باسلام و ادب
هر یک ازپدر و مادرکه دارای حق حضانت فرزند است نمی تواند فرزند را از کشور خارج کند مگر با رضایت طرف مقابل و یا اینکه فرزند را به شهر دیگری ببرد که ملاقات طرف دیگر تحت تاثیر قرار گرفته و دشوار یا غیر ممکن گردد
و طبق ماده ۴۲ قانون حمایت از خانواده : (( صغیر و مجنون را نمی توان بدون رضایت ولی ، قیم ، مادر یا شخص دیگری که حضانت و نگه داری آنان به او واگذر شده است از محل اقامت مقرر بین طرفین یا محل اقامت قبل از وقوع طلاق به محل دیگر یا خارج کشور فرستاد مگر اینکه دادگاه آن را به مصلحت صغیر و مجنون بداند و با در نظر گرفتن حق ملاقات اشخاص ذی حق ، این امر را اجازه دهد .
دادگاه در صورت موافقت با خارج کردن صغیر و مجنون از کشور بنا به درخواست ذی نفع برای تضمین باز گرداندن صغیر و مجنون تامین مناسبی اخذ می کند . ))
نکته : کسی که حضانت را بر عهده دارد می تواند نسبت به ممنوع الخروجی فرزند اقدام کند تا ولی قهری نتواند نسبت به خروج فرزند اقدام کند .
در خصوص فرزندانی که به سن بلوغ شرعی رسیده اند ولی هنوز ۱۸ سال تمام نشده اند مقررات قانون گذرنامه حاکمیت دارد .
نکته بسیار مهم دیگری که مطرح است : اگر حضانت فرزند با مادرش باشد مطابق با ماده ۱۸ قانون گذرنامه ، برای زیر سن قانونی یعنی هجده سال تمام ، اجازه ولی قهری برای خارج شدن از کشور لازم است و صرف حضانت مادر بدین معنی نیست که وی می تواند مجوز خارج کردن فرزند را داشته باشد و در اینصورت اجازه پدر لازم است اما اگر حضانت با پدر باشد گر چه مجوز اخذ گذرنامه قانونا با اوست ولی مادر می تواند با درخواست از اداره گذرنامه مانع از خروج فرزندش از کشور بشود .
نکته : مدت اعتبار قرار یا دستور ممنوع الخروجی شش ماه است و اگر تمدید نگردد خود به خود از بین می رود .
در صورتی که پدر یا مادر دارای حق ملاقات با فرزند باشند و دیگر که سرپرست یا ولی فرزند است مبادرت به خارج کردن طفل از کشور
نکته : اگر مصلحت و غبطه طفل صغیر یا مجنون در خارج از کشور برای دادگاه مشخص گردد می توان ضمن صدور مجوز برای خروج از کشور طفل اگر ، فرد دارای حق ملاقات درخواست نماید ، تضمین یا تامینی مناسب برای بازگشت فرزند صغیر یا مجنون به کشور از ولی یا سرپرست او اخذ شود.
