حداقل در طرح سوال موضوع را بیان کنید تا امکان پاسخگویی باشد.
نوع دعوا در امکان یا عدم امکان فرجام خواهی موثر خواهد بود.
در هر حال مواد زیر راه گشا خواهد بود:
ماده ۳۶۷
آرای دادگاههای بدوی که به علت عدم درخواست تجدیدنظر قطعیت یافته قابل فرجام‌خواهی نیست مگر در موارد زیر:
الف - احکام:
۱ - احکامی که خواسته آن بیش از مبلغ بیست میلیون (۰۰۰ ۰۰۰ ۲۰) ریال باشد.
۲ - احکام راجع به اصل نکاح و فسخ آن، طلاق، نسب، حجر، وقف، ثلث، حبس و تولیت.
ب - قرارهای زیر مشروط به این که اصل حکم راجع به آنها قابل رسیدگی فرجامی باشد.
۱ - قرار ابطال یا رد دادخواست که از دادگاه صادر شده باشد.
۲ - قرار سقوط دعوا یا عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا.
ماده ۳۶۸
آرای دادگاههای تجدیدنظر استان قابل فرجام‌خواهی نیست مگر در موارد زیر:
الف - احکام :
احکام راجع به اصل نکاح و فسخ آن، طلاق، نسب، حجر و وقف.
ب - قرارهای زیر مشروط به این که اصل حکم راجع به آنها قابل رسیدگی فرجامی باشد.
۱ - قرار ابطال یا رد دادخواست که از دادگاه تجدیدنظر صادر شده باشد.
۲ - قرار سقوط دعوا یا عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا.
ماده ۳۶۹
احکام زیر اگرچه از مصادیق بندهای (الف) در دو ماده قبل باشد حسب مورد قابل رسیدگی فرجامی نخواهد بود:
۱ - احکام مستند به اقرار قاطع دعوا در دادگاه.
۲ - احکام مستند به نظریه یک یا چند نفر کارشناس که طرفین به‌طور کتبی رای آنها را قاطع دعوا قرار داده باشند.
۳ - احکام مستند به سوگند که قاطع دعوا باشد.
۴ - احکامی که طرفین حق فرجام‌خواهی خود را نسبت به آن ساقط کرده باشند.
۵ - احکامی که ضمن یا بعد از رسیدگی به‌دعاوی اصلی راجع به متفرعات آن صادر میشود، درصورتی که حکم راجع به اصل دعوا قابل‌رسیدگی فرجامی نباشد.
۶ - احکامی که به‌موجب قوانین خاص غیرقابل فرجام‌خواهی است.
