تفاوت سند ذمه و اقرار به دین و شرایط اعتبار آن‌ها چیست؟

درود
منظور از اقرارنامه در واقع سندی است که فرد اقرار به بدهکاری خویش می‌کند اما سند ذمه سندی است که طی آن رد متعهد به پرداخت وجه می‌شود
ضمن اینکه هردو معتبر بوده و از لحاظ ماهیتی متفاوتند..

با سلام اقرار به دین یعنی اعلام بدهی‌ای که قبلا به علتی ایجاد شده اما سند ذمه می‌تواند خودش ایجادکننده دین باشد عوض الزامی نیست ولی معمولا پول مال یا خدمت است در اقرار بهتر است منشا بدهی مشخص باشد اما در سند ذمه صرف امضا می‌تواند منشا تعهد باشد مبلغ نیز محدودیت قانونی مشخصی ندارد مگر اینکه صوری یا نامشروع بودن آن ثابت شود

با سلام
اقرار اخبار به امری است که به ضرر اقرارکنده و نفع مقر له باشد . لذا اقرار به دین وضعیت جدیدی ایجاد نمی کند بلکه خبر از وضعیتی می دهد که وجود داشته با این معنی اقرار به بدهی به این معنی است که بدهکار به وجود بدهی پیشین اقرار می کند یعنی منشا ایجاد دین اقرار نیست بلکه اقرار دلیلی بر وجود دین می باشد . اما سند ذمه سندی است که موجب ایجاد دین می شود و شخص با تنظیم آن بدهکار متعهد له می گردد و تعهدی بر ذمه او قرار می گیرد .
اینکه باید برای هر دو عوض پرداخت شود یا نه جای بحث دارد اگر منظور این است در ازای اقرار باید عوض پرداخت شود جواب منفی است چون اقرار اخبار به وجود حق است اما اگر منظور شما بدهی منشا می باشد در اکثر موارد جواب مثبت است اما پس از اقرار اثبات وجود عوض قبلی ضرورتی ندارد چرا که اقرار خود دلیل است . در خصوص سند ذمه اصولا تنظیم آن ذمه را مشغول می کند و در صورتی که شخص ادعایی داشته باشد که امضا در جهت عوضی بوده که پرداخت نشده ممکن است دادگاه به آن رسیدگی کند هرچند در مواردی مثل اسناد تجاری به موجب وصف تجریدی و تنجیزی بسیاری از ایرادات مسموع نخواهد بود . عوض نیز هر چیزی شامل حق ، عین ، منفعت و فعل می تواند باشد به شرط مشروعیت .
اصولا نیازی نیست بین عوضین تناسبی باشد مگر در عقود مغابنه ای که در صورتی که بین عوضین تناسب نباشد و یک طرف عالم به آن نباشد و خیار غبن ساقط نشده باشد مغبون می تواند عقد را فسخ نماید . اما صرف عدم وجود توازن مانع ایجاد تعهد نیست کما اینکه عقود رایگان در قانون پذیرفته شده اند .

سلام و وقت بخیر
در سند ذمه ای شخص یک دینی رو به ذمه قبول میکنه مثلا قبول میکنه که در قبال شخص الف ، خونه ی الف رو بسازه پس ارکان تعهد و طرفین باید مشخص باشند اما در اقرار فقط اطلاعات کسی ک اقار میکنه و چیزی که به اون اقرار میکنه رو لازم دارد

باسلام
اقرارنامه سندی است که فرد اقرار به بدهکاری می‌کند اما سند ذمه سندی است که متعهد، تعهد به پرداخت وجه آن می کند .

سند ذمه و اقرار به دین دو مفهوم متفاوت‌اند. اقرار به دین یعنی شخص وجود یک بدهی پیشین را تایید می‌کند؛ در این حالت منشا دین باید از قبل وجود داشته باشد و اقرار صرفا آن را نشان می دهد. سند ذمه اما یک تعهد مستقل است که شخص ذمه‌اش را به پرداخت مبلغی مشغول می‌کند و لزوما وابسته به رابطه‌ی حقوقی پیشین نیست.....

سلام
اقرار به دین یعنی اینکه شخص وجود دین بر ذمه خود قبول دارد ولی سند ذمه شخص ذمه خود را مشغول می نماید و برای خود تعهد ایجاد می کند صرف امضا کافی است مگر اینکه منشا نامشروع باشد که در اینصورت باطل خواهد بود.
هر مبلغ متعارف و عرفی قابل تعیین است.

با سلام
اقرارنامه صرفا حاوی یک اقرار به ضرر خود و به نفع دیگریست که موضوع آن مستقیما دلالت بر لزوم ایفای دین یا تعهد نمی نماید در حالی که سند ذمه حاوی یک یا چند تعهد می باشد که شخص متعهد را ملزم به ایفای آن می نماید.

سلام عرض ادب اقرارنامه صرفا حاوی یک اقرار به ضرر خود و به نفع دیگریست که موضوع آن مستقیما دلالت بر لزوم ایفای دین یا تعهد نمی نماید در حالی که سند ذمه حاوی یک یا چند تعهد می باشد که شخص متعهد را ملزم به ایفای آن می نماید.موفق باشید

عرض سلام
اقرار به دین صرفا اخبار و اعتراف به وجود بدهی قبلی است، اما سند ذمه یا تعهد به پرداخت می‌تواند خود منشا ایجاد دین باشد.

سلام و احترام؛
سند اگر تعهد به پرداخت باشد می تواند منشا ایجاد دین گردد. اما صرف اقرار به دین صرفا اخبار و اعتراف به وجود بدهی قبلی می باشد.

سند ذمه خودش ایجادکننده تعهد است؛ اما اقرار به دین فقط اعلام می‌کند که دینی از قبل وجود داشته است.

لزومی ندارد برای هیچ‌یک عوضی پرداخت شود.

در اقرار، بهتر است منشا دین مشخص باشد؛ اما در سند ذمه، خود سند می‌تواند منشا تعهد باشد.

از نظر اصل حقوقی، مبلغ تعهد محدودیت قانونی ندارد؛ ولی اگر مبلغ نامتعارف باشد، ممکن است در صورت اختلاف، از جهت صوری بودن یا ایرادات دیگر مورد بررسی دادگاه قرار گیرد.

باسلام
اقرار به دین یعنی شخص اعلام می‌کند که دینی بر عهده او وجود دارد؛ مانند اینکه بنویسد اینجانب اقرار می‌کنم مبلغ معینی به فلانی بدهکارم. اقرار، در اصل، اعلام وجود یک تعهد قبلی است.
سند ذمه معمولا به سندی گفته می‌شود که در آن شخص متعهد می‌شود مبلغ یا مالی را در ذمه خود بپردازد؛ ممکن است همراه با اقرار به بدهی باشد یا تعهد مستقل ایجاد کند.

سلام سند ذمه متضمن یک تعهد مستقل به پرداخت دین است و خود سند می‌تواند مبنای ایجاد تعهد باشد اما اقرار به دین صرفا تایید وجود بدهی قبلی و پذیرش آن توسط اقرارکننده است

اقرار به معنی اخبار به ضرر خود و به نفع مقرله است و سند ذمه سندی است که بر اساس آن شما مدیون هستید

سلام پیرو سوال شما، اقرار به دین یک عمل حقوقی و اخبار شخص به وجود حق برای دیگری است و طبق مواد ۱۲۵۹ و ۱۲۷۵ قانون مدنی، برای اعتبار آن لزوما پرداخت عوض یا اثبات منشا دین لازم نیست؛ حتی اختلاف درباره سبب اقرار نیز مانع اعتبار آن نیست. «سند ذمه» اگر منظور سندی باشد که شخص در آن تعهد یا اشتغال ذمه خود را می‌پذیرد، باید از حیث مفاد و ماهیت حقوقی بررسی شود و صرف عنوان سند تعیین‌کننده نیست؛ اگر متضمن اقرار صریح به دین باشد، خود اقرار می‌تواند منشا الزام باشد. عوض نیز فقط در عقود معاوضی ضرورت دارد و در قراردادهایی مانند صلح، صلح بلاعوض نیز قانونا معتبر است؛ بنابراین هر سند یا تعهدی الزاما نیازمند عوض نیست. منشا دین در اقرار لازم نیست حتما در سند ذکر شود و حتی اختلاف طرفین درباره سبب، مانع صحت اقرار نیست؛ اما اگر اصل وجود دین مورد مناقشه باشد، شرایط و مفاد دقیق سند اهمیت پیدا می‌کند. درباره مبلغ نیز اصل بر این نیست که حتما باید با یک تعهد اقتصادی مشخص تناسب داشته باشد؛ می‌توان تعهد مالی با مبلغ معین ایجاد کرد، مگر اینکه جهت یا مفاد آن با قانون، نظم عمومی یا قواعد آمره تعارض داشته باشد.

با سلام
سند ذمه معمولا سندی است که وجود یک تعهد یا دین را بر عهده شخص نشان می‌دهد؛ اما اقرار به دین اعلام و پذیرش وجود دین از سوی مدیون است و لزوما نیازمند ذکر منشا آن نیست.
در هر دو مورد، پرداخت عوض الزامی نیست؛ اگر رابطه حقوقی از نوع معاوضی باشد، عوض می‌تواند وجه نقد، مال، انجام کار یا هر منفعت مشروع و قابل تقویمی باشد.
منشا دین در اقرار اصولا می‌تواند مشخص نشده باشد و صرف اقرار، در حدود شرایط قانونی، آثار خود را دارد. مبلغ تعهد نیز الزاما نیازمند تناسب اقتصادی با تعهد نیست، مگر اینکه موضوع با ربا، معامله صوری، غرر، جهت نامشروع یا قواعد آمره برخورد داشته باشد.

باسلام، اقرار به دین یعنی شخص اعلام می‌کند که قبلا بدهکار شده است، در حالی که سند ذمه می‌تواند خود منشا ایجاد بدهی و تعهد باشد؛ در اقرار، اصل بر وجود سبب قبلی دین است، اما در سند ذمه، خود سند و امضا می‌تواند دلیل ایجاد تعهد باشد. ذکر عوض برای اعتبار هیچ‌کدام الزامی نیست مگر اینکه ماهیت رابطه حقوقی اقتضا کند و عوض نیز می‌تواند پول، مال، خدمت، انجام کار یا اسقاط حق باشد. منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، اما در سند ذمه همیشه شرط صحت نیست و مبلغ تعهد نیز با توافق طرفین تعیین می‌شود و لزوما نیازی به تناسب دقیق با عوض ندارد.

سلام سند ذمه میتواند خودش منشا تعهد باشد ولی اقرار به دین معمولا تایید یک بدهی موجود است و برای هیچکدام صرفا پرداخت عوض شرط نیست عوض میتواند پول مال منفعت یا انجام کار باشد و مبلغ تعهد هم اصولا میتواند هر میزان مورد توافق باشد مگر صوری یا فاقد قصد واقعی باشد

سند ذمه، سندی است که دین را بدون ذکر منشا اثبات می‌کند، اما اقرار به دین، اذعان به بدهی با تعیین منشا است. برای اعتبار سند ذمه، نیازی به ذکر عوض نیست و صرف امضای سند، منشا دین محسوب می‌شود. مبلغ سند باید معین باشد، اما تناسب اقتصادی با تعهد الزامی نیست. برای اثبات، ارائه سند به دادگاه کافی است. در صورت انکار، بار اثبات بر عهده مدعی است.