با عرض سلام و احترام
وفق ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی؛
برای حضانت و نگهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی می‌کنند، مادر تا سن ۷ سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است.
تبصره - بعد از ۷ سالگی، در صورت حدوث اختلاف، حضانت طفل(با رعایت مصلحت کودک) به تشخیص دادگاه میباشد.
و وفق ماده ۱۱۷۳ قانون مدنی؛
هر گاه در اثر عدم مواظبت یا انحطاط اخلاقی 《پدر یا مادری》که طفل تحت حضانت اوست، صحت جسمانی و یا تربیت اخلاقی طفل در معرض خطر باشد، محکمه می‌تواند(به تقاضای اقربای طفل یا به تقاضای قیم او یا به تقاضای رئیس حوزه قضایی) هر تصمیمی را که برای حضانت طفل مقتضی بداند، اتخاذ کند.
موارد ذیل "از مصادیق عدم مواظبت و یا انحطاط اخلاقی هر یک از والدین" است:
۱- اعتیاد زیان آور به الکل، مواد مخدر و قمار.
۲- اشتهار به فساد اخلاق و فحشا.
۳- ابتلا به بیماری‌های روانی با تشخیص پزشکی قانونی.
۴- سوءاستفاده از طفل یا اجبار او به ورود در مشاغل ضداخلاقی مانند فساد و فحشا، تکدی‌گری و قاچاق.
۵- تکرار ضرب و جرح خارج از حد متعارف.
لذا صراحت ماده، درخصوص 《پدر ومادر》 است و لا غیر!
آگاه باشید که به گواهی عالمان علم روانشناسی، سلامت روانی طفل، که تا پایان عمر، اساس شخصیتی وی را میسازد، در گروی زندگی در کنار مادر و تحت دریافت مهر مادری است.
بهتر این بود که طفل فرصت رشد در فضایی را داشت که آکنده بود از عشق و احترام والدین نسبت به یکدیگر.
اما حال که چنین نیست، بنابر علم و قانون، مادر بر پدر اولویت دارد.
پیشنهاد میگردد اگر سلامت روانی طفل، بر شما بیش از پیروزی در جنگ با والد دیگر ، رجحان دارد ،و از میزان اهمیت رشد کودک در فضای سالم از حیث روانی، و تاثیر آن بر تمام ادوار بزرگسالی، باخبرید، والد دیگر را نه شخصی که فرزند را از شما باز ستانده، بلکه شخصی ببینید که مسولیت تربیت طفل شما را بعهده داشته و سلامت روانی طفل شما در گرو آرامش حاکم بر فضای فی مابین است.
لذا از ورود به هرگونه درگیری اضافی و مسموم کردن فضایی که سهم کودک شماست، بخاطر تنها او، بپرهیزید!...
با آرزوی موفقیت و شادکامی
