محمد تقی فتحی

برای من، وکالت یک مسئولیت انسانی است، نه شغلِ درآمدزا. وقتی موکلی مراجعه می‌کند، اول نمی‌پرسم «چقدر می‌توانم درامدداشته باشم؟»؛ می‌پرسم: «چطور این گره را باز کنم؟» به پرونده‌ها مثل پازل حقوقی نگاه می‌کنم و برای یافتن راه‌حل، تا پاسخ قانع‌کننده نرسیده، کتاب‌ها را ورق می‌زنم، از همکاران می‌پرسم و در متون حقوقی کاوش می‌کنم. این برایم لذت است، نه وظیفه. پایبندی به اصول و اخلاق حقوقی، خط قرمز من است. هیچ‌گاه به‌دنبال دورزدن قانون نیستم؛ راه‌حل‌هایم هم شرعی، هم قانونی و هم اخلاقی هستند. بزرگ‌ترین سرمایه‌ام، همراهیِ بی‌چشمداشت با شماست. می‌دانم که دغدغه و آینده‌تان را به من می‌سپارید؛ پس با زبانی ساده راهنماییتان می‌کنم و خودم را جای شما می‌گذارم. و صادقانه می‌گویم: اگر حس کنم نمی‌توانم کمکی مؤثر بکنم، صریح می‌گویم و شما را به مسیر درست هدایت می‌کنم. چون برای من حل شدن مشکل شما، از هر منفعت مالی مهم‌تر است.