خیر، در حالت معمول **این دو بند باعث بطلان صلح عمری نمی‌شوند** و از نظر حقوقی قابل جمع هستند. توضیحش این است:
### ۱. بند مربوط به منافع مادام‌العمر
عبارت اول در واقع ماهیت **صلح عمری** را توضیح می‌دهد:
- مالکیت عین مال به **متصالح** منتقل می‌شود.
- اما **منافع مال تا پایان عمر برای مصالح** باقی می‌ماند.
- پس از فوت مصالح، **منافع هم به متصالح منتقل می‌شود**.
این یک ساختار رایج در صلح عمری است.
### ۲. شرط حق فسخ ۳ ساله
بند دوم می‌گوید:
- مصالح تا **۳ سال از تاریخ سند** حق دارد **یک‌طرفه صلح را فسخ کند**.
- این یک **شرط خیار (خیار شرط)** است که در حقوق ایران کاملا معتبر است.
طبق ماده ۳۹۹ قانون مدنی، می‌توان در عقد برای مدت معین **حق فسخ قرار داد**.
### جمع بین دو بند
ترتیب حقوقی این‌طور می‌شود:
- از زمان تنظیم سند:
- مالکیت عین به متصالح منتقل می‌شود.
- منافع برای مصالح باقی می‌ماند.
- تا **۳ سال اول**:
- مصالح می‌تواند صلح را **فسخ کند**.
- اگر در این ۳ سال فسخ نکند:
- عقد قطعی می‌شود و دیگر قابل فسخ نیست.
- منافع همچنان تا پایان عمر برای مصالح می‌ماند.
بنابراین **تعارضی وجود ندارد**؛ یکی **تعیین وضعیت منافع** است و دیگری **ایجاد حق فسخ محدود در زمان**.
### نکته مهم عملی
اگر مصالح **در آن ۳ سال فوت کند**:
- حق فسخ معمولا **به ورثه منتقل نمی‌شود** (چون غالبا شخصی تلقی می‌شود مگر خلافش نوشته شده باشد).
- در نتیجه صلح باقی می‌ماند.
### چه زمانی مشکل ایجاد می‌شود؟
فقط در چند حالت ممکن است اختلاف ایجاد شود:
- اگر متن سند **مالکیت عین را صریح منتقل نکرده باشد**.
- یا در جای دیگری از سند **حق رجوع دائمی** داده شده باشد.
- یا **مدت خیار نامعلوم** باشد.
اما صرف وجود این دو بند معمولا **سبب بطلان نیست**.
اگر مایل باشید، می‌توانید **عین متن بندهای قرارداد** را بفرستید؛ چون در صلح عمری **یک یا دو کلمه در متن می‌تواند اثر حقوقی را تغییر دهد** و من دقیق‌تر بررسی می‌کنم.
