با توجه به جمیع نکات مطرح شده، پیشنهاد شما در خصوص طرفیت و موضوع طرح دعوی چیست و چطور باید حل این مشکل را پیگیری کرد؟

سال ۹۶ قطعه زمینی ۳۰۰ متری با مبایعه نامه در روستای انارجار واقع در شهرستان نور استان مازندران خریداری کرده ام. بعد از کشیدن دیوار و نصب دروازه برای زمین حدود چهار ماه پس از خرید پسرعموهای فروشنده که مالک قطعه زمین هایی در مجاورت زمین خریداری شده هستند ادعا نمودند که کوچه ی عبوری که تنها راه دسترسی به زمین من است ملک خصوصی آن هاست و برای اعطای حق عبور از این مسیر طلب پول نمودند. فروشنده ی زمین به من اعلام کرد که پسرعموهایم به من گفته بودند در صورت دو متر عقب نشینی و ۶ متری شدن کوچه به من حق عبور خواهند داد اما با وجودی که من این عقب نشینی را انجام داده ام آن ها از قول خود برگشته و طلب پول می کنند. در زمان عقد مبایعه نامه هم فروشنده تعهد دست نویس با مهر و امضای اعضای شورا به من داده بود که عقب نشینی صحیح را انجام خواهد داد و هرگونه مشکلی در مورد عبور پیشامد کند مسئولیت عواقب با اوست. در مقابل پسرعموها مدعی هستند که عقب نشینی بطور صحیح و اصولی انجام نشده و اگر شده بود باید داری تایید کتبی شورای روستا می بود. بعلاوه اینکه به واسطه حدوث اختلاف خانوادگی حالا از وعده خود برگشته و می گویند حتی در صورت عقب نشینی هم حاضر به اعطای حق عبور نیستند و تنها حاضرند قطعه زمین مرا به ثمن بخس خریداری کنند. مالکیت پسرعموها بر راه عبور مذبور محل اختلاف است. کوچه با وجود داشتن دروازه دارای نام و تابلوی دهداری ست و سندی هم من باب مالکیتشان به رویت من نرسانده اند. در شکایتی که در دادگاه کیفری بابت مزاحمت ملکی علیه ایشان مطرح کردم دادگاه قرار اناطه صادر کرد و صدور حکم رفع مزاحمت را منوط به اثبات وضعیت مالکیت کوچه ی مذبور دانست. رای کارشناس دادگستری بر عمومی بودن معبر بود، در حالی که خوانده های دعوا هم با آوردن شهود (از جمله رئیس شورای روستای انارجار) ادعای مالکیت خودشان را مطرح کردند. با توجه به اینکه ارزش زمین در زمان معامله ۸۰ میلیون تومان بوده و اکنون به حدود ۲ میلیارد تومان رسیده