وجه التزام برای درخواست طلاق غیرموجه در عقد نکاح معتبر است؟

پیرو سوال شما، اصل درج چنین وجه‌التزامی در عقد نکاح قابل دفاع است؛ زیرا شروط مالی ضمن عقد، در صورت مخالفت نداشتن با قانون و نظم عمومی، بر اساس مواد ۱۰، ۲۱۹ و ۲۳۰ قانون مدنی می‌توانند لازم‌الاجرا باشند. بنابراین اگر صریحا مقرر شود که «درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی، موجب استحقاق طرف مقابل نسبت به مبلغ معین به‌عنوان وجه‌التزام است»، در صورت اثبات تخلف، زوجه نیز اصولا می‌تواند محکوم به پرداخت آن شود؛ اما صرف طرح دادخواست طلاق به‌تنهایی تخلف نیست و ابتدا باید مشخص شود درخواست او خارج از موارد مقرر بوده است. همچنین وجه‌التزام مذکور نباید به‌عنوان مهریه یا یکی از حقوق مالی موضوع ماده ۲۹ قانون حمایت خانواده تلقی شود، بلکه یک دین قراردادی مستقل است و دادگاه نباید صرفا به دلیل صدور حکم طلاق، آن را خودکار در کنار مهریه و نفقه محاسبه کند؛ مطالبه آن مستلزم احراز تحقق شرط و تخلف قراردادی است.

به نظر نمی رسد اصل درج چنین شرطی با منع قانونی مواجه گردد ؛ اما دقت کنید وجه التزام برای زمانی است که از یک تعهد تخلف شود پس در درج شرط باید دقت شود که ایجاد ابهام نکند .
مثلا طرفین متعهد می شوند جز در موارد تصریح شده در قانون و سند ازدواج تقاضای طلاق نکنند ؛ در صورت تخلف …..
اما پذیرش آن کمی با مشکل روبرو می شود مثلا دادگاه اعلام کند زوجه با تصور حدوث عسر و حرج دادخواست داده و یا اینکه صرف تقدیم دادخواست نمی تواند موجب تعهد به جبران شود و مهم ترین ایراد اینکه طرح دعوا از حقوق پذیرفته در قانون اساسی می باشد لذا شرط تحدید کننده آن شرط باطلی است ، همچنین درج این شرط برای زوج اساسا بسیار سخت تر می باشد چرا که به موجب قانون زوج بدون هرگونه دلیلی می تواند دادخواست طلاق بدهد .
به طور کلی هرچند این شرط بر خلاف قانون نبوده و مشمول شروط باطل نمی باشد اما در عمل به نظر مطالبه آن با مشکل روبرو خواهد بود .

در صورت تنظیم دقیق، چنین شرطی از نظر حقوقی می‌تواند به‌عنوان وجه التزام معتبر باشد؛ اما اجرای آن منوط به احراز این است که درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج یا شروط توافقی بوده است. بنابراین اگر زوجه بدون تحقق این موارد درخواست طلاق دهد، زوج می‌تواند وجه التزام را مطالبه کند. برای جلوگیری از برداشت نادرست، متن شرط باید صریحا بیان کند که وجه التزام فقط در صورت درخواست غیرموجه طلاق قابل مطالبه است، نه در مواردی که دادگاه حق طلاق را بر اساس قانون احراز می‌کند.

اصل چنین شرطی قابل توافق است و می‌توان آن را به‌صورت وجه‌التزام در عقدنامه درج کرد؛ اما باید بسیار دقیق تنظیم شود.
اگر شرط صراحتا ناظر به درخواست طلاق بدون تحقق شروط مورد توافق یا بدون دلیل قانونی باشد، در صورت تحقق شرایط، زوج می‌تواند وجه‌التزام را مطالبه کند. اما صرف طرح دادخواست طلاق لزوما به معنی تحقق تخلف نیست؛ باید مفاد دقیق شرط و علت طلاق بررسی شود.
همچنین بهتر است در متن شرط صریحا قید شود که وجه‌التزام فقط در صورت طلاق یا درخواست طلاق خارج از موارد استثناشده تعلق می‌گیرد و ارتباطی با مهریه، نفقه و سایر حقوق مالی زوجه ندارد. این تفکیک می‌تواند از تفسیر نادرست شرط جلوگیری کند.

اگر شرط را به‌صورت وجه التزام تخلف از توافق بنویسید، در حقوق ایران معمولا با استناد به ماده ۱۰ و ماده ۲۳۰ قانون مدنی قابل استناد است.
اما اگر شرط مبهم باشد و فقط بگوید هرکس طلاق بخواهد پول بدهد ممکن است دادگاه آن را مبهم، نامتناسب یا قابل تفسیر محدود بداند.

با توجه به رویه قضایی به نظر می رسد احتمال تعلق وجه التزام و صدور رلی به پرداخت آن ذر چنین مواردی بسیار ضعیف است...
و مستندا به ماده ۹۵۹ قانون مدنی هیچ کس نمی تواند اجرای قسمتی از حق و... خود را سلب کند.
حال با عنایت به اینکه در خصوص عسر و حرج نیز تعیین مصداق اختلافی است لذا این شرط زوجه را به نحوی تحت سلطه قرار می دهد که از حق تظلم خواهی خود صرف نظر کند و این بر خلاف نظم عمومی و اخلاق حسنه به نظر می رسد! جسارتا بنده اگر قاضی چنین پرونده ای باشم بنا به مراتب پیش گفته و مستند به بند ۳ ماده ۲۳۲ این شرط را نامشروع و باطل و غیر مبطل اعلام می نمایم.

باسلام
چنین شرطی در اصل قابل درج و معتبر است
تحت ماده ۱۰ قانون مدنی قابل توجیه است
اجرای آن کاملا وابسته به تشخیص دادگاه از موجه بودن طلاق است،در بسیاری از پرونده‌ها، یا اجرا نمی‌شود یا محدود تفسیر می‌شود
ممکن است در عمل، همزمان با طلاق، دعوای مستقل برای وجه التزام شکل بگیرد
و نتیجه آن غیرقابل پیش‌بینی باشد.

برای تنظیم چنین شروطی حتما با وکیل مشورت نمایید
اما میتوان چنین شرطی لحاظ کرد که:
«وجه التزام مذکور صرفا در صورت درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی مندرج در این سند قابل مطالبه است و در موارد تحقق عسر و حرج یا شروط توافقی، هیچ‌گونه وجه التزامی قابل مطالبه نخواهد بود.موفق باشید 🌹

دادگاه در دعوای طلاق نسبت به حقوق مالی زوجه مانند مهریه نفقه اجرت المثل تنصیف اموال و جهیزیه رسیدگی می‌کند. شروط ضمن عقد نیز در صورت طرح و وجود شرایط قانونی قابل بررسی است. همچنین شرطی که اختیار طلاق را برای مرد باقی بگذارد به تنهایی مانع درخواست طلاق از سوی زوجه نیست زیرا عسر و حرج موضوعی و غیرحصری است و تشخیص آن با دادگاه و بر اساس اوضاع و احوال هر پرونده انجام می‌شود.

باتوجه به صلاحیت دادگاه خانواده به نظر ترتیب اثر به چنین شرطی بسیار ضعیف باشد چرا که مطابق با قانون مرد میتواند بدون دلیل نسبت به طلاق همسر خود اقدام نماید و شرط خلاف آن برخلاف قواعد آمره می باشد و از سوی دیگر مطابق با ماده ۹۵۹ نمی توان اجرای تمام یا قسمتی از حق را سلب نمود و حق طلاق زوج ، حقی است که قانون به وی داده است .
به نظر چالش هایی در صورت درج وجه التزام وجود خواهد داشت که بایستی مشورت و بررسی لازم با وکیل صورت پذیرد

بله، شرط وجه‌التزام برای طلاق غیرموجه در عقدنامه معتبر است و هر یک از طرفین در صورت درخواست طلاق بدون دلیل موجه، ملزم به پرداخت آن خواهند بود و برای جلوگیری از اشتباه دادگاه، بهتر است در شرط به صراحت قید شود که پرداخت آن منوط به اثبات عدم تحقق شروط عسر و حرج است.

دادگاه ها در مورد طلاق فقط به حقوق زوجه از جمله مهریه و نفقه و تنصیف اموال و جهیزیه رسیدگی می کنند و وارد شروط ضمن عقد و شروط تخلف از انجام تعهد در عقدنامه نمی شوند.
از طرفی این شرط به ضرر فقط زوجه هست چون‌مرد اراده کنه فردای بعد از عقد ، زن خود را مطلقه می نماید .
اما با توجه به اینکه عسرو حرج حصری نیست و تمثیلی هست نمی توان تشخیص داد که در چه مواردی زن عسر و حرج دارد با ندارد .

بله، این شرط از نظر حقوقی معتبر است، اما اجرای آن در دادگاه دشوار است.
بله، می‌تواند؛ اما با یک شرط اساسی: اثبات وقوع «نقض شرط».
برای اینکه قاضی این مبلغ را با مهریه اشتباه نگیرد، حتما در متن شرط بنویسید که این مبلغ «خسارت ناشی از نقض تعهد است و هیچ ارتباطی با مهریه و حقوق مالی زوجه ندارد».
برای نتیجه بهتر با وکیل مشورت کنید.

در اسناد ازدواج از درج شروط غیر متعارف معمولا،امتناع می شود، چنین شرطی غیر ضرور و غیر متعارف است، اولا صاحب دفتر ازدواج باید از درج این شرط خودداری کند، ثانیا درج این شرط کشدار در سند ازدواج نه تنها تضمینی برای حل مشکلات نیست، بلکه همان طور که خود شما نوشتید، موجب بروز اختلافات جدید می شود.

توصیه میشود شرط را به‌صورت وجه التزام تخلف از توافق تنظیم نمایید بطور شفاف و واضح ؛ که قابلیت استناد را داشته باشد.
دقت کنید چنانچه شرط مبهم باشد و مثلا بگویید هرکس طلاق بخواهد پول بدهد ممکن است دادگاه آن را مبهم، نامتناسب یا قابل تفسیر محدود بداند.

متنی که اشاره به اخذ وجه التزام می نماید باید انقدر شفاف و واضح و جامع و مانع باشد که قاضی در اثر ابهام در متن،رایی که مورد توافق نیست صادر ننماید.حتما توسط وکیل متخصص بررسی،شود‌.صرف اشاره کلی در سوال کافی نیست.

ذات عقد نکاح با توجه به علقه زوجیت متفاوت از سایر عقود می باشد به نظر می رسد صرفا اعطای حق طلاق یا وکالت در طلاق می تواند راه گشای مشکل باشد در مورد وجوه التزام می توانید توافقات مالی ناشی از عقد ازدواج را به نوعی مدیریت کرده و به جای افرزودن بر تعهدات یکدیگر را ابراء نمیایید.

به عنوان یک اصل کلی و با امعان نظر به رویه قضایی غالب در دادگاه های خانواده توصیه می شود از درج شروط ضمن عقد شاذ و غیرمتعارف اجتناب نمایید.

برای تنظیم چنین شروطی حتما با وکیل مشورت نمایید
اما میتوان چنین شرطی لحاظ کرد که:
«وجه التزام مذکور صرفا در صورت درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی مندرج در این سند قابل مطالبه است و در موارد تحقق عسر و حرج یا شروط توافقی، هیچ‌گونه وجه التزامی قابل مطالبه نخواهد بود.»

بله، اصل شرط می‌تواند معتبر باشد، اما باید خیلی دقیق و محدود تنظیم شود تا فقط در طلاق غیرموجه اجرا شود و با حقوق قانونی طرفین تداخل پیدا نکند

اصل حاکمیت اراده (مواد ۱۰ و ۲۳۰ قانون مدنی) اجازه درج شرط وجه التزام را می‌دهد، مشروط بر اینکه مخالف قانون، نظم عمومی یا مقتضای ذات عقد نباشد.

باسلام با توجه به صلاحیت دادگاه خانواده ، تحقق نتیجه مورد نظر از درج اینگونه شروط بعید به نظر می رسد

در اصل، توافق بر وجه التزام برای درخواست طلاق بدون تحقق شرایط مورد توافق، قابل پیش‌بینی است؛ اما قابلیت اجرای آن قطعی نیست و دادگاه باید احراز کند که شرط مخالف قانون، نظم عمومی یا حق قانونی اشخاص نیست.

بنابراین اگر زوجه بدون تحقق شروط قراردادی یا عسر و حرج موجه درخواست طلاق دهد، زوج می‌تواند مطالبه وجه التزام را مطرح کند؛ اما پذیرش یا رد آن در نهایت به تفسیر دادگاه از اعتبار و نحوه تنظیم شرط بستگی دارد.

با توجه به صلاحیت دادگاه خانواده ، تحقق نتیجه مورد نظر از درج اینگونه شروط بعید به نظر می رسد

خیر چنین شرطی ممکن نیست چون این اختیار به طور کامل طبق قانون به مرد داده شده و قابل اعمال محدودیت در آن نیست

باسلام کاربر گرامی
اگر وجه التزام خلاف موازین شرعی و قانونی و اخلاق حسنه نباشد قابل مطالبه است

با توجه به آمره بودن قوانین مربوط به نکاح امکان درج شرط خیار یا فسخ و همچنین تعیین وجه التزام قراردادی وجود ندارد

به نظر خللی در شرط وجود ندارد و صحیح می باشد .
خب صراحتا قید کنید مربوط به موارد درخواست موجه نیست تا این شبهه از بین برود

به نظر می رسد که دادگاه به این شروط ترتیب اثر ندهد

عرض سلام
باتوجه به ماهیت عقد با سایر عقود، چنین شرطی معتبر نیست.

بادرود
امکان درج چنین شرطی (ووجه التزام )در بحث خانواده امکان ندارد

کاربر گرامی علی الاصول دادگاه به این گونه شروط ترتیب اثر نمی دهد.

خیر فاقد وجاهت است محاکم چنین شروطی را ترتیب اثر نخواهند داد

قراردادن شرط وجه التزام در عقدنکاح صحیح نیست

محاکم چنین شروطی را ترتیب اثر نخواهند داد

تعیین وجه التزام در خصوص عقد نکاح صحیح بنظر نمی رسد.

هر شرطی که در سند نکاح گنجانده شود لازم الاجراست

باید شرط به طور صحیح در سند ازدواج درج شود

شرط وجه التزام ضمن عقد نکاح اصولا پذیرفته شده نیست و محاکم خانواده به آن ترتیب اثر نمیدهند منتها برای تنظیم شرابه صورت قانونی می‌توانند از مشورت وکیل استفاده نمایید .

باتوجه به ماهیت عقد چنین شرطی معتبر نیست.

این شرط خلاف مقتضای عقد است وبنظر صحیح نمیباشد

سعی شود شروط ب صورت قانونی و واضح و با رعایت مواد قانون مدنی نوشته شود چرا که بعدها دادگاه به شروط مبهم و شروطی ک قابلیت اجرا ندارد ترتیب اثر نخواهد داد

برای تنظیم شروط قراردادی به وکیل قراردادی مراجعه کنید

چنین شرطی قابل ترتیب اثر در محاکم نیست

دادگاه به چنین شروطی ترتیب اثر نمیدهد

این موضوع برخلاف ذات عقد است وقابل پذیرش نیست

مصادیق عسر و حرج تمثیلیست و تشخیص تحقق و عدم تحقق آن با دادگاه است. با این وصف چنین شرطی معتبر نیست.

درج چنین شرطی مشکلی ایجاد نمی‌کند