فسخ قرارداد به علت شرط صفت

در موضوع قرارداد بین موجر و مستاجر، "یک باب اتاق از اپارتمان به ادرس فلان به مساحت ۲۰ متر" ذکر شده است. این اپارتمان اداری بوده و محل کار موجر میباشد. متراژ مورد اجاره در قرارداد ۲۰ متر ذکر شده ولی اتاقی که در اختیار مستاجر قرار گرفته است، ۱۱ متر است (۹ متر کمتر از قرارداد). و حاضر به تحویل اتاق بزرگتر (که متراژ دقیق ان را نمیدانم که ۲۰ متر است یا خیر) نیست و منظور خود را مشاعات بیان میکند در صورتیکه در قرارداد چنین چیزی نبوده ضمنا در قرارداد بندی لحاظ شده که" کلیه خیارات ولو اختیار غبن به استثنا تدلیس از طرفین ساقط است". پاسخ به این سوالات مورد استدعا میباشد:
۱_ ایا با وجود بند مذکور، مستاجر میتواند معامله را فسخ نماید؟
۲- ایا مالک میتواند ادعا نماید که ۲۰ متر شامل مشاعات هم میشود؟ (درصورتیکه مشاعات در تصرف و مورد استفاده شخص وی است، مثل اشپزخانه و سرویس بهداشتی که حتی اجازه استفاده از آنها را به مشتریان مستاجر هم نداده است! ولی در قرارداد عدم استفاده لحاظ نشده است)
۳_ ایا مستاجر میتواند طی اظهارنامه ای خواهان فسخ قرارداد شده و دیگر اجاره پرداخت ننماید؟ یا اینکه باید همچنان تا تعین تکلیف شدن از جانب وی یا قانون همچنان اجاره پرداخت گردد؟
۴_ آیا نیاز به تامین دلیل برای اندازه گیری متراژ عین مستاجره و همچنین مظنه قیمت منطقه است؟