بر اساس توضیحاتی که شما نوشتید (که عینا پاسخ من بود)، به نظر می‌رسد سؤال شما این است: آیا با وجود تمام این محدودیت‌ها، باز هم ارزش دارد صلح عمری عادی انجام دهم؟
پاسخ روشن: بله، ارزش دارد، به شرطی که خطرات آن را بپذیرید و اقدامات تکمیلی را انجام دهید.
چرا با این ریسک‌ها باز هم انجام دهید؟
۱. اگر ملک تا زمان فوت شما سند رسمی پیدا نکند، همین صلح‌نامه عادی نزد دادگاه دلیل بر اراده شما است. دادگاه در دعوای اثبات مالکیت یا الزام به تنظیم سند، به شرطی که دو شاهد عادل و متن صریح داشته باشید، می‌تواند به نفع همسرتان رای دهد.
۲. از وراث پیشگیری می‌کند – اگر بدون صلح عمری فوت کنید، ملک بین ورثه تقسیم می‌شود. با صلح عمری عادی، اگر همسرتان بتواند ثابت کند شما قصد تملیک به او را داشته‌اید، از ورثه پیشی می‌گیرد.
اقدامات لازم برای کاهش ریسک:
· صلح‌نامه را در دو نسخه خطی و با حضور دو شاهد موثق (غیر از بستگان درجه یک) تنظیم کنید.
· یک نسخه را در صندوق امانات بانک یا نزد فرد امین نگهداری کنید.
· همزمان درخواست تبدیل قلنامه به سند رسمی را از طریق ماده ۱۰ قانون ساماندهی شروع کنید (نیاز به استعلام از شهرداری و ثبت دارد). اگر این پروسه شروع شده باشد، دادگاه آن را به عنوان اماره مالکیت رسمی قبول می‌کند.
· در صلح‌نامه قید کنید که «این صلح به عنوان مقدمه برای تنظیم سند رسمی در آینده انجام می‌شود».
اگر فقط ریسک‌ها شما را نگران می‌کند:
راه جایگزین: وصیت نامه رسمی در دفترخانه. می‌توانید وصیت کنید که «ملک پس از من به همسرم منتقل شود». وصیت‌نامه رسمی از صلح عمری عادی معتبرتر است (زیرا در دفترخانه ثبت شده)، اما وصیت قابل فسخ و رجوع است (بر خلاف صلح عمری که غیرقابل رجوع است). اگر می‌خواهید حتما تا پایان عمر حق رجوع داشته باشید، صلح عمری عادی بهتر از وصیت است.
توصیه نهایی: با یک وکیل ملکی هماهنگ شوید تا صلح‌نامه عادی را به صورت کاملا فنی و شرایط‌دار تنظیم کند و همزمان پرونده تبدیل به سند رسمی را شروع کنید. این دو را موازی پیش ببرید.
