پاسخ به سؤال شما در دو بخش ارائه میشود:
۱. طلاق با اعلام کراهت زوجه بدون اثبات عسر و حرج
بر اساس قانون مدنی ایران، زوجه به‌طور یک‌طرفه حق طلاق ندارد مگر در موارد خاصی که یا حق طلاق به او تفویض شده باشد (طبق شرط ضمن عقد یا توافق جداگانه) یا اینکه بتواند عسر و حرج خود را در دادگاه اثبات کند.
کراهت به تنهایی (یعنی بی‌میلی زن به ادامه زندگی بدون دلیل موجه) در قانون مدنی به‌عنوان دلیل مستقیم برای درخواست طلاق کافی نیست.
اما اگر زوجه بتواند ثابت کند که این کراهت به حدی است که ادامه زندگی را برای او مشقت‌بار (عسر و حرج) کرده است، دادگاه ممکن است حکم به طلاق دهد.
در مورد زوجینی که بیش از ۲۰ سال زندگی مشترک داشته‌اند، برخی دادگاه‌ها با استناد به عرف و شرایط خاص، در صورت اثبات کراهت شدید و عدم امکان سازش، ممکن است به نفع زوجه رای دهند، اما این امر قطعی نیست و نیاز به بررسی قاضی دارد.
۲. جایگاه قانونی کراهت در قانون مدنی
کراهت به‌طور صریح در قانون مدنی به‌عنوان سبب مستقیم طلاق ذکر نشده است، اما در برخی مواد مرتبط اشاره شده است:
ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی: زوجه میتواند در صورت عسر و حرج (زندگی سخت و غیرقابل تحمل) از دادگاه درخواست طلاق کند. اگر کراهت زوجه به حدی باشد که عسر و حرج محقق شود، میتواند تحت این ماده اقدام کند.
ماده ۱۱۲۹ قانون مدنی: در صورت استنکاف (خودداری) زوج از پرداخت نفقه و عدم امکان اجبار او، زوجه میتواند تقاضای طلاق کند که ممکن است با کراهت زوجه مرتبط باشد.
شرط تنفر و کراهت در عقدنامه: اگر در عقدنامه شرط شده باشد که در صورت کراهت زوجه، وکالت در طلاق به او داده شود، میتواند بدون نیاز به اثبات عسر و حرج طلاق بگیرد.
نتیجه‌گیری:
صرف اعلام کراهت بدون اثبات عسر و حرج یا بدون داشتن حق طلاق (شرط ضمن عقد) کافی نیست.
در صورت اثبات عسر و حرج ناشی از کراهت، دادگاه ممکن است حکم طلاق صادر کند.
اگر زوجه وکالت در طلاق داشته باشد، میتواند بدون نیاز به دادگاه، طلاق را اجرا کند.
در هر صورت، توصیه میشود با یک وکیل خانواده مجرب مشورت کنید تا با توجه به شرایط دقیق پرونده، راهکارهای قانونی مناسب ارائه شود.
با آرزوی بهترین نتایج برای شما.
