موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
چگونه صدای ضبط شده را در دادگاه انکار کنم؟
پرسیده شده ۲ سال پیش
۳۰ پاسخ ثبت شده
عرض سلام و احترام
آیا کسی صرفا میتواند صدای خود را در دادگاه انکار کند یا اگر صدا همراه با تصویر و فیلم باشد، دیگر نمیتواند آن را انکار کند؟
و اینکه اگر کسی با ضبط صوت خود، صدای داخل خانه کسی را که هرکاری انجام میدهند بگیرد، مرتکب جرم شده و حکم آدم جاسوس را دارد؟
جمعبندی پاسخ وکلاهوش مصنوعی
امکان انکار صدای ضبطشده در دادگاه وجود دارد اما صرف انکار کافی نیست؛ دادگاه موضوع را برای صحتسنجی به کارشناس ارجاع میدهد و سایر مدارک و اوضاعواحوال را نیز بررسی میکند.
اینکه انکار شما مؤثر واقع شود یا خیر، کاملاً به همراه بودن صدا با تصویر و سایر ادله و قرائن پرونده بستگی دارد.
حمیدرضا قاسمیآنلاینوکیل پایه یک کانون وکلای دادگستری·۵٫۰
پاسخ هوشمند بنیاد وکلاهوش مصنوعی
انکار صدا و ارجاع فایل به کارشناسی
شما میتوانید صدای ضبطشده را در دادگاه انکار کنید، اما صرف ادعای شما کفایت نمیکند. در صورت انکار صدا یا تصویر، فایل برای بررسی صحت و اصالت به کارشناس رسمی ارجاع داده میشود. صدای ضبطشده معمولاً به عنوان اماره قضایی و برای کمک به علم قاضی در نظر گرفته میشود و در کنار سایر مدارک پرونده سنجیده خواهد شد. همچنین درباره ضبط مخفیانه صدا اختلافنظر وجود دارد؛ برخی آن را نقض حریم خصوصی و جرم دانسته و برخی دیگر صرف ارائه آن به دادگاه برای دفاع را فاقد ایراد تلقی میکنند.
این پاسخ بهصورت خودکار تولید شده و جای مشاورهی حقوقی با وکیل را نمیگیرد؛ پاسخهای وکلا در ادامه آمده است.
با سلام صدای ضبط شده ب عنوان اماره قضایی است و تنها به علم قاضی کمک میکند و جزو ادله محسوب نمیگردد
اگر صدا وتصویر انکار شود به کارشناس ارجاع و صحت آن مشخص میشود
و ضبط صدا یا تصویر برای ارائه به دادگاه جرم نیست و ایرادی ندارد اما انتشارفیلم یا صدای ضبط شده دیگران جرم محسوب میشود
محمدمهدی قنبری
۱۰ ماه پیش
کاراموز وکالت مرکز وکلای قوهقضاییه
۴٫۹·۶۷ مشاوره موفق
سلام وقتت بخیر
به طور کلی هم «صوت» و هم «فیلم همراه با صوت» در دادگاه ایران قابل انکار هستند و صرفا به این دلیل که تصویر هم کنار صدا هست، حق انکار از بین نمیرود، هرچند فیلم معمولا اماره قویتری برای قاضی است و ممکن است با ارجاع به کارشناس علیه شخص تمام شود. همچنین شنود و ضبط پنهانی صدای داخل خانه دیگران، بهویژه وقتی شخص خود در آن مکالمه حضور ندارد یا از آن برای تهدید و افشای اسرار استفاده میکند، نوعی تعرض به حریم خصوصی و «استراق سمع» بوده و میتواند جرم باشد، اما از نظر حقوق کیفری لزوما تحت عنوان «جرم جاسوسی» (علیه امنیت ملی) قرار نمیگیرد.
انکار صدا در دادگاه
در حقوق ایران، ادله اصلی اثبات دعوا در قوانین آیین دادرسی و قانون مدنی مشخص شدهاند (اقرار، سند، شهادت، امارات، قسم و…)، و فایل صوتی به تنهایی در شمار دلایل اصلی نیامده و معمولا در عمل به عنوان «اماره» و قرینه کمکی برای علم قاضی استفاده میشود. به همین خاطر بسیاری از حقوقدانان و رویه دادگاهها میگویند صدای ضبطشده به خودی خود «دلیل قطعی» نیست و قابل انکار است و اگر طرف منکر شود، قاضی میتواند برای تشخیص انتساب صدا موضوع را به کارشناس رسمی ارجاع دهد.
در عمل، اگر شما بگویید «این صدا متعلق به من نیست» یا «فایل دستکاری شده»، قاضی معمولا یا به کارشناس صدا و ادله الکترونیک ارجاع میدهد یا در کنار سایر قرائن (پیامک، چت، شهادت شهود و…) ارزیابی میکند. بنابراین انکار صدا ممکن است در نهایت پذیرفته نشود، اما از نظر شکلی اصل حق انکار و تردید وجود دارد و صرف فایل صوتی، حتی واضح، حق دفاع را از شخص نمیگیرد.
اثر اضافه شدن فیلم به صدا
فیلم و عکس نیز مانند صوت جزء «دلایل الکترونیکی» و «امارات» محسوب میشوند، نه اینکه خودبهخود در همه دعاوی دلیل کامل و غیرقابل انکار باشند. دارا بودن تصویر چهره، حرکات و حتی مکان، قدرت اقناعی دلیل را بالا میبرد، اما باز هم طرف میتواند ادعا کند فیلم مونتاژ شده یا شخص داخل فیلم او نیست یا صدا و تصویر به هم چسبانده شده و دادگاه در صورت لزوم به کارشناسی (تصویر، صدا، و…) متوسل میشود.
قاضی در نهایت مجموعه ادله را میسنجد و اگر فیلم و صوت، همراه با سایر مدارک (شهادت، پیامها، اسناد دیگر) برای او علم یا اطمینان ایجاد کند، ممکن است آن را مبنای رای قرار دهد، حتی اگر متهم انکار کرده باشد. فقط در موارد خاص «دادهپیام مطمئن» و امضای الکترونیکی مطمئن است که قانونگذار میگوید انکار و تردید مسموع نیست و فقط میتوان ادعای جعلیت کرد، که در اغلب فایلهای صوتی و ویدئویی روزمره اصلا چنین سطحی از امنیت و اصالت وجود ندارد.
ضبط صدای داخل خانه دیگران
طبق تحلیلهای حقوقی، اصل «ضبط صدا» توسط افراد عادی (غیر مامور دولت) به خودی خود در قانون مجازات اسلامی جرمانگاری صریح نشده و صرفا وقتی مامور یا مستخدم دولت بدون مجوز اقدام به ضبط مکالمات کند، طبق ماده ۵۸۲ بخش تعزیرات، جرم و مستوجب حبس یا جزای نقدی است. با این حال، اگر فرد عادی از صدای ضبط شده برای تهدید، اخاذی، هتک حیثیت، افشای اسرار خصوصی یا آزار طرف استفاده کند، عنوان مجرمانه اصلی «تهدید»، «اخاذی»، «نشر اکاذیب»، «نشر اسرار خصوصی» و مانند آن خواهد بود و ضبط صدا ابزار ارتکاب آن جرم تلقی میشود.
در موردی که شما مثال زدید (گذاشتن ضبطصوت یا شنود برای گرفتن صدای داخل خانه دیگران، آن هم درباره «هر کاری که میکنند»)، موضوع از صرف ضبط مکالمه هم فراتر میرود و نوعی تجسس و تعرض جدی به حریم خصوصی صاحب خانه است. قانون اساسی و قوانین عادی، استراق سمع و هرگونه تجسس در ارتباطات و حریم خصوصی اشخاص را ممنوع میدانند، و در قانون جرایم رایانهای، «شنود غیرمجاز ارتباطات غیرعمومی» (حتی بهصورت الکترونیکی و امواج) با حبس شش ماه تا دو سال یا جزای نقدی مجازات شده است. بسیاری از حقوقدانان، ضبط مخفیانه صدا در محیط خصوصی مثل منزل دیگری، بهخصوص بدون حضور رضایتمندانه شخص در مکالمه، را مشمول همین عناوین استراق سمع و تعدی به حریم خصوصی میدانند و امکان شکایت کیفری و مطالبه خسارت را مطرح میکنند.
آیا این کار «جاسوسی» حساب میشود؟
در حقوق کیفری ایران، «جرم جاسوسی» بیشتر ناظر به جمعآوری و تسلیم اطلاعات طبقهبندیشده و اسناد و اطلاعاتی است که افشای آنها به امنیت یا مصالح کشور لطمه میزند و غالبا به نفع دولت بیگانه یا علیه امنیت ملی انجام میشود. برای مثال، قانون مجازات اسلامی در مواد ۵۰۱ و ۵۰۵، جاسوسی را درباره تحویل اسناد و اطلاعات طبقهبندیشده یا جمعآوری سازمانیافته اطلاعات امنیتی برای برهم زدن امنیت کشور تعریف کرده و برای آن حبس یک تا ده سال یا بیشتر پیشبینی کرده است.
بنابراین، کسی که صرفا صدای داخل خانه دیگری را (مثلا همسایه یا آشنا) بدون مجوز ضبط میکند، از نظر حقوقی معمولا تحت عنوان «جاسوسی علیه امنیت ملی» تعقیب نمیشود، مگر اینکه ضبط و جمعآوری اطلاعات واقعا در ارتباط با اسرار امنیتی، نظامی یا سیاسی کشور و برای نفع دشمن یا دولت بیگانه باشد. اما همین رفتار در عین حال میتواند از نظر شرعی و اخلاقی مصداق تجسس و استراق سمع حرام، و از نظر قانونی مشمول عناوینی مثل استراق سمع، تعدی به حریم خصوصی، تهدید، اخاذی یا نشر اسرار باشد که هر کدام مجازات خود را دارند.
جمعبندی کاربردی برای شما
۱. هم صدای تنها و هم صدای همراه با فیلم، هر دو «قابل انکار» هستند و اگر شما انتساب آنها را نپذیرید، قاضی میتواند موضوع را به کارشناسی صدا و تصویر ارجاع دهد و در کنار سایر دلایل تصمیم بگیرد.
۲. اضافه شدن تصویر، فقط قدرت اثباتی را بالا میبرد، اما حق انکار را از بین نمیبرد؛ با این حال اگر کارشناس اصالت و انتساب را تایید کند، احتمالا به ضرر شخص منکر تمام میشود.
۳. نصب یا استفاده از ضبطصوت برای گرفتن صدای داخل خانه دیگران بدون اطلاع، مخصوصا وقتی خودتان جزء مکالمه نیستید، میتواند استراق سمع و تعرض به حریم خصوصی محسوب شود و با توجه به نحوه استفاده از فایل، قابل تعقیب کیفری و مجازات است.
درود
بله، شخص میتواند صدای منتسب به خودش را انکار کند؛ ولی کارشناسی اصالت صدا و سایر قرائن میتواند انتساب آن را ثابت کند و وجود تصویر نیز ارزش اثباتی را تقویت میکند.
ضبط مخفیانه صدای خصوصی افراد در منزل دیگری، حسب شرایط، میتواند جرم باشد؛ اما صرف ضبط صدا الزاما عنوان جاسوسی ندارد و باید عنوان مجرمانه دقیق با توجه به نحوه ضبط مشخص شود
انکار صدا در دادگاه با فیلم و تصویر، معمولا ممکن نیست و دادگاه آن را نمیپذیرد. ضبط صدای افراد در خانه بدون اجازه، جرم شنود غیرمجاز است و قابل تعقیب کیفری، اما حکم جاسوسی ندارد. ادله حاصل از ضبط غیرمجاز در دادگاه قابل استناد نیست و شاکی میتواند شکایت کیفری مطرح کند.
انکار صدا بهتنهایی اثری ندارد و در صورت ارائه فایل صوتی یا فیلم، موضوع به کارشناسی رسمی تشخیص هویت ارجاع میشود و با احراز تطبیق، انکار بیاثر است؛ بدیهی است فیلم همراه با صدا ارزش اثباتی بسیار بالاتری دارد. همچنین ضبط مخفیانه صدای داخل منزل اشخاص بدون رضایت، جرم و مصداق نقض حریم خصوصی و شنود غیرمجاز است و مرتکب قابل تعقیب کیفری میباشد. جمعبندی: انکار صدا مؤثر نیست و ضبط مخفیانه صدای منزل دیگران جرم است.
با سلام، بستگی به سایر دلایل طرف مقابل دارد. اگر تنها دلیل ضبط صدا باشد و شما آن را انکار کنید به صرف صدا نمیتوان کسی را محکوم نمود. ولی اگر با سایر دلائل و مستندات همراه باشد که ظن دادگاه را به یقین تبدیل کند بعنوان یکی از قرائن ارتکاب جرم محسوب میشود.
ضبط صدا هم جاسوسی نیست
