آیا دفاع ماهوی در دعوای خسارت تأخیر تأدیه به معنای پذیرش اصل بدهی است؟

سوال دارای ابهام است اما بطور کلی دفاع نسبت به مبدا و میزان خسارت تاخیر تادیه، فی‌نفسه اقرار به اصل دین محسوب نمی‌شود. در جلسه تصریح نمایید: «دفاعیات صرفا علی‌الفرض و بدون پذیرش اصل دین مطرح می‌شود» و هم‌زمان اصل بدهی و استحقاق خواهان را صراحتا انکار کنید.

خیر؛ صرف دفاع ماهوی علی‌البدل درباره میزان خسارت تاخیر تادیه یا مبدا آن، اصولا به معنای اقرار یا پذیرش اصل دین نیست؛ مشروط به اینکه در دفاع، صریحا موضع شما درباره اصل بدهی حفظ شود.

درود بر شما ، همانطور که همکاران محترم بخوبی مطرح کردند ، ابتدا باید معلوم شود محکومیت جنابعالی نسبت به اصل دین چگونه بوده؟ منشاء دین چه بوده؟

خیر دفاع در مورد میزان خسارت به معنای پذیرش اصل بدهی نیست اما باید صراحتا اعلام کنید که اصل خواسته را قبول ندارید و فقط نسبت به نحوه محاسبه خسارت اعتراض دارید تا سوءتفاهم پیش نیاید

دفاع از شرایط یا میزان خسارت تاخیر تادیه، بدون پذیرش صریح اصل دین، اقرار به بدهی محسوب نمی‌شود و نیازی به طرح دعوای تقابل برای انکار اصل دین یا دفاع ماهوی ندارد.

دفاع ماهوی شما در پرونده ی تاخیر تادیه به معنای اصل بدهی نیست به عبارت دیگر شما وقتی شما در خصوص مبدا محاسبه استدلال و دفاع میکنید به این معنا نیست که اصل بدهی را قبول دارید

پیشنهاد میکنتم نسبت به اصل بدهی دادخواست بدهید با عنوان دارا شدن بلا جهت . البته اگر شما نسبت به اصل بدهی اعتراض دارید . با توجه به دادنامه صادره ، اعاده دادرس بفرمایی و اصل بدهی را ازر بین ببرید و در این صورت سالبه به انتفاع موضوع است . به جهت اینکه بدهی نمیماند که مشمول تاخیر تادیه گردد.

دفاع ماهوی درباره میزان و مبدا خسارت به معنای پذیرش اصل بدهی نیست به شرطی که در ابتدای لایحه صریحا بنویسید اصل دین را قبول ندارم و این دفاع فقط در مقام انکار حق خواهان است.

شما حتما میبایست شروع دفاع خود از این جمله استفاده کنید >> جناب قاضی اینجانب اصل بدهی را به هیچ عنوان قبول ندارم چه برسد تاخییر آن اما علی الفرض از باب احتیاط در دفاع از خود...

سلام . ضمن انکار شدید اصل بدهی در خصوص خسارت تاخیر دفاع کنید . صرف دفاع کردن در برابر دعوای خسارت تاخیر به معنای پذیرش اصل بدهی نیست

خیر، صرف اینکه شما درباره میزان خسارت یا تاریخ شروع آن دفاع کنید، لزوما به معنی قبول اصل بدهی نیست. ولی بهتر است نحوه دفاعتان طوری نباشد که از حرف‌های شما اقرار به بدهی برداشت شود؛ چون اقرار در جلسه دادگاه یا لایحه می‌تواند علیه خودتان مورد استناد قرار بگیرد.

در لایحه و جلسه اول صریحا بگویید: «اصل بدهی و استحقاق خواهان را قبول ندارم و دفاعیات بعدی صرفا علی‌الفرض و در فرضی است که دادگاه اصل دین را احراز کند.» بعد از آن می‌توانید نسبت به مبدا خسارت، میزان آن و شرایط تعلق خسارت تاخیر هم دفاع کنید.

از دست رفتن مهلت دعوای تقابل هم مانع این نوع دفاع نیست. اگر برای بی‌اعتباری اصل طلب دلیل و مدرکی دارید، همان را در مقام دفاع ارائه کنید؛ مگر اینکه رسیدگی به موضوع موردنظر شما واقعا نیازمند صدور حکم جداگانه‌ای باشد که در آن صورت باید دعوای مستقل مطرح شود.

بااحترام دفاع شما درباره میزان خسارت یا مبدا آن به‌خودی‌خود اقرار به اصل بدهی نیست و بهتر است صریحا اعلام کنید که این دفاع صرفا علی‌الفرض و بدون پذیرش اصل دین مطرح می‌شود و اصل استحقاق خواهان را منکر هستید همچنین چون دعوای تقابل را از دست داده‌اید می‌توانید در همین پرونده دفاع ماهوی نسبت به اصل دین را مطرح کنید مگر اینکه اصل بدهی قبلا با حکم قطعی اثبات شده باشد و درباره خسارت نیز شرایط ماده ۵۲۲ و مبدا آن قابل بررسی است

سلام. درصورتیکه مدارکی دال به محکومیت شما باشه پذیرش یا عدم پذیرش شما فرقی نمیکنه ودادگاه با توجه به مدارک پیوست حکم میده

سلام و ادب؛
خیر دفاع ماهوی به معنای اقرار و پذیرش نیست. لکن صراحتا اعلام فرمایید دفاع شما بر فرض صحت ادعای طرف مقابل است و الا شما اصل مطلب را قبول ندارید.

باسلام وعرض ادب
بنویسید: اصل بدهی را قویا انکار می‌کنم و دینی بر گردن ندارم. ضمنا حتی اگر دادگاه بدهی را ثابت بداند، به دلیل نبود مطالبه رسمی یا سایر شرایط قانونی، مطالبه‌ی خسارت تاخیر از اساس غیرقانونی است.

خیر. دفاع درباره خسارت تاخیر تادیه لزوما به معنای پذیرش اصل بدهی نیست.

بهتر است در لایحه صریحا بنویسید: «بدوا اصل دین و اشتغال ذمه را قبول ندارم؛ دفاع در خصوص خسارت تاخیر تادیه صرفا از باب احتیاط و بدون پذیرش اصل دین است.»

حتی اگر مهلت دعوای تقابل گذشته باشد، می‌توانید دفاع ماهوی نسبت به اصل بدهی را مطرح کنید.

درود
بطور کلی دفاع ماهوی در خصوص مبدا یا میزان خسارت تاخیر به‌خودی‌خود اقرار به اصل بدهی نیست، به شرطی که اصل دین صریحا انکار شده و دفاعیات به‌صورت فرضی مطرح شود. همچنین اگر اصل بدهی با حکم قطعی یا اجرائیه ثبت شده باشد، وضعیت و مسیر دفاع متفاوت خواهد بود.

دفاع از مبدا و میزان خسارت تاخیر تادیه ذاتا اقرار به اصل دین نیست؛ ولی اگر در دفاع، وجود و میزان اصل بدهی را صریحا تایید کنید، ممکن است به‌عنوان اقرار مورد استناد قرار گیرد

با سلام
خیر؛ صرف دفاع از میزان خسارت یا مبدا محاسبه آن، اقرار به اصل بدهی محسوب نمی‌شود، به‌خصوص اگر در ابتدای دفاع صریحا اصل دین و استحقاق خواهان را انکار کنید.
بهتر است دفاع را این‌گونه تنظیم کنید: «ضمن رد اصل دین و عدم پذیرش استحقاق خواهان، صرفا در مقام دفاع احتیاطی، نسبت به مبدا و میزان خسارت تاخیر تادیه نیز ایراد دارم.» این روش حتی با از دست رفتن مهلت دعوای تقابل، امکان دفاع در برابر دعوای فعلی را حفظ می‌کند.