می توان شرط صفت در یکی از زوجین برای ازدواج را به معنای وجود وصف یا صفت خاصی در یکی از زوجین اعم از زن یا شوهر دانست که این مفهوم در ماده ۱۱۲۸ قانون مدنی مورد اشاره قرار گرفته است که بر اساس آن :هر گاه در یکی از طرفین صفت خاصی شرط شده و بعد از عقد معلوم شود که طرف مذکور فاقد وصف مقصود بوده ، برای طرف مقابل حق فسخ خواهد بود ؛ خواه وصف مذکور در عقد تصریح شده یا عقد متباینا بر آن واقع شده باشد
بر اساس این ماده در صورتی که برای یکی از زوجین وجود صفتی خاص در عقد نکاح شرط شود و پس از عقد مشخص شود که وی این وصف را دارا نیست ، طرف مقابل امکان فسخ عقد نکاح را خواهد داشت ؛ هر چند که از اوضاع و احوال ضمن عقد نکاح وجود چنین شرطی استنباط شود . به عنوان نمونه در صورتی که ضمن عقد نکاح شرط شده باشد که مرد مدرک تحصیلی یا شغل به خصوصی داشته باشد و بعد از عقد مشخص شود که وی این وصف را دارا نیست ، طرف مقابل می تواند اقدام به فسخ نکاح نماید و حتی تحت شرایطی به دلیل فریب در ازدواج نیز شکایت کند
علاوه بر امکان شرط صفت در یکی از زوجین ، می توان برای مهریه زن نیز شرط صفت نمود . لذا در صورتی که وجود وصف خاصی در مهریه شرط شده باشد ، مثل اینکه شرط شده باشد زمینی که مهریه زن قرار داده شده است دارای مساحت معینی باشد یا در محل خاصی واقع شده باشد و بعد از عقد ازدواج مشخص شود که مهریه وصف ذکر شده را ندارد ، زن می تواند با استفاده از خیار تخلف شرط مهریه ذکر شده را فسخ نماید . در این صورت ، عقد نکاح صحیح و معتبر است ؛ با این حال در خصوص مهریه زن مانند موردی عمل می شود که ضمن عقد نکاح مهریه تعیین نشده باشد و زن در صورت وقوع رابطه زناشویی ، مستحق مهر المثل خواهد بود با این توصیف می توان درعقد نکاح و مهر وجه التزام تعیین و مطالبه نمود
