فرار از دین بابت مهریه، تا چه زمانی قابل اثبات خواهد بود؟

ماده ۲۱ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مقرر می دارد:
انتقال مال به دیگری به هر نحو به‌ وسیله مدیون با انگیزه فرار از ادای دین به نحوی که باقیمانده اموال برای پرداخت دیون کافی نباشد، موجب حبس تعزیری یا جزای نقدی درجه شش یا جزای نقدی معادل نصف محکوم‌به یا هر دو مجازات می‌شود و در صورتی که منتقل‌‌الیه نیز با علم به موضوع اقدام کرده باشد در حکم شریک جرم است. در این صورت عین آن مال و در صورت تلف یا انتقال، مثل یا قیمت آن از اموال انتقال‌ گیرنده به عنوان جریمه اخذ و محکوم‌به از محل آن استیفاء خواهد شد.
بازه زمانی خاصی اشاره نشده است اما قرابت زمانی عرفی مد نظر قضات است
در خصوص مهریه برخی از قضات اعتقاد دارند چون به محض انعقاد عقد نکاح زوجه مالک مهریه می شود و دین زوج مسلم است پس هر گونه انتقال ولو با بازه زمانی دورتر چنانچه سایر اموال کفایت مهریه را ننماید می تواند مصداق انتقال اموال به قصد فرار از پرداخت دین باشد.
عقیده دارم نقل و انتقال صوری و غیرواقعی مدنظر مقنن است. بالفرض اگر شخصی خودرو خود را واقعا فروخته باشدو ثمن مبیع را دریافت کرده باشد در رابطه با انتقال خودرو نمیتوان گفت به قصد فرار از پرداخت دین است شاید بتوان در مورد ثمن مبیع و نحوه استفاده تحقیق کرد اما در خصوص انتقال خودرو احراز سوء نیت بایع و فروشنده بسیار دشوار است