نفقه در دوران عقد و طلاق به استناد آن از نظر فقهی چگونه است؟

با سلام، در رساله ی تحریریه امام آمده که در دوران عقد بیان زوجه نسبت به ادعای نفقه ارجح است و در دوران بعد از عقد بیان زوج! آیا چنین چیزی صحت داره؟ و اگر بله با توجه به این مطلب چگونه است که اگر زوجه ای به خاطر قطع ارتباط شوهر به خاطر اجرای مهریه به مدت ۶ ماه برای شرط بند اول طلاق نامه حتما باید الزام دستور قاضی بعد از ۶ ماه عدم نفقه باشد؟ و آیا برای این نوع طلاق با توجه به رسا له امام آیا صرفا حرف و بیان زوجه قبوله؟ و هیچ گونه اثبات و یا شاهد یا الزام حکمی نیاز نیست؟