اعتبار اسناد عادی در دادگاه ها این است که اگر کسی با سند عادی ادعای طلبکار بودن از کسی را کند؛ خوانده این دعوا می تواند به اصطلاح حقوقی نسبت به آن سند انکار و تردید کند یعنی برای مثال بگوید این امضای من نیست یا اصلا من اینگونه سندی را امضا نکرده ام در صورتی که اظهار انکار و تردید بشود نسبت به سند عادی این خواهان یا کسی که به سند استناد می کند باید درستی و صحت سند را ثابت کند.در این موارد می توان گفت سند عادی اعتبار سند رسمی را دارد البته در مقابل همان فردی که سند علیه او اقامه شده نه دیگر اشخاص
۱ – آن فردی که سند عادی علیه او اقامه شده است تایید کند که این سند صحیح است و خدشه ای به آن وارد نیست از این لحظه به بعد آن سند عادی فقط و فقط در مقابل همان شخص اعتبار سند رسمی را دارد یعنی دیگر نمی تواند امضای خود را انکار کند یا به اصطلاح حقوقی اظهار انکار و تردید کند زیرا در اسناد رسمی انکار و تردید شنیده نمی شود.
۲ – در حالتی دیگر که سند عادی مانند سند رسمی معتبر قلمداد می شود موردی است که فردی که سند علیه او اقامه شده امضای خود را انکار کند ولی در دادگاه ثابت شود که خود همین فرد سند را امضا کرده است در اینجا بازهم این سند عادی در مقابل فقط همان فرد اعتبار سند رسمی را خواهد داشت.
