با سلام
سوال شما چندان واضح نیست.
لفظ "خیانت" به عنوان یک جرم معمولا متبادر کننده دو مفهوم است که ذیلا در این خصوص نکاتی به عرض خواهد رسید.
۱-قانونگذار انچه را که در عرف به خیانت موسوم است،در واقع نوعی از جرایم ضد اخلاق و عفت عمومی قلمداد و ذیل عنوان عام روابط نامشروع در معنای عام خود جرم انگاری نموده است که البته دارای اقسام مختلفی بوده و برخی مثل زنا عنوان معین و مشخصی دارد و برخی دیگر را صرفا با عنوان روابط نامشروع شناسایی نموده است.
مجازات این جرایم نیز متفاوت بوده و حسب مورد از شلاق و سنگسار تا مجازاتهای سبک تر و قابل تخفیف و اسقاط را در برمیگیرد.
به علت جنبه عمومی و بعضا حق اللهی که ارتکاب به این جرایم دارد، امکان طرح شکایت علیه مرتکبین توسط همگان وجود دارد.لکن اثبات این جرایم به راحتی میسر نبوده و نیازمند دلایل مستحکم و معتبریست. و چه بسا در نهایت و به علت به سرانجام نرسیدن چنین شکایاتی و صدور قرار منع تعقیب یا صدور حکم برائت متهمین به چنین جرایمی، شاکی خود با خطر تعقیب قضایی به علت تهمت و افترا و قذف مواجه گردد.
۲- البته قانون مفهوم دیگری از خیانت را منظور داشته و ان را در زمره "جرایم علیه اموال" شناخته و تحت دو عنوان کلی "خیانت در امانت" و همچنین "جرایم در حکم خیانت در امانت" معرفی کرده است.
بدیهیست در روابط بین زوجین نیز ممکن است این جرم واقع شود. بنابراین بزه دیده این جرم در صورتی که با مانعی همچون مرور زمان تعقیب مواجه نباشد می تواند شکایت خیانت در امانت علیه همسر سابق خود طرح نماید. البته اثبات این جرم نیز نیازمند دلایل معتبر و متقنی بوده و در رویه محاکم، دادرسین به علت نوع روابط طرفین این دعوای کیفری به بسیاری از اظهارات و حتی ادله ایی که شاکی ارائه می دهد توجه ننموده و تلاش می نماید تا وجهی حقوقی برای این ادعاها قائل شده و ان را خارج از صلاحیت خود بداند.
نظر به این توضیحات، توصیه می گردد در صورت تمایل به طرح چنین شکایاتی با یک وکیل متخصص کیفری مشورت نموده و ادله و مدارک اثباتی ادعای خود را با وی در میان گذارید.