احراز نیاز شخصی موجر مجرد یا متأهل برای تخلیه ملک استیجاری چگونه است؟

طبق مصوبه سران قوا، صرف مجرد بودن یا سکونت در منزل پدری به‌تنهایی مانع احراز نیاز شخصی نیست، اما اگر موجر متاهل باشد و در ملک دیگری با قرارداد اجاره معتبر و منقضی‌نشده سکونت داشته باشد، دادگاه به‌سختی ادعای نیاز شخصی او را می‌پذیرد و احتمال رد درخواست تخلیه بالاست. تشخیص نهایی نیاز شخصی صرفا در صلاحیت مرجع قضایی است و موجر باید ثابت کند واقعا به ملک مورد اجاره برای سکونت خود یا افراد تحت تکفلش نیاز دارد.

بله؛ طبق مصوبه فعلی، نیاز شخصی موجر به سکونت در ملک اجاره‌ای، در صورت احراز توسط مرجع قضایی، از موارد استثنای تمدید اجباری است. اگر موجر مجرد است و در منزل پدری زندگی می‌کند، صرف مجرد بودن مانع احراز نیاز شخصی نیست؛ اما باید ضرورت واقعی سکونت در ملک و شرایط زندگی او برای دادگاه قابل احراز باشد.در حالت دوم هم، متاهل بودن و داشتن منزل استیجاری دیگر خودبه‌خود مانع احراز نیاز شخصی نیست؛ ولی چون محل سکونت فعلی هنوز در اختیار اوست و قراردادش منقضی نشده، احراز نیاز واقعی دشوارتر می‌شود و باید توضیح موجهی برای نیاز به ملک مورد اجاره ارائه شود.

صرف مجرد بودن مانع از ملک بعنوان استفاده شخصی نمی شود و آن را از شمول مصوبه سران قوا خارج نمی کند. حتی درصورت که موجر جایی دیگر مستاجر باشد و مدت اجاره منقضی نشده باشد مانع از استفاده از ملک خودش نمی باشد البته چنانچه موجر قصد استفاده شخصی نداشته باشد و برای دادگاه احراز شود دستور تخلیه صادر نخواهد شد.

بااحترام موجر مجردی که در منزل پدری سکونت دارد می‌تواند نیاز شخصی را مطرح کند اما صرف مجرد بودن و سکونت با والدین برای احراز نیاز کافی نیست و باید نیاز واقعی و قابل اثبات به ملک نشان داده شود در مورد موجر متاهل نیز داشتن اجاره‌نامه معتبر برای محل سکونت فعلی مانع مطلق نیست اما تا زمانی که آن محل در اختیار اوست اثبات اینکه ملک اجاره‌داده‌شده برای سکونت شخصی واقعی و ضروری است دشوارتر خواهد بود و نتیجه به مدارک و اوضاع پرونده بستگی دارد

با سلام
بله، در هر دو فرض امکان طرح ادعای نیاز شخصی وجود دارد؛ مجرد بودن یا متاهل بودن به‌تنهایی مانع نیست. ملاک، احراز واقعی نیاز موجر یا افراد تحت تکفل برای سکونت توسط مرجع قضایی است.
اما در فرض دوم، وجود محل سکونت دیگر با اجاره‌نامه معتبر و هنوز منقضی‌نشده، قرینه مهمی علیه فوریت و واقعی‌بودن نیاز شخصی است؛ هرچند به‌تنهایی مانع قطعی احراز نیاز نیست. در فرض اول نیز سکونت موجر مجرد در منزل پدری، مانع مطلق محسوب نمی‌شود ولی وضعیت سکونتی او در احراز نیاز مورد توجه قرار می‌گیرد.

با سلام و عرض ادب

در مصوبه سال ۱۴۰۵، مجرد یا متاهل بودن موجر به‌تنهایی ملاک احراز نیاز شخصی نیست. آنچه اهمیت دارد این است که موجر بتواند در مرجع قضایی ثابت کند واقعا برای سکونت خود یا افراد تحت تکفلش به همان ملک نیاز دارد.

بنابراین موجر مجردی که در منزل پدر و مادرش زندگی می‌کند نیز می‌تواند ادعای نیاز شخصی کند و مجرد بودن مانع پذیرش درخواست او نیست؛ ولی صرف ادعا کافی نیست و تشخیص واقعی بودن نیاز با دادگاه است.

در مورد موجر متاهلی که خودش در ملک دیگری مستاجر است نیز وجود اجاره‌نامه معتبر و منقضی‌نشده لزوما مانع احراز نیاز شخصی نیست. دادگاه مجموعه شرایط را بررسی می‌کند؛ از جمله وضعیت سکونت فعلی موجر، املاک دیگری که در اختیار دارد و علت نیاز او به ملک مورد اجاره. بنابراین در هر دو فرض، نتیجه بستگی به احراز واقعی نیاز شخصی توسط مرجع قضایی دارد.

بله، هر دو حالت قابل طرح است، اما احراز «نیاز شخصی» در این دو وضعیت یکسان نیست.
در مصوبه تمدید قراردادهای اجاره در سال ۱۴۰۵، یکی از استثنائات تمدید این است که نیاز موجر یا افراد تحت تکفل او به ملک مورد اجاره برای سکونت شخصی، توسط مرجع قضایی صالح احراز شود. این مصوبه تا پایان سال ۱۴۰۵ معتبر اعلام شده است.

خیر، موجر مجردی که در منزل پدری سکونت دارد و همچنین موجر متاهلی که محل سکونت دیگرش اجاره‌نامه معتبر و منقضی‌نشده دارد، معمولا نمی‌تواند ادعای نیاز شخصی را برای عدم تمدید خودکار اجاره‌نامه به‌سادگی احراز کند، زیرا سکونت فعلی و وجود محل سکونت معتبر دیگر مانع پذیرش این استثناست.