سلام و عرض ادب
در عقد قرض، عین چیزی که قرض داده میشود باید عودت شود و اگر مورد قرض، وجه رایج ریالی کشور است، معادل آن وجه عینا باید عودت شود مگر اینکه برای عقد قرض، مبداء و غایت زمانی مشخصی قید شده باشد و با توافق طرفینی مقرر و مکتوب شده باشد که در صورت عدم ادای قرض و عدم استرداد وجه تا فلان تاریخ مشخص و معهود، ضمانت اجرای ادای قرض، پردهخت وجه التزام ریالی به میزان روزانه فلان مقدار خواهد بود یعنی تودیع وجه اضافی، مشخصا بعنوان ضمانت اجرای عدم پرداخت قرض و عدم استرداد وجه قید شده باشد.
در حالت فوق، این وجه التزام، چون ضمانت اجرای عدم ایفای تعهدات قرض گیرنده در ادای به موقع قرض خود است و مانعی برای جلوگیری از کاهش ارزش پول شماست، کاملا مشروع و قانونی ست.
و حتی اگر خودتان نیز بطور قراردادی، وجه التزامی برای عدم پرداخت قرض در موعد مشخص قرار ندهید اما در سر موعد از قرض گیرنده رسما استرداد مبلغ قرض را مطالبه نمایید و ایشان با اینکه قادر به پرداخت است، از بازپرداخت وجه قرض استنکاف کند؛ خود قانون مطابق نرخ خسارت بانک مرکزی، روزانه برای شما خسارت تاخیر تادیه در نظر خواهد گرفت لذا اخذ وجه التزام قراردادی بعنوان ضمانت اجرای عدم ایفای تعهدات قراردادی و عدم استرداد قرض پس از سررسید، وصف ربایی ندارد.
اما اگر بین طرفین اینطور توافق شده باشد که بنده به شما فلان مقدار را یکماه قرض میدهم و بعد از مدت یکماه، شما ملزم به باز پرداخت قرض من نیستید اماااا مادامی که قرض مرا پرداخت نکرده باشید، باید تا هر زمانی که کل مبلغ اصل پول، تادیه شود، روزانه یا ماهانه، فلان مقدار اضافی بر اصل مبلغ قرض به بنده بپردازید؛ این حالت، وصف ربایی دارد.