سلام و وقت بخیر. در نظام حقوقی قراردادها، باید میان «انقضای مدت قرارداد» و «حق فسخ» تفکیک قائل شد. وقتی مدت قرارداد ۱۰ ساله به پایان رسیده، اساسا «فسخ» موضوعیت ندارد؛ چرا که فسخ ناظر به انحلال قرارداد پیش از سررسید است. آنچه در اینجا مطرح است، «مطالبات معوقه» و «تعهدات باقی‌مانده» است.
در صورتی که صورتجلسه تحویل واحد تنظیم و امضا شده باشد، این اقدام در عرف قضایی به معنای «قبول ایفای تعهد اصلی» توسط شرکت است و تحویل واحد، دلالت بر صحت عملیات اجرایی تا آن مرحله دارد. با این حال، تحویل گرفتن واحد به معنای «اسقاط حق مطالبه ثمن یا بدهی‌های باقی‌مانده» نیست.
شرکت در این شرایط نمی‌تواند قرارداد را فسخ کند، زیرا قرارداد به پایان رسیده است؛ اما شرکت همچنان حق دارد «بابت مطالبات تسویه‌نشده» علیه شما طرح دعوای حقوقی کند. اینکه قرارداد فسخ شود، نه تنها دردی از شرکت دوا نمیکند، بلکه تعهدات شرکت را نیز نسبت به شما (مانند هزینه‌های احتمالی سند یا موارد باقی‌مانده از قرارداد) منتفی می‌کند که این به نفع شما نیست.
بنابراین، اگر شرکت به دلیل عدم تسویه، تهدید به فسخ می‌کند، این تهدید از منظر حقوقی فاقد مبنای قانونی برای قرارداد منقضی‌شده است. اگر مطالبات آن‌ها مستند به فاکتورها، صورت‌وضعیت‌ها یا بندهای قرارداد باشد، آن‌ها صرفا می‌توانند «اصل طلب و خسارات تاخیر تادیه» را از طریق دادگاه مطالبه کنند.
توصیه می‌شود برای اینکه بهانه دست آن‌ها ندهید، اگر مبلغی بدهکار هستید، طی یک اظهارنامه رسمی آمادگی خود را برای تسویه اعلام کنید و درخواست کنید که با ارائه صورت‌حساب دقیق و مستند، مطالبات خود را مطالبه کنند تا از بروز هرگونه ادعای خسارت یا جریمه‌های قرارداد جلوگیری شود. صورتجلسه تحویل شما، قوی‌ترین مستند برای اثبات این است که شرکت به تعهد اصلی خود (تحویل) عمل کرده و اکنون تنها بحث «تسویه حساب مالی» باقی است، نه فسخ قرارداد. آرزوی موفقیت برای شما دارم.
