آیا این وضعیت بنده شامل مصالح خانواده در ماده ۵۰۱۱ قانون مدنی میشه یا نه؟

سلام
طبق قانون و بسته به نظر قاضی که تشخیص دهد واقعا شغل همسر شما مخالف مصالح خانوادگی است بله امکان منع اشتغال از همسرتان توسط شما وجود دارد. اما موارد بسیاری بوده است که با طرح شکایت منع اشتغال توسط زوج، قاضی با بررسی های لازمه به این نتیجه رسیده است که شغل زن مخالف منافع فرزند و مصالح خانوادگی نیست.

با سلام
هر چند که طبق اصل ۲۸ قانون اساسی:«هر کس‏ حق‏ دارد شغلی‏ را که‏ بدان‏ مایل‏ است‏ و مخالف‏ اسلام‏ و مصالح‏ عمومی‏ و حقوق‏ دیگران‏ نیست‏، برگزیند ، اما طبق ماده ۱۱۱۷قانون مدنی « شوهر می تواند زن خود را از حرفه یا صنعتی که منافی مصالح خانوادگی یا حیثیات خود یا زن باشد منع کند. ». ماده ۱۸ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳ نیز مقرر می دارد:« شوهر می تواند با تایید دادگاه زن خود را از اشتغال به هر شغلی که منافی مصالح خانوادگی یا حیثیت خود با زن باشد منع کند .

اگر چنانچه شغل زن شما باعث وارد شدن لطمه به زندگی مشترک شود
شما می تواند مانع رفتن شوید وگرنه کا رکردن زن ایرادی ندارد ونمی توانید بدون دلیل مانع شوید
اگر بدون دلیل تمکین نکند ناشزه محسوب میشود و شما می توانید به شورای حل اختلاف دادخواستی تقدیم کنید

با سلام
اگر با زوجه به توافق قبل از ازدواج رسیده اید که اقامتگاه ایشان باید در منزل زوج بود وبا توجه به اینکه ایشان پرستار می باشد نباید اقامتگاه خودرا بخاطر شغلش تغییر دهد میتوانید درخواست عدم تمکین از دادگاه صادر نماید
اما اگر ایشان پرستار بود و هیچ توافقی بر این مبنا نبود مطابق قانون مدنی زوجه میتواند مطابق شغلش اقامتگاه خودرا تغییر دهد .
البته در صورتی که شان خانواده اعتبار شما خشه وارد بشه میتوان از ورود زوجه ممانت کرد
نکته اخر خانواده در تعیین اقامتگاه زوجه نمیتواند هیچ گونه دخالتی کند
اقامتگاه اشخاص حقیقی شامل اقامتگاه زن شوهردار، اقامتگاه کارکنان دولت، اقامتگاه افراد نظامی، اقامتگاه صغار و محجوران، اقامتگاه کارگران یا خادمان، اقامتگاه تاجر و فرد دارای کار آزاد و اقامتگاه صاحبان اموال غیرمنقول است.


اقامتگاه زن شوهردار،‌‌ همان اقامتگاه شوهر است اما زنی که شوهر او اقامتگاه معلومی ندارد و نیز زنی که با رضایت شوهر خود یا با اجازه محکمه مسکن جداگانه اختیار کرده است، می‌تواند اقامتگاه شخصی جداگانه نیز داشته باشد.


اصل در اقامتگاه زن، تبعیت از شوهر است بنابراین اقامتگاه زن از جمله اقامتگاه‌های اجباری است البته در این زمینه، استثنائاتی وجود دارد.


در صورتی که شوهر اقامتگاه معلومی نداشته باشد، قاعده تبعیت زن از شوهر نمی‌تواند اعمال شود لذا به موجب قانون زن می‌تواند برای خود اقامتگاهی انتخاب کند. همچنین اگر زن و شوهر توافق کنند و شوهر رضایت دهد که زن اقامتگاه مستقلی داشته باشد، این اقامتگاه، اقامتگاه زن شوهردار خواهد بود. این جواز قانونی نشان می‌دهد که قاعده تبعیت زن از شوهر در تعیین اقامتگاه در ماده ۱۰۰۵، قانون آمره‌ای نیست و می‌توان در تعیین اقامتگاه بین دو طرف توافق صورت گیرد.


استثنای دیگری که در این زمینه وجود دارد، این است که اگر بودن زن با شوهر در یک منزل، متضمن خوف ضرر بدنی یا مالی یا شرافتی برای زن باشد، زن میتواند مسکن جداگانه اختیار کند و در صورت ثبوت مظنه‌ ضرر مزبور، محکمه حکم بازگشت به منزل شوهر نخواهد داد و تا زمانی که زن در بازگشتن به منزل مزبور معذور است، نفقه بر عهده‌ شوهر خواهد بود. در این صورت زن به حکم قضایی می‌تواند برای خود اقامتگاه مستقلی انتخاب کند که این مورد نیز، استثنایی بر قاعده تبعیت زن از شوهر در گزینش اقامتگاه است

اگر شغل زن باعث وارد شدن لطمه به زندگی مشترک شود زوج می تواند مانع رفتن شود وگرنه کا رکردن زن ایرادی ندارد ونمی توانید بدون دلیل مانع شود واگر بدون دلیل تمکین نکند ناشزه محسوب میشود شما می توانید در شورای حل اختلاف دادخواست رسیدگی کنید