سلام و وقت بخیر.
در پاسخ به سوال شما:
اگر زن حضانت فرزند یا فرزندان را داشته باشد و بخواهد طلاق بگیرد، موضوع حضانت و عدم تمکین دو مسئله جداگانه هستند و ارتباط مستقیمی با هم ندارند.
حضانت فرزند
طبق قانون ایران، حضانت فرزند تا سن ۷ سالگی (چه دختر و چه پسر) با مادر است، مگر اینکه مادر صلاحیت خود را از دست بدهد یا شرایط خاصی وجود داشته باشد. بعد از ۷ سالگی، حضانت به پدر منتقل میشود، مگر اینکه دادگاه تشخیص دهد مصلحت کودک در حضانت مادر است.
حضانت فرزند ربطی به تمکین یا عدم تمکین زن ندارد و به طور کلی، حضانت مادر تا زمان رسیدن فرزند به سن قانونی یا سلب صلاحیت مادر، ادامه دارد.
عدم تمکین
عدم تمکین به معنای خودداری زن از انجام وظایف زناشویی در برابر شوهر است. اگر مرد بتواند عدم تمکین زن را در دادگاه اثبات کند، عواقبی برای زن خواهد داشت، از جمله:
قطع نفقه زن (مرد میتواند نفقه پرداخت نکند).
ازدواج مجدد مرد بدون نیاز به اجازه زن (در صورت حکم دادگاه).
محرومیت زن از برخی حقوق مالی مانند شرط تنصیف اموال در عقدنامه.
سختتر شدن طلاق از طرف زن (در صورتی که زن در دعوی الزام به تمکین محکوم شده باشد).
اما عدم تمکین اثبات شده توسط مرد، تاثیری بر حضانت فرزند نخواهد داشت، مگر اینکه صلاحیت مادر به دلایل دیگری مانند اعتیاد، بیماری روانی، سوءاستفاده از کودک یا موارد مشابه سلب شود.
خلاصه و نتیجهگیری
حضانت فرزند با مادر، مانع از اقدام شوهر برای اثبات عدم تمکین نیست و مرد میتواند در این مورد اقدام کند. اما اثبات عدم تمکین، تنها عواقب مالی و حقوقی برای زن دارد و حضانت فرزند تا زمانی که مادر صلاحیت دارد، همچنان با او خواهد بود.