امروزه با تبدیل شدن اپارتمان نشینی به سبک معمول زندگی، ایجاد مزاحمت و نارضایتی از رفتارهای همسایگان به عنوان یکی از تبعات آن نیز مبدل به امری مبتلابه گردیده است. البته کیفیت فنی غیر مطلوب اپارتمانها و عدم انطباق انها با اصول مهندسی در شکل گیری و تشدید نارضایتی ها موثر می باشد.
صرف نظر از چیستی و چرایی معضل مذکور باید به این نکته توجه نمود شکایت از همسایه زمانی میسر است که وی مرتکب جرمی علیه شما شده یا اقدام به ارتکاب رفتار مجرمانه ایی نموده باشد که جنبه عمومی و غیرقابل گذشت دارد و یا اینکه مبادرت به تصرفاتی در ملک خود نماید که موجب تضرر شما گردیده و البته این نوع تصرفات نیز باید غیر متعارف و قابل اجتناب باشد.
بنابراین پیش از هر اقدام حقوقی یا کیفری علیه چنین همسایه ایی که هر کدام حائز اثار متفاوتیست باید به نوع رفتار او توجه نمود.
بعد از توجه به این مهم، باید اطمینان حاصل نمود که رفتار ارتکابی مذکور قابلیت اثبات دارد و می تواند دادرس را به تصمیم گیری در این خصوص ترغیب نماید یا خیر.
از آنجا که اثبات وقوع و به خصوص تکرار این نوع رفتارها غالبا مشکل می باشد، اقدامات قضایی را باید به عنوان اخرین راه حل منظور نمود.
منطقی ترین مواجهه با اینگونه مشکلات حل موضوع از طرق مسالمت امیز مثل انعکاس آن به مدیران ساختمان و یا تشکیل جلسه با حضور ساکنین و طرح موضوع و یافتن راه حلی مرضی الطرفین در این خصوص است.
در صورت کارگر نیفتادن روشهای مسالمت جویانه فوق، تذکر به همسایه از طریق دخالت دادن مرجع انتظامی در هنگام ارتکاب رفتار خلاف عرف شیوه دیگریست که می تواند منجر به تنبه همسایه و خودداری وی از تکرار رفتار گردد(البته دایره دخالت مامورین انتظامی نیز انچنان وسیع نبوده و جز در موارد استثنایی از اختیارات موسعی در این خصوص برخوردار نیستند).
ارسال اظهارنامه کتبی متضمن تهدید همسایه مزاحم به طرح قضایی موضوع نیز شیوه ایست که می تواند موثر باشد.
در نهایت اگر هیچکدام از این اقدامات مثمر ثمر نباشد، جمع اوری ادله و مدارک مثبت وقوع و تکرار چنین رفتارهایی که مهمترین آن تنظیم استشهادیه است و طرح دعوای کیفری یا حقوقی(حسب مورد) به عنوان اخرین راه می تواند منجر به محکومیت همسایه و ممانعت او از تکرار رفتارهای غیرمتعارف مجرمانه یا توام با مزاحمت باشد.
