آیا اقرار به وقوع درگیری فیزیکی در شکایت متقابل، اقرار صریح یا ضمنی است؟

با سلام
اقرار صریح محسوب می شود.

این عبارت اقرار ضمنی محسوب می‌شود نه صریح، چون او درگیری را به شما نسبت داده و به عمل خودش اقرار نکرده است.

بله؛ عبارت «ایشان اقدام به درگیری فیزیکی با بنده نمود» نسبت به اصل وقوع درگیری، صریح و مستقیم است و می‌تواند اقرار به وقوع درگیری تلقی شود.
اما اقرار به ضرب‌وجرح یا ایراد صدمه از سوی خودش نیست؛ بلکه مدعی است شما با او درگیر شده‌اید. بنابراین بهتر است در دفاع گفته شود که وی اصل وقوع درگیری و حضور طرفین در واقعه را صراحتا تایید کرده است، نه اینکه لزوما به ضرب‌وجرح اقرار کرده باشد.

بااحترام
این عبارت در حد اقرار به وقوع درگیری فیزیکی قابل استناد است اما به تنهایی اقرار صریح به ضرب و جرح عمدی محسوب نمی‌شود چون متشاکی فقط گفته شما با او درگیر فیزیکی شده‌اید و از ارتکاب ضرب و جرح یا عمد در آن سخنی نگفته است بنابراین از نظر اثباتی بیشتر یک اقرار نسبت به اصل درگیری و در صورت انطباق شرایط اقرار ضمنی نسبت به رفتار فیزیکی است و برای اثبات ضرب و جرح عمدی همچنان باید ادله دیگری مانند پزشکی قانونی شهادت شهود یا سایر قرائن بررسی شود

سلام. عبارت «ایشان اقدام به درگیری فیزیکی با بنده نمود» به‌تنهایی اقرار به ضرب‌وجرح نیست، اما می‌تواند قرینه‌ای بر پذیرش اصل وقوع درگیری از سوی طرف مقابل باشد؛ به‌ویژه اگر تاریخ، زمان و محل حادثه نیز با شکایت شما یکسان باشد.
رونوشت شکوائیه را در پرونده ارائه و این عبارت را در لایحه تکمیلی عینا نقل کنید و از مرجع رسیدگی بخواهید آن را در کنار نظریه پزشکی قانونی، شهادت شهود، فیلم و سایر ادله بررسی کند.
بنابراین بهتر است گفته شود «طرف مقابل وقوع درگیری فیزیکی با اینجانب را در شکوائیه خود تصریح کرده است»، نه اینکه الزاما به ضرب‌وجرح اقرار کرده است. تشخیص ارزش اثباتی این اظهارات با مرجع رسیدگی است.

با درود
اظهارت تقدیمی مشارالیا صرقا شکایت علیه شاکی محسوب میشود

بادرود
بله اقرار صریح است

با سلام
می تواند اماره و نشانه ای در درگیری فیزیکی در آن زمان و مکان باشد نه وقوع ضرب و جرح
از مقام قضائی درخواست نمائید به اظهار صریح وی **ایشان اقدام به درگیری فیزیکی با بنده نمود** با وجود شهود و گواهی پزشکی قانونی توجه نماید

این اقرار به همراه شکواییه شما اصل وقوع درگیری و ضرب و جرح را بین شما تایید می کند اما در خصوص انتساب جراحت ها به شخص خاصی مفید علم نیست و نیاز به ارائه مدارک از قبیل شهود یا فیلم و .... دارد.

عبارت درگیری فیزیکی اقرار مستقیم به ضرب و جرح محسوب نمیشود اما میتواند به عنوان قرینه ای بر وقوع درگیری در کنار سایر ادله مانند نظریه پزشکی قانونی و شهادت شهود در پرونده استفاده شود در لایحه خود بر اینکه طرف مقابل وقوع درگیری را تصریح کرده تاکید کنید نه اینکه مدعی اقرار به ضرب و جرح شوید

با توجه به عبارت دقیق شکواییه، به نظر من باید بین «اقرار به اصل وقوع درگیری فیزیکی» و «اقرار به ارتکاب ضرب‌وجرح عمدی» تفکیک کرد.
عبارت «در ادامه ایشان اقدام به درگیری فیزیکی با بنده نمود» از نظر حقوقی، اقرار صریح به معنای اخص نسبت به وقوع درگیری فیزیکی محسوب می‌شود؛ زیرا خود مشتکی‌عنه در یک نوشته رسمی قضایی، وقوع رفتار فیزیکی از ناحیه شما علیه خودش را اخبار کرده است. ماده ۱۶۴ قانون مجازات اسلامی، اقرار را «اخبار شخص به ارتکاب جرم از جانب خود» می‌داند و ماده ۱۶۶ نیز اقرار را در صورت روشن و بدون ابهام بودن معتبر می‌شمارد

باسلام
این عبارت اقرار صریح به وقوع درگیری فیزیکی است، اما به‌تنهایی اقرار صریح به ارتکاب ضرب و جرح عمدی نیست. این اظهار می‌تواند برای اثبات اصل وقوع حادثه، حضور و مواجهه فیزیکی طرفین و به‌عنوان قرینه قضایی در کنار سایر ادله شما مورد استناد قرار گیرد.

این عبارت «اقرار ضمنی» محسوب می‌شود، نه صریح؛ زیرا او وقوع درگیری فیزیکی را می‌پذیرد اما به‌صراحت به فعل مجرمانه خود (ضرب‌وجرح) اعتراف نمی‌کند و آن را به شاکی نسبت می‌دهد، هرچند می‌تواند به‌عنوان اماره قضایی مؤثر باشد.

باسلام
در ابتدا باید در نظر داشته باشید که تفسیر برعهده مقام قضایی هست،ولی بنظر می‌رسد که اظهارات ایشان مثبت حضور در واقعه مذکور هست ولی دربردارنده اقرار به ایراد صدمه بدنی به شما نیست.
بنظر می‌رسد که برای موفقیت بهتر هست علاوه بر اظهارات کتبی این فرد ‌ در صورت وجود شهود یا تصاویر دوربین حتما آنها را هم ارائه نمایید.

با سلام
این عبارت اقرار صریح به وقوع درگیری فیزیکی است، نه صرفا اقرار ضمنی؛ چون شخص صراحتا اعلام کرده که شما با او «درگیری فیزیکی» داشته‌اید. اما این اقرار فقط وقوع درگیری را ثابت می‌کند، نه لزوما ضرب‌وجرح عمدی یا ایراد صدمه؛ برای آن باید ادله دیگر هم بررسی شود. اقرار کیفری نیز باید ناظر به ارتکاب جرم از جانب خود شخص باشد.

درود‌
این عبارت اقرار به ارتکاب جرم توسط طرف مقابل نیست، اما تایید یا اقرار به حضور در محل و اصل وقوع درگیری فیزیکی محسوب می‌شود. برخی وکلا آن را اقرار صریح به وقوع درگیری و برخی دیگر اقرار ضمنی یا قرینه‌ای برای قاضی می‌دانند.

عبارت «ایشان اقدام به درگیری فیزیکی با بنده نمود» اقرار صریح به وقوع درگیری است، اما اقرار به ضرب‌وجرح توسط گوینده محسوب نمی‌شود؛ چون او صرفا وقوع درگیری را به شما نسبت داده است. با این حال، با توجه به سایر ادله می‌تواند قرینه قضایی مؤثر بر وقوع درگیری باشد.