قانونگذار در ماده ۱۴۹ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر کرده است در مواردی که اشخاص ذینفع احتمال دهند که در آینده، استفاده از دلایل و مدارک دعوای آنها از قبیل تحقیق محلی، کسب اطلاع از مطلعان و استعلام نظر کارشناسان، متعذر یا متعسر خواهد شد، میتوانند از دادگاه، تامین آن را درخواست کنند. مراد از تامین، تنها ملاحظه و صورتبرداری از این قبیل دلایل است.
اصولا در درخواست تامین دلیل، باید نکاتی شامل مشخصات درخواستکننده و طرف او، موضوع دعوایی که برای اثبات آن، درخواست تامین دلیل میشود و اوضاع و احوالی که موجب درخواست تامین دلیل شده است، ذکر شود.
البته با وجود تصریح ماده ۱۵۱ قانون آیین دادرسی مدنی در خصوص موارد سهگانه فوق، در بسیاری از مواقع، طرف درخواست تامین دلیل مشخص نیست لذا الزامی مبنی بر درج مشخصات طرف درخواستکننده وجود ندارد وحتی ممکن است در زمان ارایه درخواست تامین دلیل، از مشخصات اتلافکننده و عامل زیان آگاهی نداشته باشد. به همین دلیل باید گفت الزامی به درج نام موهوم و خیالی، در درخواست وجود ندارد. چنانچه در ماده ۱۵۴ قانون آیین دادرسی مدنی به این موضوع اشاره شده است.