آیا صلح‌نامهٔ بلاعوض به نفع نوادگان صغیر معتبر است؟
پدربزرگ من تمام اموال خود را طی یک صلحنامه به سه نوهٔ خود که در آن زمان صغیر بودند، صلح کرده و پدرم را به‌عنوان ولی برای اجرای مفاد صلحنامه تعیین کرده بود. پدرم قبل از پدربزرگم فوت کرد. صلحنامه با امضای شهود تنظیم شده و دو نفر از شهود هنوز زنده‌اند. ما در زمان حیات پدربزرگ از این صلحنامه اطلاعی نداشتیم و بعد از فوت او، صلحنامه در مدارکش پیدا شد. این سند در سال هشتاد با حضور شهود و وراث (مادرم و همسر پدرِ مادرم) در دادگاه تنفیذ شده بود، اما به دلیل گذشت زمان، مدارک بایگانی دادگستری از بین رفته و فقط دادخواست و دادنامهٔ آن زمان به‌صورت اسکن باقی مانده است. اکنون وراث همسر پدرِ مادرم (فرزندان خواهرش) دادخواست تقسیم ترکه علیه مادرم مطرح کرده‌اند. دادگاه ابتدا خواست مجدداً تنفیذ صلحنامه را در دادگاه صالح پیگیری کنیم که انجام شد و دعوای آنان رد شد و حکم به اعتبار امر مختومه صادر گردید؛ این رأی مورد اعتراض خواندگان قرار نگرفت. ما نیز به‌عنوان ثالث در پروندهٔ تقسیم ترکه وارد شده و دفاعیات خود را مطرح کرده‌ایم، اما وکیل طرف مقابل ادعا می‌کند رأی سال هشتاد ممکن است مربوط به همین صلحنامه نباشد و همچنین صلحنامه را به دلیل صغر نوادگان در زمان تنظیم، بی‌اعتبار می‌داند؛ در حالی‌که صلح بلاعوض بوده و پدربزرگم در متن آن تصریح کرده که کلیهٔ اموالش را در حق نوادگان مصالحه می‌کند. اکنون منتظر رأی دادگاه هستیم؛ آیا این صلحنامه از نظر حقوقی معتبر است؟
صلحنامه بلاعوض به نفع صغیر معتبر است، زیرا تملک مجانی به سود اوست و صغر سن به‌تنهایی مانع اعتبار سند نمی‌شود. همچنین دادنامه قطعی سابق و رأی مبتنی بر اعتبار امر مختومه، ارکان دفاعی محکمی برای خروج اموال از ترکه به شمار می‌روند.
