سلام
با توجه به اطلاعات ارائه شده، در خصوص تعلق یا عدم تعلق حق کسب و پیشه به مستاجری که انباری را صرفا برای ذخیره کالا و بدون فعالیت تجاری اجاره کرده است، نکات زیر قابل توجه است:
عدم تعلق حق کسب و پیشه در صورت عدم فعالیت تجاری مؤثر
حق کسب و پیشه اصولا به دلیل فعالیت تجاری مستاجر در ملک تجاری و رونقی که این فعالیت برای محل ایجاد می‌کند، به وجود می‌آید. اگر مستاجر صرفا کالایی را در انبار ذخیره می‌کند و هیچ‌گونه فعالیت تجاری که منجر به ایجاد شهرت، اعتبار و رونق برای آن مکان خاص شود، انجام نمی‌دهد، به طور معمول حق کسب و پیشه به او تعلق نمیگیرد. صرف داشتن فعالیت تجاری در یک ملک، این حق را برای مستاجر ایجاد نمی‌کند؛ بلکه مستاجر باید در شهرت و رونق اقتصادی ملک به طور مستقیم نقش داشته باشد.
تفکیک نوع استفاده از انبار
تعلق حق کسب و پیشه به انبار به نحوه استفاده از آن بستگی دارد:
انبار به عنوان بخشی از یک فعالیت تجاری: اگر انبار برای نگهداری وسایل و لوازم اضافی یک کسب و پیشه یا به منظور نگهداری کالاهای تجاری (مثلا موجودی انبار یک فروشگاه یا کارگاه) اجاره و استفاده شود، میتواند مشمول مقررات حاکم بر اماکن کسب و پیشه قرار گیرد و مستاجر آن بتواند حق کسب و پیشه را مطالبه نماید. در این حالت، انبار به عنوان محلی برای نگهداری لوازم تجاری و در خدمت یک فعالیت تجاری است.
انبار برای مصارف غیرتجاری: اگر انبار صرفا برای نگهداری وسایل اضافی محل مسکونی، اسباب و اثاثیه منزل یا وسایل شخصی به کار گرفته شود، مشمول مقررات قانون حق کسب و پیشه مصوب سال ۱۳۵۶ قرار نمیگیرد.
در مورد پرسش شما، اگر "ذخیره کردن کالا" به معنای انبارداری کالاهای مربوط به یک فعالیت تجاری دیگر (حتی اگر خود انبار محل داد و ستد نباشد) باشد، ممکن است بتوان آن را در شمول انبارهای تجاری دانست. اما اگر صرفا ذخیره‌سازی کالاهای شخصی و غیرمرتبط با یک فعالیت تجاری فعال باشد، حق کسب و پیشه تعلق نمیگیرد. عبارت "فعالیت تجاری هم نمی‌کند" در پرسش شما، این احتمال را تقویت می‌کند که حق کسب و پیشه به مستاجر تعلق نگیرد، زیرا شرط اصلی ایجاد این حق، یعنی ایجاد رونق و اعتبار برای ملک از طریق فعالیت تجاری مستاجر در آن مکان، محقق نشده است.
مستند قانونی
حق کسب و پیشه و تجارت بر اساس قانون روابط موجر و مستاجر مصوب سال ۱۳۵۶ به رسمیت شناخته شده است. عدم تعلق این حق در مواردی که شرایط فوق (فعالیت تجاری مؤثر در ایجاد رونق برای ملک) وجود نداشته باشد، از مفهوم مخالف مواد مربوط به این قانون و همچنین از اصول کلی حاکم بر حق کسب و پیشه استنباط می‌شود. به عبارت دیگر، قانونگذار شرایطی را برای ایجاد این حق تعیین کرده است (مانند ایجاد رونق و اعتبار در ملک استیجاری در نتیجه تجارت فعال)، و در صورت عدم تحقق این شرایط، حقی نیز ایجاد نخواهد شد.
یک رای دادگاه نیز اشاره دارد که محلی که جهت استفاده انباری اجاره داده شده، تعلق حق کسب و پیشه محمل قانونی نداشته و ندارد.
بنابراین، اگر مستاجر صرفا از انبار برای نگهداری کالا استفاده می‌کند و هیچ فعالیت تجاری مؤثری که منجر به شهرت و اعتبار آن انبار خاص شود انجام نمی‌دهد، به استناد عدم تحقق شرایط مندرج در قانون روابط موجر و مستاجر سال ۱۳۵۶ و رویه قضایی، حق کسب و پیشه به ایشان تعلق نمیگیرد.
