سلام و عرض ادب
تشخیص اینکه تداوم حضانت مادر و باقی ماندن فرزند نزد ایشان، به مصلحت فرزند شماست یا خیر، با قاضی دادگاه است لذا اقامه دادخواست سلب حضانت به دلیل رفتار ایذایی ایشان مبنی بر ممانعت از ملاقات طفل که منجر به محکومیت نیز گردیده لکن مجدد با تکرار مواجه گردیده است بعلاوه وجود آثار آسیب دیدگی جسمی کودک، بلااشکال است لکن تشخیص مؤثر بودن صرف همین ادله برای اثبات عدم صلاحیت مادر بر تداوم حضانت، با قاضی دادگاه است که بنظر میرسد:
اولا با توجه به مدت کوتاهی که از جدایی و تلاشی زندگی این خانم میگذرد؛ دوبار ممانعت از ملاقات فرزندش با همسر سابقش که احتمالا ناشی از شرایط خاص روحی ایشان یا در تقابل وجودی با جنابعالی است؛ دلیل عدم صلاحیت اخلاقی ایشان بر نگهداری از فرزندشان محسوب نگردد.
ثانیا: درخصوص آثار کبودی؛ مستحضرید که کبودی، جراحت نیست و وجود کبودی روی دست و پا، به معنی مجروح شدن فرزند شما نیست.
گر در گواهی پزشکی قانونی، حدوث آسیب جسمی با منشاء ضرب و جرح عمدی قید نگردیده باشد، صرف اینکه فرزند ۳ ساله شما که به اقتضای سن، طبیعتا در معرض آسیب های روزمره منجر به کبودی که ناشی از شیطنت و تحرک و فعالیت و بازی قرار دارد، در زمانی که در معیت مادر بوده است؛ آسیب منجر به کبودی دیده باشد، دلیل بر عدم صلاحیت اخلاقی، رفتاری و مراقبتی مادر ایشان برای نگهداری از ایشان محسوب نخواهد شد.
با احترام؛ توصیه میشود با توجه به زمان کوتاهی که از جدایی قطعی و قانونی شما میگذرد، برای عادی تر شدن اوضاع روحی و روانی طرفین و عدم آسیب فرزندتان، زمان قابل قبولی را برای پذیرش و هضم متارکه توسط طرفین درنظر بگیرید و به خود و طرف مقابلتان کمی فرصت بدهید تا روح و روانتان بتواند با شرایط جدید کنار آمده و حقیقت را بپذیرد.
در هر صورت در اوایل امر جدایی و تلاشی کانون یک خانواده، بعضا چنین ممانعت هایی که از جانب همسرتان رخداده اند، گرچه خلاف قانون است لکن از نظر مقاومت های ذهنی و روحی روانی یا لج و لجبازی های احتمالی مختص دورانی که هنوز تب حادثه در وجود طرفین فروکش نکرده، عقلا دور از تصور و چندان غیرطبیعی نیست و در نتیجه ی تداوم چنین کشمکش هایی نیز قطعا در درجه اول، آسیب های جدی روحی متوجه فرزند ۳ ساله شما که پای ایشان نیز توسط شما به پاسگاه و دادگاه و پزشکی قانونی کشیده شده است، خواهد بود.
موفق باشید🙏
