سلام. نگرانی شما کاملا قابل درک است. اجازه دهید صریح و بدون حاشیه پاسخ بدهم.
۱. آیا بانک می‌تواند برای شما حکم جلب بگیرد؟
پاسخ کوتاه: خیر، حداقل در این مرحله و به این راحتی‌ها نه.
توضیح دقیق: جلب به معنای بازداشت توسط پلیس، در دعاوی مالی فقط در موارد خاصی صادر می‌شود که مهمترین آنها «اثبات فرار یا مخفی شدن مدیون» یا «استنکاف از ادای دین با وجود توانایی پرداخت» است. شما با توجه به توضیحاتتان:
· فرار نکرده‌اید
· گاهی پرداخت داشته‌اید
· قصد فرار ندارید
· صرفا توان پرداخت یکجا را ندارید
بنابراین، صدور حکم جلب برای شما غیرقانونی و منتفی است. تهدید بانک بیشتر یک تاکتیک فشار روانی است تا یک اقدام حقوقی واقعی.
۲. بانک از چه طریقی واقعا می‌تواند علیه شما اقدام کند؟
اقدامات واقعی بانک می‌تواند اینها باشد:
· اعلام شما به عنوان «بدهکار بدحساب» به بانک مرکزی (که باعث می‌شود نتوانید از سایر بانک‌ها تسهیلات بگیرید)
· شکایت به دادگاه حقوقی و درخواست توقیف اموال و دارایی شما (نه جلب شما)
· در نهایت، اگر رای دادگاه را اجرا نکنید، ممکن است «اعزام به زندان بدحسابان» مطرح شود که آن هم شرایط خاص خود را دارد و فوری نیست.
۳. بهترین کار همین الان چیست؟
به جای نگرانی از تهدید جلب، این کارها را انجام دهید:
قدم اول: به بانک مراجعه حضوری کنید و صریح بگویید: «من فراری نیستم، توان یکجا پرداخت کل بدهی را ندارم، اما می‌خواهم توافقی جدید برای تقسیط بلندمدت انجام دهم.»
قدم دوم: یک طرح تقسیط واقع بینانه بر اساس درآمد ماهانه خود پیشنهاد دهید. مثلا اگر می‌توانید ماهی یک میلیون بدهید، همین را پیشنهاد کنید.
قدم سوم: اگر بانک قبول نکرد، از شورای حل اختلاف یا دادگاه کمک بگیرید. دادگاه معمولا به نفع بدهکار غیرمتمکن رای به تقسیط می‌دهد.
۴. یک نکته مهم حقوقی
وام به نام شما گرفته شده، پس مسئولیت پرداخت نهایی با شماست. هر چند پول را به شخص دیگر داده‌اید، بانک فقط شما را می‌شناسد. بنابراین بهتر است همکاری خود را با بانک حفظ کنید تا به مرحله دادگاه و توقیف اموال نرسد.
جمع بندی نهایی:
نگران حکم جلب نباشید. چنین حکمی در شرایط شما صادر نمی‌شود. اما بانک را دست کم نگیرید؛ هرچه سریعتر به شعبه مراجعه کنید، واقع بینانه ترین طرح تقسیط را پیشنهاد دهید و درخواست کتبی مهلت بدهید. از این مرحله به بعد، «اراده شما برای پرداخت» مهمترین برگ برنده شما در برابر بانک و دادگاه است.
