اقرار خوانده به بدهکاری در دعوای مهریه چه اثری دارد؟

درود ماده ۲۰۲ آیین دادرسی مدنی و ماده ۱۲۵۹ قانون مدنی مبنای اقرار میباشدوماده ۳۳۱ همان قانون حکم مستند به اقرار قاطع دعوی را قطعی و غیرقابل تجدیدنظر تلقی می‌کند

درود
بطور کلی اقرار خوانده به بدهکاری قاطع دعواست و بر اساس قانون، احکامی که مستند به اقرار قاطع دعوا صادر می‌شوند، قطعی و غیرقابل تجدیدنظر هستند.

با سلام
بر اساس مادهد۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی و ماده ۱۲۵۹ قانون مدنی اقرار شخص در محضر دادگاه قاطع دعوا خواهد بود و بر اساس اقرار رای صادر میگردد

به ماده ۲۰۲ و ۳۳۱ قانون آیین دادرسی مدنی و ماده ۱۲۵۹ قانون مدنی استناد کنید

درود
با استناد به ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی اقرار نماید دلیل دیگری برای اثبات آن لازم نیست و با اقرار خوانده درنزد قاضی رای صادر می گردد

با سلام
«با توجه به ماده ۲۰۲ آیین دادرسی مدنی، چون خوانده تو دادگاه به بدهیش اعتراف کرده و صورت‌جلسه هم شده، میتوانین ، تقاضای صدور حکم بدین؛ البته قطعی شدن رای تابع روال قانونی خودشه.»

درود؛ به استناد ماده ۲۰۵ و بند «الف» ماده ۳۳۱ قانون آیین دادرسی مدنی، هرگاه خوانده در دادگاه اقرار قاطع دعوا کند، دعوا نسبت به آن بخش خاتمه‌یافته محسوب شده و رای دادگاه بر مبنای اقرار، قابل تجدیدنظرخواهی نبوده و قطعی صادر می‌شود.

مستند به مواد ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی و ۱۲۷۵ قانون مدنی، اقرار صریح خوانده به بدهی، دلیل اثبات دعواست؛ تقاضای صدور حکم بر اساس اقرار را مطرح کنید. البته قطعی بودن رای تابع مقررات تجدیدنظرخواهی است. در صورت تمایل، لایحه مربوط را تنظیم می‌کنم.

بر اساس مواد ۲۰۲ و ۲۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی، اقرار خوانده در جلسه دادگاه اثبات دعوا را کافی می‌کند. طبق تبصره ماده ۳۳۱ و بند ۱ ماده ۳۶۹، حکم مستند به چنین اقراری قابل تجدیدنظر و فرجام‌خواهی نیست و قطعی محسوب می‌شود.

با سلام
ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی مربوط به اقرار می باشد همچنین ماده ۳۳۱ قانون ایین دادرسی مدنی نیز حکم مستند به اقرار قاطع دعوی را ، قطعی و غیرقابل تجدیدنظر می‌داند ، موفق باشید.

درود
اقرار فرد به بدهکار بودن ، قاطع دعواست و میتوانید بر مبنای همین اقرار تقاضای صدور رای را مطرح کنید

با سلام اصولا بله اقرار در موضوع و حدود دعوا و خواسته میتواند قاطع دعوای مطروحه باشد و اگر نیاز به بررسی دیگری نباشد دادگاه میتواند بر اساس همان اقرار حکم صادر نماید.

سلام عرض ادب مستند به مواد ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی و ۱۲۷۵ قانون مدنی، اقرار صریح خوانده به بدهی، دلیل اثبات دعواست؛ تقاضای صدور حکم بر اساس اقرار را مطرح کنید. البته قطعی بودن رای تابع مقررات تجدیدنظرخواهی است.

به استناد ماده ۱۳۰۰ قانون مدنی (اقرار) و ماده ۱۹۹ قانون آیین دادرسی مدنی (قبول دعوا/اقرار خوانده) می‌توانید از دادگاه تقاضای صدور رای قطعی کنید.

منظور از اقرار قاطع دعوی اقراری است که مفاد آن به طور مستقیم منجر به اثبات حق خواهان شود لذا ماده ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی مربوط به اقرار می باشد همچنین ماده ۳۳۱ و بند ۱ ماده ۳۶۹ قانون ایین دادرسی مدنی نیز حکم مستند به اقرار قاطع دعوی را ، قطعی و غیرقابل تجدیدنظر می‌داند ، موفق باشید.

با سلام
به استناد ماده ۲۰۲ از قانون آیین دادرسی مدنی بر اساس اقرار خوانده در جلسه رسیدگی دادگاه می‌تواند حکم صادر نمایید منظور ،اقرار قاطع می‌باشد و در صورتی که مستند رای دادگاه اقرار قاطع باشد قابلیت اعتراض نخواهد داشت

چنانچه منظورتان این است که در دعوای مهریه، خوانده اقرار به بدهکاری نموده است چنانچه اقرار ایشان در صورتجلسه تنظیمی دادگاه درج شده باشد شما میتوانید از آن جهت اثبات ادعای خود استفاده نمایید.

بادرود
برای مهریه نیاز به اقرار نیست سند نکاحیه سند رسمی است

در فرضی که خوانده در جلسه رسیدگی به دعوای مطالبه مهریه، صراحتا اقرار کند که به خواهان بدهکار است، مبنای اصلی درخواست شما ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی است.

سابقه سال نود و دو موثر نیست و احضار قبلی یا تعهدنامه مانع قطعی صدور جواز نیست اقرار قاطع دعوی نیز اقراری است که مستقیما حق خواهان را اثبات کند و حکم مستند به آن قطعی و غیرقابل تجدیدنظر است

سلام کاربر گرامی بر اساس مواد ۲۰۲ و ۲۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی، اقرار خوانده در جلسه دادگاه اثبات دعوا را کافی می‌کند

با سلام، به استناد ماده نود و نه و ماده سیصد و بیست قانون آیین دادرسی مدنی، اقرار صریح خوانده در جلسه دادگاه قاطع دعواست. دادگاه مکلف است بر اساس همین اقرار، حکم قطعی و لازم‌الاجرا صادر نماید. این رای قطعی بوده و قابلیت تجدیدنظرخواهی ندارد.

طبق مواد ۲۰۲ و ۲۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی، اقرار خوانده در جلسه دادگاه برای اثبات دعوا کفایت می‌کند و همچنین تبصره ماده ۳۳۱ و بند ۱ ماده ۳۶۹، حکم مستند به اقرار قابل تجدیدنظر و فرجام‌خواهی نیست و قطعی می باشد.

مستند اصلی شما ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی مدنی است؛ مطابق این ماده، هرگاه خوانده به امری اقرار کند که دلیل ذی‌حق بودن خواهان باشد، برای اثبات آن امر دلیل دیگری لازم نیست. مواد ۲۰۳ و ۲۰۴ همین قانون نیز اقرار حین مذاکره در دادگاه و نحوه درج اقرار شفاهی در صورت‌جلسه را بیان می‌کنند.

درود بر شما، اقرار خوانده در جلسه رسیدگی، دلیل قاطع دعوا محسوب می‌شود و با وجود آن، نیازی به ارائه سایر ادله اثباتی نیست. بر اساس قوانین آیین دادرسی مدنی و قانون مدنی، چنانچه رای دادگاه بر مبنای این اقرار قاطع صادر شود، رای قطعی و غیرقابل تجدیدنظر خواهد بود.

تقاضای صدور حکم بر مبنای اقرار صریح خوانده به مدیونیت و اعلام قطعیت رای، در صورت احراز شرایط قانونی، مورد درخواست است.

اکراه باید اثبات شود؛ وضعیت ابلاغ را در ثنا ببینید.