سلام
صرف بخشش مهریه بهتنهایی موجب نمی‌شود که زوجه بتواند بدون رضایت زوج طلاق بگیرد.
اگر زوج با طلاق موافق نباشد، زوجه معمولا باید یکی از اسباب قانونی طلاق را اثبات کند؛ از جمله:
* عسر و حرج؛
* تحقق یکی از شروط ضمن عقد؛
* یا موارد دیگری که قانون پیش‌بینی کرده است.
در خصوص ادعای تنفر نیز باید میان دو وضعیت تفاوت قائل شد:
* اگر طلاق به صورت توافقی یا خلع باشد، تنفر زوجه همراه با بذل مالی (مانند تمام یا بخشی از مهریه) میتواند مبنای طلاق باشد، اما در این فرض معمولا پذیرش زوج نیز در فرآیند طلاق نقش دارد.
* اگر زوج با طلاق مخالف باشد، صرف اینکه زوجه اعلام کند از زندگی مشترک متنفر است یا مهریه را می‌بخشد، برای صدور حکم طلاق کافی نیست و دادگاه بررسی میکند که آیا شرایط قانونی برای اجبار زوج به طلاق وجود دارد یا خیر.
در مورد وضعیتی که بیان کرده‌اید:
* محکومیت کیفری همسر به علت رابطه نامشروع، در صورت قطعی بودن و ارتباط با زندگی مشترک، ممکن است در برخی پرونده‌ها از سوی دادگاه مورد توجه قرار گیرد؛ اما بهتنهایی به معنای احراز عسر و حرج نیست.
* صدور حکم عدم تمکین، اگر هنوز قطعی نشده باشد، آثار نهایی خود را ندارد.
* قطعی شدن حکم مهریه نیز مانع طرح دعوای طلاق از سوی زوجه نیست.
از سوی دیگر، اگر شما مدعی ورود خسارت مالی (طلا یا وجوه دیگر) هستید، این مطالبات در صورت وجود مبنای قانونی باید از طریق دعوای مستقل یا دفاع مناسب در پرونده‌های مربوط پیگیری شوند و لزوما مانع صدور حکم طلاق نخواهند بود.
بنابراین، اگر زوجه نتواند عسر و حرج یا سایر جهات قانونی را اثبات کند، صرف بذل مهریه و ادعای تنفر، معمولا برای طلاق یکطرفه کافی نیست. اما اگر دادگاه عسر و حرج را احراز کند، ممکن است حتی بدون رضایت زوج نیز حکم طلاق صادر شود.
اسناد و مدارک، از جمله رای قطعی محکومیت کیفری، وضعیت پرونده تمکین، دادنامه مهریه، مستندات مربوط به خسارات مالی و متن دادخواست طلاق، باید برای ارزیابی امکان دفاع و آثار هر یک توسط وکیل بررسی شود.
