ایفای ناروا در سه مورد مصداق دارد.
الف) پرداخت دین به غیر داین
درصورتی که مدیون به اشتباه ، دین خود را به شخصی غیر از طلبکار بپردازد ایفای ناروا محقق می شود. گیرنده ی مال نیز ملزم به استرداد مال به مالک آن می شود. مثلا ممکن است مدیون اشتباها پول را به حساب شخصی دیگر از طلبکار واریز کند. در این صورت می تواند آن پول را پس از گرفتن ، چون پرداخت به ناروا صورت گرفته است.
برابر ماده ی ۳۰۱ ق. م: «کسی که عمدا یا اشتباها چیزی را که مستحق نبوده است کند کند ، ملزم است آن را به مالک تسلیم کند.»
ب) پرداخت دین از سوی شخصی غیر از مدیون
چنانچه شخصی اشتباها خود را مدیون بداند و ادای دین کند ، اگر آنرا بپردازد از گیرنده یا مال پس گرفته شود. (ماده ی ۳۰۲ ق. م) البته در صورتی که شخص غیر مدیون با آگاهی از مدیون نبود خود ، دین شخص دیگری را بپردازد ؛ حق پس گرفتن مالی را که داده ندارد. (ماده ی ۲۶۷ ق. م)
ج) پرداخت بدون وجود دین
درصورتی که شخصی بدون آنکه مدیون باشد و از روی اشتباه مالی را به دیگری بدهد ؛ پرداخت ناروا باعث می شود و دهنده شما می تواند آن را را پس بگیرد. مثل اینکه شخص به حساب فرزندش می رود که در شهری دیگر درس می خواند ، مبلغ پول بریزد که اشتباها پول را به حساب شخص دیگر می ریزد.
