مستند قانونی اعاده دادرسی کیفری پس از اثبات شهادت کذب

سلام و عرض ادب

منعی برای استناد شما به هردو بند (ج) و (ث) برای اعاده دادرسی وجود ندارد و دیوانعالی یا هر دو و یا هرکدام را که در موضوع پرونده احراز نماید؛ مبنای قبول یا رد اعاده قرار خواهد داد لکن از منظر علمی و بطور صحیح:

۱) در صورتی که شهادت یا گواهی کذب، تنها دلیل محکومیت شما بوده که حکم دادگاه بر مبنا و اساس آن صادر شده و آن شهادت کذب تنها مبنای احراز مجرمیت بوده و فقط استناد به همان شهادت کذب منجر به صدور حکم محکومیت برای متهم شده است به گونه ای که اثبات کذب بودن آن، منجر به فقدان ادله کافی برای اثبات قابلیت انتساب جرم به ایشان و نتیجتا حصول برائت از انتساب جرم و نقض محکومیت خواهد شد؛ صرفا بند (ث)، باید مبنای اعاده دادرسی موضوع ماده ۴۷۴ ق.آ.د.ک قرار بگیرد.

۲) اما اگر شهادت کذب شهود یا گواهان، مبنایی برای صدور حکم بوده لکن تنها دلیل و تنها استناد دادگاه در منطوق حکم خود برای احراز مجرمیت متهم و قابلیت انتساب جرم وی، آن شهادت کذب نبوده باشد بلکه وفق منطوق حکم قطعی صادره، دلایل استنادی دیگری علاوه بر شهادت کذب نیز بر مجرمیت ایشان دلالت میکنند و اعاده دادرسی بر اساس شهادت کذب، منطقا ممکن است بطور مطلق باعث حصول برائت متهم نگردد لکن در بررسی مجدد، ممکن است کذب بودن شهادت اماره ای بر اسقاط دلالت یا دلیلیت آن ادله یا ظواهر سابق باشد که نتیجتا منجر به حصول برائت متهم گردد ؛ هم بند (ج) و هم بند (ث) ماده ۴۷۴ ق.آ.د.ک، هر دو باید مبنای طرح اعاده دادرسی کیفری قرار بگیرند.