چرا هر دو دادگاه توجه ای به ماده ۱۶ قانون ائین دادرسی ننمودند؟
سلام
ناظر بعنوان خواهان به دادگاه قائمشهر دادخواست داده است که وصی ( یکی از خواندگان ) باید وجوه حاصل از ثلث را طبق وصیت اجرا نماید. سایر وراث نیز در رعایت قانون امور حسبی از نظر شکلی بعنوان خواندگان در دادخواست قید شده اند. موضوع وصیت نیز امور عام المنفعه ( کمک به ایتام ) و محل انجام تعهد نیز علی السویه است و میتواند هر جای ایران انجام شود.
ناظر و وصی مقیم شهر قائمشهر هستند . سایر وراث عمدتا در شهر بابل و برخی نیز ساکن تهران و مشهد هستند.
طبق ماده ۱۶ قانون ائین دادرسی، در صورتیکه اقامتگاههای خواندگان در حوزه های قضایی متفاوت باشد خواهان میتواند به هریک از حوزه ها مراجعه نماید.
دادگاه قائمشهر به استناد مواد ۱۱ و ۱۳ ائین دادرسی قرار عدم صلاحیت خود به شایستگی دادگاه بابل صادر کرده است . البته استناد دادگاه به ماده ۱۳ نیز ایراد ماهوی دارد زیرا محل انجام تعهد لزوما بابل نیست . دادگاه بابل متقابلا به استناد مواد ۱۱ و ۲۶ و ۲۷ قانون ائین دادرسی قرار عدم صلاحیت خود به شایستگی دادگاه قائمشهر را صادر کرد.
سوال دوم: ایا مرجع رسیدگی به حل این اختلاف دادگاه تجدیدنظر استان مازندران است یا انکه بدون دخالت دادگاه تجدید نظر ، پرونده مجددا در قائمشهر رسیدگی میگردد؟
در صورت بروز اختلاف در صلاحیت میان دو دادگاه در یک استان، دادگاه تجدیدنظر استان مرجع رسیدگی و حل این اختلاف است و دادگاه صالح را تعیین خواهد کرد.
این یک قاعده کلی برای حل اختلاف صلاحیت است، اما سرنوشت نهایی پرونده شما به تصمیم دادگاه تجدیدنظر بستگی دارد.
