درود بر شما؛
ابتلای زوجه به HTLV-۱ فی نفسه دلیل صدور حکم طلاق به نفع زوجه نیست. در طلاق به درخواست زوجه، ملاک تحقق عسر و حرج موضوع ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی یا تحقق شروط ضمن عقد مندرج در سند نکاحیه است، نه صرف وجود بیماری.
طرح بیماری زوجه از سوی زوج نیز در اصل به نفع زوجه موجب صدور حکم طلاق نمی شود، مگر آنکه زوجه بتواند ثابت کند که بیماری و تبعات آن برای او عسر و حرج نوعی و غیرقابل تحمل ایجاد کرده یا استمرار زندگی مشترک را با دشواری شدید همراه ساخته است. از سوی دیگر، اگر زوج بیماری را مستمسک رفتارهای آزارنده، تحقیر، سوءرفتار یا امتناع از ایفای حقوق زوجه قرار دهد، ممکن است در مقام اثبات عسر و حرج به نفع زوجه مؤثر واقع شود.
در مقام دفاع، تمرکز بر این نکات راهبردی است، اول، ایراد به ارکان عسر و حرج و مطالبه دلیل پزشکی معتبر و نظریه پزشکی قانونی بر شدت، سیر بیماری، میزان خطر سرایت در چارچوب زندگی مشترک، و تاثیر آن بر امکان تداوم زوجیت. دوم، استناد به اعلام عدم رضایت به طلاق و اعلام آمادگی برای ادامه زندگی و انجام تکالیف زوجیت. سوم، در خصوص ترک منزل، یادآوری آثار عدم تمکین و امکان طرح دعوای الزام به تمکین و در صورت احراز، آثار آن بر حقوق مالی، با لحاظ ماده ۱۱۰۸ قانون مدنی.
اگر خواسته شما صرفا جلوگیری از سوءاستفاده از موضوع بیماری است، طرح موضوع را صرفا در حد ضرورت و با ادبیات غیراتهامی و با درخواست ارجاع به پزشکی قانونی مطرح کنید، تا تبدیل به قرینه عسر و حرج نشود. اگر مایل باشید متن یک لایحه کوتاه و حرفه ای برای جلسه بعد هم تنظیم می کنم، فقط بفرمایید دادخواست زوجه دقیقا بر چه مبنایی است، عسر و حرج یا شرط ضمن عقد؟
