سلام
پاسخ کوتاه و صریح به سوال شما این است که بله، او می‌تواند شکایت کند (هر کسی حق ثبت شکایت دارد)، اما احتمال محکوم شدن شما بسیار کم است، مشروط بر اینکه بتوانید ثابت کنید عدم استرداد وجه ناشی از «اختلاف حساب» بر سر حق‌الزحمه است و نه «سوءنیت» برای تصاحب مال. در رویه قضایی ایران، اختلافات مالی بر سر میزان بدهی معمولا حقوقی تلقی می‌شوند نه کیفری.
در ادامه، جزئیات حقوقی برای شما توضیح داده شده است:
تفاوت جرم خیانت در امانت با اختلاف حساب
طبق ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)، جرم خیانت در امانت زمانی محقق می‌شود که مال به امین سپرده شده باشد و او با «سوءنیت» آن را به نفع خود تصاحب یا تلف کند. اما در پرونده شما، اصل پول موجود است و شما تنها بر سر «میزان مبلغ قابل استرداد» (کسر حق‌الزحمه) اختلاف دارید.
فقدان سوءنیت: رکن اصلی جرم خیانت در امانت، سوءنیت است. وقتی شما قبول دارید که پول را وصول کرده‌اید و آماده‌اید سهم صاحب چک را (پس از کسر حق‌الزحمه) بدهید، عنصر سوءنیت کیفری رنگ می‌بازد.
ماهیت حقوقی: دادگاه‌های ایران معمولا پرونده‌هایی را که در آن متهم ادعای طلب (حق‌الزحمه) دارد، «اختلاف حساب» تلقی کرده و قرار منع تعقیب صادر می‌کنند تا موضوع در دادگاه حقوقی بررسی شود.
نقش مدارک گمشده و شاهدین
اینکه هر دو طرف رسیدها را گم کرده‌اید، وضعیت را پیچیده میکند اما لزوما به ضرر شما نیست:
رسید امانت: شاکی برای اثبات خیانت در امانت، ابتدا باید ثابت کند چک را به عنوان «امانت» به شما داده است. اگر رسیدی ندارد، کارش سخت است. البته چون شما قبول دارید چک را برای وصول گرفته‌اید، «سپردن» محرز می‌شود.
سابقه همکاری (۴ چک قبلی): شاکی قصد دارد با استناد به چک‌های قبلی، رابطه امانی را ثابت کند. اما این مدارک به نفع شما نیز هست؛ زیرا نشان می‌دهد یک «رویه کاری مستمر» (عرف تجاری) بین شما وجود داشته است. شما می‌توانید استدلال کنید که در تمام موارد قبلی حق‌الزحمه دریافت می‌کرده‌اید و عرف رابطه شما بر مبنای دریافت دستمزد بوده است، نه انجام کار رایگان.
شهادت شهود: شهود می‌توانند اصل رابطه کاری را ثابت کنند، اما نمی‌توانند به سادگی ثابت کنند که شما «قصد دزدی» داشته‌اید، به‌ویژه وقتی پول در حساب شما موجود و آماده تحویل است.
