سلام و عرض ادب
عقد قرض، عقدی است که وفق ماده ۶۴۸ ق.م، به موجب آن احد طرفین مقدار معینی از مال خود را به طرف دیگر تملیک می‌کند که طرف مزبور مثل آن را از حیث مقدار و جنس و وصف رد نماید و در صورت تعذر رد مثل، قیمت یوم‌الرد را بدهد و نیز وفق ماده ۶۵۰ق.م، تکلیف مقترض این است که مثل مالی را که قرض کرده است، به مقرض پس بدهد؛ فلذا از آنجا که در عقد قرض مطروحه در فرض سؤال، موضوع قرض، وجه ریالی رایج کشور است؛ وصف و جنس مال قرض داده شده، پول نقد است و ایشان مکلف به ادای قرض شما به شکل ریالی بوده اند و اگرچه شما مدعی هستید که دو دانگ از یک باب منزل مسکونی ایشان از حیث قیمت، معادل همان میزان وجه ریالی مورد قرض بوده است، هم این موضوع باید کارشناسی و اثبات بشود و هم اشکالی که به آن وارد است اینست که مال مورد قرض (وجه نقد) با چیزی که عودت داده شده (دو دانگ منزل مسکونی)، از حیث وصف و مقدار، یکسان نبوده اند و از این حیث، عقد قرض یک عقد رضایی محسوب میشود یعنی دراینصورت، پرداخت قرض به وصف دیگر (عودت وجه نقد مورد قرض در قالب انتقال دو دانگ منزل به نام مقرض)، نیازمند رضایت ارادی و آگاهانه مقترض بوده است.
از طرف دیگر؛ موضوع ادای قرض در پرونده شما، از مصادیق اضطرار و اجبار هم نیست که صحیح باشد چرا که فرموده اید از روی ترس اقدام کرده اند که مصداق اکراه است لذا اگر جنابعالی با تهدید، ایشان را به این امر اکراه کرده باشید به نحوی که جنس و شدت آن اکراه، به نوعی باشد عرفا مؤثر در تصمیم عموم افراد جامعه باشد ( اگر در جای ایشان قرار بگیرند)، درصورت اثبات اکراه در دادگاه و احراز آن برای قاضی، میتوانند دو دانگ منزل خود را مسترد داشته و در ازای قرض، وجه سفته را به جنابعالی پرداخت نمایند.
