سلام و عرض ادب
صرفنظر از ایرادات علمی و حقوقی که بر متن سؤال وارد است؛ اگر مقصود اینست که صلح کننده (مصالح) قصد دارد مورد صلح را وفق عقد صلح عمری به صلح گیرنده (متصالح) واگذار کند تا شخصا در طول حیات خویش از مورد صلح منتفع شده و حق انتفاع از آن برای خود مصالح باقی بماند و شرط طرفین نیز این باشد که مادامیکه مصالح در قید حیات میباشد؛ سند رسمی ملک به نام متصالح صادر نشود؛ بله، چنین عقد و چنین شرطی صحیح است و برای سهولت امر دریافت سند برای متصالح بعد از فوت مصالح و بی نیازی ایشان از طرح دعوای اثبات مالکیت، بهتر است شرح توافق بر صلح و صلحنامه را وفق مواد ۴۷ و ۴۸ قانون ثبت، بصورت رسمی و در دفتر اسناد رسمی تنظیم نمایید و نه بصورت دستی و عادی و با امضای شهود.
لکن درهرحال مستحضر باشید که با وقوع عقد صلح عمری حتی با صلحنامه عادی و بدون تنظیم سند رسمی، در هرحال ملک از مالکیت مصالح خارج و به مالکیت متصالح درخواهد آمد و فقط حق انتفاع از منافع ملک در طول حیات مصالح برای شخص مصالح باقی خواهد ماند و لذا شرط عدم تنظیم سند رسمی صلح، منافاتی با مالکیت قانونی متصالح بر مورد صلح در طول حیات مصالح ندارد و لذا اگر متصالح بعدها به هردلیلی در طول حیات مصالح، مستند به صلحنامه عادی غیررسمی خویش، خواهان صدور سند رسمی ملک به استناد اثبات مالکیت خویش گردد؛ درصورت اثبات صلح، به صرف اشتراط شرط مزبور، قانونا نمیتوانید مانع تنظیم سند رسمی ملک برای متصالح بعنوان مالک رسمی ملک گردید.
