حکم ارتداد از دین، در قانون چه چیزی میباشد؟

خروج آگاهانه از دین اسلام که با رفتار و کرداری حاکی از برگشت از دین باشد ارتداد است.
در فرض سوال نوع ارتداد فطری خواهد بود.
مصداق ارتداد اگر مشمول ساب النبی و یا ساب الائمه و یا قذف کننده آنان باشد مجازات آن طبق ماده ۲۶۲ و ۲۶۳ قانون مجازات اسلامی اعدام است.
طبق اصل ۱۶۷ قانون اساسی «قاضی‏ موظف‏ است‏ کوشش‏ کند حکم‏ هر دعوا را در قوانین‏ مدونه‏ بیابد و اگر نیابد با استناد به‏ منابع معتبر اسلامی ‌یا فتاوای‏ معتبر، حکم‏ قضیه‏ را صادر نماید و نمی‏‌تواند به‏ بهانه‏ سکوت‏ یا نقص‏ یا اجمال یا تعارض‏ قوانین‏ مدونه‏ از رسیدگی‏ به‏ دعوا و صدور حکم‏ امتناع‏ ورزد.» و
طبق اصل ۴ قانون اساسی ‎‎‎‎‎کلیه‏ قوانین‏ و مقررات‏ مدنی‏، جزایی‏، مالی‏، اقتصادی‏، اداری‏، فرهنگی‏، نظامی‏، سیاسی‏ و غیر اینها باید بر اساس‏ موازین‏ اسلامی‌باشد. این‏ اصل‏ بر اطلاق‏ یا عموم‏ همه‏ اصول‏ قانون‏ اساسی‏ و قوانین‏ و مقررات‏ دیگر حاکم‏ است‏ و تشخیص‏ این‏ امر بر عهده‏ فقهای شورای‏ نگهبان‏ است‏»
همچنین طبق ماده ۲۲۰ قانون در مورد حدودی که در این قانون ذکر نشده است طبق اصل یکصد و شصت و هفتم (۱۶۷) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران عمل می شود. حکم ارتداد در قانون مجازات به صراحت جرم انگاری نشده است ولی به تجویز اصل یاد شده از قانون اساسی و ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی حکم مساله از منابع فقهی معتبر قابل استخراج است. ارتداد در متون فقهی یک جرم حدی است و مجازات آن اعدام است و مستند آن علاوه بر آیات متعدد قرآن کریم مانند آیه ۲۱۷ سوره بقره « و من یرتدد منکم عن دینه فیمت و هو کافر فاولئک حبطت اعمالهم فی الدنیا و الآخره و اولئک اصحاب النار هم فیها خالدون ، ولی کسی که از آیینش برگردد ، و در حال کفر بمیرد، تمام اعمال نیک (گذشته) او، در دنیا و آخرت، برباد می‏رود؛ و آنان اهل دوزخند؛ و همیشه در آن خواهند بود.» همچنین احادیثی چون حدیث معروف نبوی (من بدل دینه فاقتلوه) نیز در همین راستا میباشد.