانونی معتبر میباشد.
بر اساس ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی، تعیین مسکن (محل سکونت) به عهده زوج است، اما با توافق زوجین این حق قابل تغییر بوده و شرط ضمن عقد (مانند جمله مذکور) موجب میشود که «تعیین مسکن مشترکا» به عنوان یک حق برای هر دو نفر الزامآور باشد.
در صورت نقض این شرط، زوجه میتواند از دادگاه الزام به اجرای شرط را بخواهد.
با سلام و درود
شروط ضمن عقد نکاح که به توافق زوجین رسیده است، قابل اجرا و غیر قابل خدشه می باشد، چرا که سند ناحیه سند رسمی است و آثار اسناد رسمی بر آن اطلاق می گردد، با عنایت به اینکه سند نکاحیه در دفتر اسناد رسمی به ثبت می رسد لذا امکان درج شروط خلاف قوانین آمره وجود ندارد، بر این اساس شرط تعیین مسکن بصورت مشترک صحیح و قابل اجرا خواهد بود.
باسلام
معمولا تعیین محل سکونت جزء حقوق و وظایف مرد است، اما با توافق طرفین میتوان این حق را به صورت مشترک تعیین کرد. بنابراین، در صورتی که در عقدنامه به صورت صریح توافق شود که حق تعیین محل سکونت به صورت مشترک باشد، این توافق معتبر است و میتوان چنین متنی را در عقدنامه درج کرد و منعی ندارد
