سلام
طبق ماده ۳۶۸ قانون آیین‌دادرسی‌مدنی آرایی که از دادگاه تجدیدنظر صادر می‌شود، در موارد زیر قابل فرجام خواهی در دیوان‌عالی‌کشور است:
الف. احکام صادره در خصوص اصل نکاح و فسخ آن، طلاق، نسب، حجر و وقف
ب. قرارهای ابطال دادخواست و همچنین رد دادخواست به این شرط که اولا از سوی دادگاه تجدیدنظر صادر شده باشد و ثانیا اصل حکم راجع به آن‌ها نیز قابل فرجام باشد.
پ. قرار سقوط دعوا و قرار عدم اهلیت به این شرط که اصل حکم راجع به آن‌ها نیز قابل فرجام باشد.
آرای دادگاههای بدوی که به علت عدم تجدیدنظرخواهی به قطعیت رسیده قابل فرجام خواهی نیست مگر در موارد ذیل الذکر:
احکامی که خواسته آن بیش از مبلغ بیست میلیون ریال باشد.
احکام راجع به اصل نکاح و فسخ آن، طلاق، نسب، حجر، وقف، ثلث، حبس و تولیت.
علاوه‌براین، طبق ماده ۳۶۷ این قانون، آراء دادگاههای نخستین که به علت عدم‌تجدیدنظرخواهی در وقت مقرر قطعی شده‌اند، در موارد زیر قابل فرجام‌خواهی می‌باشند:
الف. دعاوی که میزان خواسته‌ی آن‌ها بیش از بیست میلیون ریال باشد.
ب. احکام راجع به اصل نکاح و فسخ آن، طلاق، نسب، حجر، وقف، ثلث، حبس و تولیت
پ. قرارهای ابطال دادخواست یا رد دادخواست به شرطی که اولا از دادگاه صادر شده باشد و ثانیا اصل حکم راجع به آن‌ها قابل رسیدگی فرجامی باشد.
ت. قرار سقوط دعوا یا قرار عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا به شرطی که اصل حکم راجع به آن‌ها قابل رسیدگی فرجامی باشد.
