برای صحت هر معامله شرایط ذیل اساسی است:
۱. قصد طرفین و رضای آن‌ها
۲. اهلیت طرفین
۳. موضوع معین که مورد معامله باشد.
۴. مشروعیت جهت معامله
ماده ۱۹۰ قانون مدنی : قصد و رضا
این ماده، در اولین بخش، بیان میکنه که در انجام یک معامله، اولین شرط برای صحیح بودن، وجود قصد انجام معامله و همچنین رضایت به انجام اون هست. منظور از این دو کلمه (قصد و رضا) و تفاوت اونها رو باید از طریق مواد بعدی قانون مدنی (ماده ۱۹۱ تا ۲۰۹) متوجه بشیم. بر اساس موادی که نام بردیم، میشه نکته های زیر رو استخراج کرد:
۱. عقد ، با قصد انشا و بوجود آوردن یک پدیده حقوقی، شکل می گیره. باید نشانه ای وجود داشته باشه که وجود قصد رو تایید کنه (ماده ۱۹۱)
۲. انشا و ایجاد پدیده حقوقی، می تونه به وسیله فعل و بدون لفظ انجام بشه. به شکل از معامله، معامله معاطاتی گفته میشه. (ماده ۱۹۳)
۳. معامله بدون قصد، باطله و شکل نمی گیره. مثل معامله افراد مست، خواب یا بیهوش ! (ماده ۱۹۵)
۴. تفاوت قصد با رضا در اینه که با عدم قصد، معامله باطله، اما با عدم رضا، معامله غیرنافذه!
۵. غیر نافذ بودن عقد، یعنی اینکه عقد شکل گرفته، اما اثری نداره! و فقط با اعلام رضایت فرد، این اثر فعال میشه! پس اگر یک طرف، بدون رضایت و با اکراه، اموالش رو بفروشه، معامله شکل گرفته ولی اثری نداره و فقط زمانی که فروشنده، رضایت کامل خودش رو اعلام کنه، اثر بیع (فروش) که انتقال مالکیت هست، ایجاد میشه!
شرایط هر قرارداد مطابق با قانون مدنی بیان شده است
اگر بتوانی اثبات کنی معامله انجام شده به قصد فریب خواهرتان صورت گرفته
