نیاز شخصی موجر چگونه در دادگاه برای تخلیه ملک استیجاری اثبات می‌شود؟
ادامهٔ متن پرسشبستن
از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵ ملکی را با قرارداد رسمی و کدرهگیری به مستاجر اجاره داده‌ام. پیش از پایان قرارداد فعلی، برای تمدید با مستاجر توافق کرده بودیم، اما پس از پایان مدت، مستاجر نه قرارداد جدید را تکمیل کرد، نه ودیعه افزایشی را واریز کرد و نه پاسخگوی تماس‌ها بود. پس از تماس‌های مکرر بی‌نتیجه، اظهارنامه عدم تمدید قرارداد به دلیل نیاز شخصی برایش ارسال کردم و اعلام کردم ودیعه آماده پرداخت است. مستاجر در پاسخ، اظهارنامه‌ای مبنی بر درخواست تمدید بر اساس مصوبه ستاد ملی کرونا ارسال کرد و ادعای نیاز شخصی من را مبهم و بی‌اساس دانست. من نیز اظهارنامه رد تمدید را با ذکر دلایل نیاز شخصی ارسال و سپس دادخواست تخلیه به استناد نیاز شخصی به دادگاه ارائه دادم. دلایل من این است که طبق استعلام ثبتی، تنها ملک ثبتی به نام من همین ملک است و در حال حاضر با فرزندانم در شهر دیگری زندگی می‌کنم و قصد دارم به شهر محل ملک، نزد پدر و مادرم، بازگردم زیرا تردد بین دو شهر برایم دشوار شده است. آیا این دلایل برای اثبات نیاز شخصی در دادگاه کافی است؟
جمع‌بندی پاسخ وکلا
بیشتر وکلا معتقدند نداشتن ملک دیگر، سکونت در شهر دیگر و دشواری تردد دلایل موجه و قوی برای اثبات نیاز شخصی است، هرچند پذیرش نهایی آن به نظر و تشخیص قاضی بستگی دارد.
این یک روال کلی در دادگاه‌ها است، اما شرایط دقیق قرارداد و نحوه ارائه مستندات سکونت شما می‌تواند نتیجه را تغییر دهد.
