بله، بیماری روانی همسر میتواند در صورت تاثیرگذاری بر سلامت جسمی یا روانی و مصلحت فرزندان، مبنای درخواست تغییر حضانت یا محدود شدن نحوه ملاقات باشد؛ اما صرف داشتن تشخیص «اختلال دوقطبی» بهتنهایی باعث سلب حضانت نمیشود. دادگاه وضعیت واقعی والد و اثر بیماری بر کودک را بررسی میکند. در قانون نیز «ابتلا به بیماری‌های روانی با تشخیص پزشکی قانونی» از مواردی است که میتواند نشانه عدم صلاحیت برای نگهداری طفل باشد.
اگر بتوانید نشان دهید که رفتارهای ناشی از بیماری همسرتان، سلامت روانی یا جسمی فرزندان یا تربیت آنان را در معرض خطر قرار داده، میتوانید درخواست سلب حضانت یا تغییر ترتیبات حضانت و تعیین ناظر بر ملاقات را مطرح کنید. دادگاه در این موارد باید مصلحت کودک را محور تصمیم قرار دهد.
اما درباره انتقال فرزندان به شهر دیگر احتیاط بیشتری لازم است. اگر شما عهده‌دار حضانت باشید، نمی‌توانید صرفا به تشخیص خودتان کودکان را از محل اقامت مقرر به شهر دیگری منتقل کنید؛ در صورت مخالفت والد دیگر، بهتر است ابتدا از دادگاه اجازه بگیرید و ضرورت انتقال و مصلحت فرزندان را اثبات کنید. قانون در این زمینه امکان اجازه دادگاه با لحاظ حق ملاقات والد دیگر را پیش‌بینی کرده است.
بنابراین، در وضعیت شما مسیر مناسب میتواند این باشد که با ارائه سوابق پزشکی، گزارش‌های مربوط به رفتارهای آسیب‌زا، شهادت یا مدارک مربوط به حوادث مشخص و عنداللزوم ارجاع به پزشکی قانونی یا مددکار/مشاور خانواده، درخواست تغییر حضانت یا محدودیت و تنظیم مجدد ملاقات را مطرح کنید. صرف ادعای بیماری، بدون اثبات اثر آن بر فرزندان، معمولا کافی نیست.
