لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.

وبلاگ بنیاد وکلا
۱۱۷ بازدید ۰ دیدگاه

چه قرابت هایی موجب حرمت نکاح می شوند؟

چه قرابت هایی موجب حرمت نکاح می شوند؟
فرشید شاه مردانی فیروزجائی
مشاوره حقوقی با فرشید شاه مردانی فیروزجائی کارشناس ارشد حقوق
۵.۰ بر اساس (۳) دیدگاه مشتریان

کیفیت کلیه مشاوره‌ها توسط بنیاد وکلا تضمین می‌شود

قرابتهایی که موجب حرمت حرمت نکاح می شوند:

  • الف- قرابت نسبی
  • ب- قرابت رضاعی

قرابت رضاعی هم به منزله قرابت نسبی به حساب می آید.

قرابت سببی؛ رابطه ای است که به اختیار افراد بوجود می آید.

قرابت سببی از ۳ منشا حاصل می شود:

الف: قرابت بوجود آمده از طریق نکاح:

در پی این زن و شوهر شدن پاره ای از محرمات و نکاح های ممنوع بوجود می آید.

ب: قرابت بوجود آمده از طریق مصاهره (زنا، شبهه)

مصاهر شامل نکاح  هم می شود عام است.

مصاهره خاص اشکال گوناگونی دارد، یکی اینست که زنا بکند. کسی با زنی زنا بکند یا کسی به شبهه نزدیکی بکند؛ یعنی از راه اینکه تصور می کند که کار درستی می کند، تصور می کند که نکاح با این شخص روا است و بعد به قانون که مراجعه می کند، می بیند کار ناروایی انجام داده است. این وطی به شبهه یعنی نزدیکی کردن از راه شبهه است.

ج: قرابت بوجود آمده از طریق لواط

همین امر باعث می شود، مادر و خواهر آن پسر بر این مرد لواط کننده حرام بشود و نتواند با او ازدواج بکند.

کسانی هستند که نکاح آنها عینا(یعنی  تحت هر شرایطی) ممنوع است:

مقصود از عینا تحت هر شرایطی می باشد. نکاح این مردی که با یک زنی رابطه پیدا کرده، رابطه سببی پیدا کرده با کسانی که یا منتسب به او (مرد) باشند، نسبت به آن زن یا منتسب به آن زن باشند، نسبت به آن مرد حرمت نکاح بوجود می آید؛ مثلا اگر کسی با زنی ازدواج کرد می دانیم که این مرد دیگر علی الابد با مادر این زن که مادر زن او به حساب می اید حق ازدواج ندارد، حرام ابد می شود، عکس این هم اتفاق می افتد، به این معنا که آن زن هم که عروس پدر این شوهر به حساب می اید، هرگز حق ازدواج با پدر شوهر خود را نخواهد داشت، برای روشن شدن اینها مواردی که چنین حرمتی بوجود می آید یکی یکی بیان می شود.

ماده ۱۰۴۷ ق.م: نکاح بین اشخاص ذیل به واسطه ی مصاهره ممنوع دائمی است:

  • بین مرد و مادر و جدات زن او از هر درجه که باشد، اعم از نسبی و رضاعی (وقتی که می گویند مصاهره این مصاهره، شامل نزدیکی مشروع، نزدیکی به شیهه و نزدیکی از راه زنا هم می شود).
  • بین مرد و زنی که سابقا زن و پدر و یا یکی از اجداد یا زن پسر یا زن یکی از احفاد او بوده است، هر چند قرابت رضاعی است.

فرض می کنیم آقای الف می خواهد ازدواج بکند ایشان حق ندارد با نامادری خودش یعنی انیکه زن پدرش بوده و الان پدرش فوت کرده این زن بیوه است یا پدرش او را طلاق داده است، با ایشان نمی تواند ازدواج بکند. همچنین با زن جد پدری خودش هم که یا مطلقه است یا بیوه است نمی تواند ازدواج بکند.

همچنین حق ازداج کردن با عروس خودش را هم یعنی زنی که با فرزند ایشان ازدواج کرده ندارد با نوه پسر او عروس گرفت با او هم حق ندارد که قسمت دوم ماده یاد شده چنین آمده بین مرد و زنی که سابقا زن پدر یا زن یکی از اجداد یا زن پسر یا زن یکی از اخفاد او بوده است. اخفاد نوه، نبیره و .... احفاد هستند. هر چند قرابت اینها هم رضاعی باشد، دیگر فرقی نمی کند قبلا هم توضیح داده شد، وقتی که مادر یا پدر می گوییم دیگر فرقی نمی کند قرابت از راه نسب باشد یا از راه رضاع باشد.

  • بین مرد با اناث از اولاد زن از هر درجه که باشد و او رضاعی و مشروط بر این که بین زن و شوهر زناشوئی واقع شده باشد.

خانمی با یکی ازدواج کرده و این خانم دارای دختری است. سوال اینست که آیا این مرد می تواند با دختر این زن ازدواج بکند، به دو صورت ممکن است محقق بشود. یکی اینکه در زمانی که این را دارد با دخترش هم ازدواج بکند؛ یعنی دختر با مادرش هووی بشود این قطعا نمی شود، پس از آنیکه این زن از ایشان جدا شد یا زن فوت کرد یا مطلقه بشود، این هم نمی تواند با آن دختر ازدواج بکند، منتهی یک شرط دارد شرطش اینست که بین زن و شوهر زناشویی واقع شده باشد، این زن دارای دختری بود ولی با ان زن همخوابگی صورت نگرفت بعد از هم جدا شدند، حالا ان زن فوت کرد یا زن طلاق گرفت، در این صورت مرد می تواند با این دختر ازدواج بکند اما آنجایی که نمی تواند در جایی است که نزدیکی صورت گرفته باشد.

نکته مصاهره

  1. نزدیکی مشروع
  2. نزدیکی به شبهه
  3. نزدیکی از راه زنا

طبق ماده ۱۰۴۷ ق.م مرد نمی تواند با دختر زن خود یا نوه های دختر زن خود خواه دختر نسبی یا رضاعی زن باشد ازدواج کند.

هر گاه زنی پس از نزدیکی با همسر خود از او جدا شود و با مرد دیگری ازدواج کند و از همسرم دوم خود دختری به دنیا آورد، این دختر نسبت به همسر اول زن حرام است.

تمامی احکام موجود در نکاح بر عقد دائم و موقت مترتب است و هر دو اینها یک حکم دارد.

نزدیکی به شبهه قبل از عقد

ماده ۱۰۵۵ ق.م:

نزدیکی به شبهه و زنا اگر سابق بر نکاح باشد از حیث مانعیت نکاح در حکم نزدیکی با نکاح صحیح است ولی مبطل نکاح سابق نیست.

زنا؛ عبارت است از اینکه مرد آلت خود را به اندازه ی ختنه گاه وارد آلت زنانگی یا عقب زن کند.

اگر نامشروع باشد زنا و اگر مشروع باشد، نزدیکی است. شرطش اینست که آن کسی که این کار را انجام می دهد، بداند این کار حرام است. ممکن است مرد بداند که دارد، زنا می کند و زن نداند و یا بر عکس زن بداند و مرد نداند وقتی زنا در هر صورتی محقق شد مانند نکاح صحیح می باشد، منتهی این در صورتی است که قبل از نکاح باشد. فرض بر این می گیریم که مردی با یک زنی عمل زنا را انجام داده است، مادر این زن بر این مرد حرام خواهد بود تا ابد.

خود این زن بر پدر این شخصی که عمل زنا را انجام داده حرام خواهد بود، درست مثل یک زن مشروع و قانونی می ماند و همه مواردیکه قبلا گفته در اینجا محقق می شود، منتهی در صورتی است که زنا قبل از عقد باشد. اگر زنا بعد از عقد بود بعدا صحبت می شود.

هر گاه زنا قبل از عقد محقق شود، مانند نکاح صحیح است.

نزدیکی به شبهه؛ عبارت است از اینکه فرد به تصور این که نزدیکی برای او مشروع است، اقدام به این کار کند. این را وطی به شبهه می گویند، احکام خودش را دارد.

وطی به شبهه به لحاظ حرمت همانند نزدیکی یا وطی صحیح است؛ یعنی اگر از روی شبهه انجام شد آن چه را که در (وطی صحیح) و نزدیکی صحیح و از راه قانونی به لحاظ حرمت محقق می شود، در وطی به شبهه هم محقق خواهد شد.

فرشید شاه مردانی فیروزجائی
مشاوره حقوقی با فرشید شاه مردانی فیروزجائی کارشناس ارشد حقوق
۵.۰ بر اساس (۳) دیدگاه مشتریان

کیفیت کلیه مشاوره‌ها توسط بنیاد وکلا تضمین می‌شود

ثبت دیدگاه

جهت ثبت دیدگاه خود ابتدا باید وارد حساب کاربری خود شوید:

ورود ثبت‌نام
دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.

مشاوره خدمات در واتساپ سفارش سریع در واتساپ