بر اساس قانون مدنی ایران (ماده ۱۱۰۶ و ۱۱۰۷)، هزینه‌های زندگی زن از جمله خوراک، پوشاک، مسکن، دارو و درمان، حتی اگر بیمار باشد و تمکین جنسی هم نداشته باشد، به عهده شوهر است، مگر اینکه زن بدون عذر شرعی از تمکین امتناع کند.
در توضیح شرایط شما:
۱. عدم تمکین جنسی به دلیل بیماری – اگر آمیزش به خاطر بیماری زن (مثلا دردناک بودن، بیماری عفونی یا روانی) برای او ضرر دارد، از نظر شرعی و قانونی «عذر موجه» محسوب میشود. در این صورت، زن ناشزه محسوب نمیشود و نفقه (هزینه زندگی) همچنان بر عهده شوهر است.
۲. آزار روحی و جسمی – اثبات آزار در دادگاه نیاز به شکایت دارد، اما حتی بدون شکایت، وظیفه تامین هزینه‌های زندگی زن از شوهر ساقط نمیشود. شما میتوانید بدون طرح دعوای جداگانه‌ای برای آزار، صرفا برای گرفتن نفقه اقدام کنید.
۳. زن بیمار و خانه‌دار – انجام کارهای منزل توسط زن، نفقه او را ساقط نمی‌کند. حتی اگر هیچ کاری هم انجام ندهد، باز هم تامین هزینه‌های زندگی با شوهر است.
راهکار عملی (بدون نیاز به شکایت کیفری):
· به دادگاه خانواده مراجعه کنید و دادخواست «الزام به پرداخت نفقه» بدهید. این یک دعوای مدنی است، نه کیفری. نیازی به اثبات آزار روحی نیست؛ فقط کافی است ثابت کنید همسرتان مخارج شما را نمی‌دهد و شما به دلیل بیماری توان اشتغال ندارید.
· مدارک: گواهی پزشکی مبنی بر بیماری و ممنوعیت استرس، فیش‌های دارو و خرید.
· در این دادگاه، بحث تمکین جنسی مطرح میشود و شما میتوانید ثابت کنید به خاطر بیماری معذور هستید.
اگر امکان مراجعه به دادگاه هم ندارید: از طریق مرکز مشاوره خانواده یا مددکاری اجتماعی نامه بزنید که شما بیمار و نیازمند نفقه هستید. این نامه را به شوهر بدهید یا اگر نمی‌دهد، به دادسرای خانواده اطلاع دهید تا بدون تنش، نفقه را از او بگیرند.
خلاصه: هزینه‌ها به عهده شوهر است، حتی اگر رابطه جنسی نداشته باشید، تا وقتی بیماری دلیل واقعی آن باشد.
