موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
تلفن تماس:
شما میتوانید درخواست ارزیابی حقوقی خود را بطور مستقیم برای ارسال کنید و در کوتاهترین زمان ممکن از ایشان پاسخ
بگیرید.
لطفا دقت داشته باشید، شما در هر روز تنها
میتوانید ۳
درخواست ارزیابی حقوقی رایگان ویا ارتباط مستقیم با متخصص ثبت نمایید.
همچنین دقت داشته باشید درصورت عدم انتخاب متخصص، پیام شما برای تمامی متخصصان ارسال شده و ایشان
می توانند ارزیابی خود را از درخواست شما مطرح نمایند.
قرار است در عقد نکاح، علاوه بر شروط قانونی عسر و حرج، شروط خاصی برای درخواست طلاق از سوی زوجه تعیین شود. پیشنهاد این است که شرطی دوطرفه نیز گنجانده شود: هر یک از طرفین که خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی درخواست طلاق بدهد، موظف به پرداخت مبلغی بهعنوان وجه التزام باشد. آیا این شرط از نظر حقوقی معتبر و قابل اجراست؟ اگر زوجه بدون تحقق شروط توافقی یا عسر و حرج قابل اثبات درخواست طلاق بدهد، آیا زوج میتواند وجه التزام را مطالبه کند؟ همچنین نگرانی وجود دارد که دادگاه در مواردی که طلاق موجه است، وجه التزام را نیز بهاشتباه در کنار مهریه و سایر حقوق مالی لحاظ کند، در حالی که این شرط صرفاً برای موارد غیرموجه پیشبینی شده است.
شرط وجه التزام برای درخواست طلاق غیرموجه، اگر در ضمن عقد نکاح یا عقد لازم دیگری درج شود، اصولاً معتبر و قابل مطالبه است، مشروط بر اینکه مخالف مقتضای ذات عقد نباشد.
طبق قانون مدنی، شروط ضمن عقد تا زمانی که مشروع باشند و با ماهیت عقد تعارض نداشته باشند الزامآورند. درج وجه التزام برای بازدارندگی از درخواست طلاق بیدلیل با این معیار سازگار است.
برای جلوگیری از تفسیر نادرست توسط دادگاه، شرط باید با صراحت کامل بنویسید که وجه التزام فقط در صورت درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی مصرح قابل مطالبه است و در صورت اثبات عسر و حرج یا تحقق شروط، این شرط اعمال نمیشود. هرچه متن شرط دقیقتر و محدودتر نوشته شود، احتمال اعمال نادرست آن توسط دادگاه کاهش مییابد.
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده است. لطفاً
توجه
داشته باشید که ممکن
است اطلاعات
ارائهشده
بهطور کامل دقیق
یا قابل اعتماد نباشد. توصیه میشود برای تأیید صحت اطلاعات، به مشاوره وکلای مجرب مراجعه کنید.
بله، این شرط از نظر حقوقی معتبر است، اما اجرای آن در دادگاه دشوار است.
بله، میتواند؛ اما با یک شرط اساسی: اثبات وقوع «نقض شرط».
برای اینکه قاضی این مبلغ را با مهریه اشتباه نگیرد، حتما در متن شرط بنویسید که این مبلغ «خسارت ناشی از نقض تعهد است و هیچ ارتباطی با مهریه و حقوق مالی زوجه ندارد».
برای نتیجه بهتر با وکیل مشورت کنید.
در اصل، توافق بر وجه التزام برای درخواست طلاق بدون تحقق شرایط مورد توافق، قابل پیشبینی است؛ اما قابلیت اجرای آن قطعی نیست و دادگاه باید احراز کند که شرط مخالف قانون، نظم عمومی یا حق قانونی اشخاص نیست.
بنابراین اگر زوجه بدون تحقق شروط قراردادی یا عسر و حرج موجه درخواست طلاق دهد، زوج میتواند مطالبه وجه التزام را مطرح کند؛ اما پذیرش یا رد آن در نهایت به تفسیر دادگاه از اعتبار و نحوه تنظیم شرط بستگی دارد.
در صورت تنظیم دقیق، چنین شرطی از نظر حقوقی میتواند بهعنوان وجه التزام معتبر باشد؛ اما اجرای آن منوط به احراز این است که درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج یا شروط توافقی بوده است. بنابراین اگر زوجه بدون تحقق این موارد درخواست طلاق دهد، زوج میتواند وجه التزام را مطالبه کند. برای جلوگیری از برداشت نادرست، متن شرط باید صریحا بیان کند که وجه التزام فقط در صورت درخواست غیرموجه طلاق قابل مطالبه است، نه در مواردی که دادگاه حق طلاق را بر اساس قانون احراز میکند.
با سلام
ذات عقد نکاح با توجه به علقه زوجیت متفاوت از سایر عقود می باشد به نظر می رسد صرفا اعطای حق طلاق یا وکالت در طلاق می تواند راه گشای مشکل باشد در مورد وجوه التزام می توانید توافقات مالی ناشی از عقد ازدواج را به نوعی مدیریت کرده و به جای افرزودن بر تعهدات یکدیگر را ابراء نمیایید.
با سلام
به نظر نمی رسد اصل درج چنین شرطی با منع قانونی مواجه گردد ؛ اما دقت کنید وجه التزام برای زمانی است که از یک تعهد تخلف شود پس در درج شرط باید دقت شود که ایجاد ابهام نکند .
مثلا طرفین متعهد می شوند جز در موارد تصریح شده در قانون و سند ازدواج تقاضای طلاق نکنند ؛ در صورت تخلف …..
اما پذیرش آن کمی با مشکل روبرو می شود مثلا دادگاه اعلام کند زوجه با تصور حدوث عسر و حرج دادخواست داده و یا اینکه صرف تقدیم دادخواست نمی تواند موجب تعهد به جبران شود و مهم ترین ایراد اینکه طرح دعوا از حقوق پذیرفته در قانون اساسی می باشد لذا شرط تحدید کننده آن شرط باطلی است ، همچنین درج این شرط برای زوج اساسا بسیار سخت تر می باشد چرا که به موجب قانون زوج بدون هرگونه دلیلی می تواند دادخواست طلاق بدهد .
به طور کلی هرچند این شرط بر خلاف قانون نبوده و مشمول شروط باطل نمی باشد اما در عمل به نظر مطالبه آن با مشکل روبرو خواهد بود .
باسلام
چنین شرطی در اصل قابل درج و معتبر است
تحت ماده ۱۰ قانون مدنی قابل توجیه است
اجرای آن کاملا وابسته به تشخیص دادگاه از موجه بودن طلاق است،در بسیاری از پروندهها، یا اجرا نمیشود یا محدود تفسیر میشود
ممکن است در عمل، همزمان با طلاق، دعوای مستقل برای وجه التزام شکل بگیرد
و نتیجه آن غیرقابل پیشبینی باشد.
دادگاه ها در مورد طلاق فقط به حقوق زوجه از جمله مهریه و نفقه و تنصیف اموال و جهیزیه رسیدگی می کنند و وارد شروط ضمن عقد و شروط تخلف از انجام تعهد در عقدنامه نمی شوند.
از طرفی این شرط به ضرر فقط زوجه هست چونمرد اراده کنه فردای بعد از عقد ، زن خود را مطلقه می نماید .
اما با توجه به اینکه عسرو حرج حصری نیست و تمثیلی هست نمی توان تشخیص داد که در چه مواردی زن عسر و حرج دارد با ندارد .
درود
در اسناد ازدواج از درج شروط غیر متعارف معمولا،امتناع می شود، چنین شرطی غیر ضرور و غیر متعارف است، اولا صاحب دفتر ازدواج باید از درج این شرط خودداری کند، ثانیا درج این شرط کشدار در سند ازدواج نه تنها تضمینی برای حل مشکلات نیست، بلکه همان طور که خود شما نوشتید، موجب بروز اختلافات جدید می شود.
از منظر حقوقی، این شرط به دلیل معارضه با قواعد آمره و مبانی نکاح، صحیح و قابل اجرا نخواهد بود و نگرانی شما در مورد اعمال آن توسط دادگاه نیز با توجه به وجود عسر و حرج به عنوان یک دلیل مستقل، بیمورد است. بر اساس ماده ۱۰۳۵ قانون مدنی، وعدهی ازدواج به خودی خود ایجاد تعهد نمیکند و هیچکس را نمیتوان مجبور به ازدواج کرد؛ زیرا ازدواج امری تشریفاتی و مبتنی بر رضایت باطنی طرفین است و نمیتوان به صرف یک شرط مالی، شخصی را به ماندن در یک رابطهی ناخواسته ملزم کرد. از سوی دیگر، ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی به زوجه این حق را داده که در صورت اثبات عسر و حرج (سختی و مشقت غیرقابل تحمل) در دادگاه، تقاضای طلاق کند و این حق از حقوق بنیادین ناشی از نکاح است که نمیتوان با شرطی خلاف آن، از زن سلب اختیار نمود. بند (ب) ماده ۲۳۰ قانون مدنی به طرفین اجازه میدهد برای تخلف از انجام تعهد، وجه التزام تعیین کنند، اما این قاعده زمانی کاربرد دارد که اصل تعهد و عملیات موضوع قرارداد در چارچوب قوانین آمره باشد. با توجه به اینکه شرط شما مستقیما حق مسلم قانونی زوجه را محدود میکند و در تعارض با آزادی اراده در نکاح و اختیارات دادگاه در تشخیص عسر و حرج است، این شرط به دلیل مخالفت با مقررات آمره (مواد ۱۰ و ۲۳۰ قانون مدنی) باطل و بلااثر خواهد بود و نه تنها زوجه هیچ الزامی به پرداخت وجه التزام نخواهد داشت، بلکه در صورت موجه بودن درخواست طلاق، دادگاه با استناد به قانون، رای به طلاق صادر خواهد کرد و هیچگونه حق مالی برای زوج به صرف طرح دعوای موجه ایجاد نمیشود.
بله، شرط وجهالتزام برای طلاق غیرموجه در عقدنامه معتبر است و هر یک از طرفین در صورت درخواست طلاق بدون دلیل موجه، ملزم به پرداخت آن خواهند بود و برای جلوگیری از اشتباه دادگاه، بهتر است در شرط به صراحت قید شود که پرداخت آن منوط به اثبات عدم تحقق شروط عسر و حرج است.
سلام
باتوجه به صلاحیت دادگاه خانواده به نظر ترتیب اثر به چنین شرطی بسیار ضعیف باشد چرا که مطابق با قانون مرد میتواند بدون دلیل نسبت به طلاق همسر خود اقدام نماید و شرط خلاف آن برخلاف قواعد آمره می باشد و از سوی دیگر مطابق با ماده ۹۵۹ نمی توان اجرای تمام یا قسمتی از حق را سلب نمود و حق طلاق زوج ، حقی است که قانون به وی داده است .
به نظر چالش هایی در صورت درج وجه التزام وجود خواهد داشت که بایستی مشورت و بررسی لازم با وکیل صورت پذیرد
شرط وجه التزام ضمن عقد نکاح اصولا پذیرفته شده نیست و محاکم خانواده به آن ترتیب اثر نمیدهند منتها برای تنظیم شرابه صورت قانونی میتوانند از مشورت وکیل استفاده نمایید .
توصیه میشود شرط را بهصورت وجه التزام تخلف از توافق تنظیم نمایید بطور شفاف و واضح ؛ که قابلیت استناد را داشته باشد.
دقت کنید چنانچه شرط مبهم باشد و مثلا بگویید هرکس طلاق بخواهد پول بدهد ممکن است دادگاه آن را مبهم، نامتناسب یا قابل تفسیر محدود بداند.
سعی شود شروط ب صورت قانونی و واضح و با رعایت مواد قانون مدنی نوشته شود چرا که بعدها دادگاه به شروط مبهم و شروطی ک قابلیت اجرا ندارد ترتیب اثر نخواهد داد
با سلام
اگر شرط را بهصورت وجه التزام تخلف از توافق بنویسید، در حقوق ایران معمولا با استناد به ماده ۱۰ و ماده ۲۳۰ قانون مدنی قابل استناد است.
اما اگر شرط مبهم باشد و فقط بگوید هرکس طلاق بخواهد پول بدهد ممکن است دادگاه آن را مبهم، نامتناسب یا قابل تفسیر محدود بداند.
با سلام،متنی که اشاره به اخذ وجه التزام می نماید باید انقدر شفاف و واضح و جامع و مانع باشد که قاضی در اثر ابهام در متن،رایی که مورد توافق نیست صادر ننماید.حتما توسط وکیل متخصص بررسی،شود.صرف اشاره کلی در سوال کافی نیست.
برای تنظیم چنین شروطی حتما با وکیل مشورت نمایید
اما میتوان چنین شرطی لحاظ کرد که:
«وجه التزام مذکور صرفا در صورت درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی مندرج در این سند قابل مطالبه است و در موارد تحقق عسر و حرج یا شروط توافقی، هیچگونه وجه التزامی قابل مطالبه نخواهد بود.موفق باشید 🌹
با سلام
تعیین وجه التزام برای جلوگیری از طلاقهای بیرویه یا بدون عذر موجه، اصولا صحیح و معتبر است. طرفین عقد ازدواج میتوانند هر شرطی را که مخالف مقتضای ذات عقد نباشد در سند ازدواج بگنجانند. از آنجا که این شرط مانع از حق طلاق نیست ، مخالف نظم عمومی تلقی نمیشود.
در صورتی که زوجه بدون اثبات موارد عسر و حرج یا بدون تحقق شروط ۱۲گانه ضمن عقد، درخواست طلاق دهد، زوج میتواند با استناد به این شرط، مبلغ وجه التزام را از دادگاه مطالبه کند. در این حالت، دادگاه موظف است بر اساس قرارداد خصوصی میان طرفین ، حکم به پرداخت مبلغ مورد نظر بدهد.
برای رفع نگرانی از اشتباه دادگاه، باید در متن شرط به وضوح قید شود که این مبلغ صرفا در صورت طلاق غیرموجه (خارج از موارد قانونی و توافقی) قابل مطالبه است. بدین ترتیب، اگر طلاق ناشی از تقصیر زوج یا عسر و حرج زوجه باشد، این شرط اساسا موضوعیت پیدا نکرده و با حقوق مالی زن مانند مهریه و نفقه خلط نخواهد شد. توصیه میشود عبارت به گونهای صریح تنظیم شود که استحقاق دریافت آن منوط به احراز عدم مشروعیت درخواست طلاق توسط مرجع قضایی باشد.
سلام و احترام
با توجه به رویه قضایی به نظر می رسد احتمال تعلق وجه التزام و صدور رلی به پرداخت آن ذر چنین مواردی بسیار ضعیف است...
و مستندا به ماده ۹۵۹ قانون مدنی هیچ کس نمی تواند اجرای قسمتی از حق و... خود را سلب کند.
حال با عنایت به اینکه در خصوص عسر و حرج نیز تعیین مصداق اختلافی است لذا این شرط زوجه را به نحوی تحت سلطه قرار می دهد که از حق تظلم خواهی خود صرف نظر کند و این بر خلاف نظم عمومی و اخلاق حسنه به نظر می رسد! جسارتا بنده اگر قاضی چنین پرونده ای باشم بنا به مراتب پیش گفته و مستند به بند ۳ ماده ۲۳۲ این شرط را نامشروع و باطل و غیر مبطل اعلام می نمایم.
سلام برای تنظیم چنین شروطی حتما با وکیل مشورت نمایید
اما میتوان چنین شرطی لحاظ کرد که:
«وجه التزام مذکور صرفا در صورت درخواست طلاق خارج از موارد عسر و حرج قانونی و شروط توافقی مندرج در این سند قابل مطالبه است و در موارد تحقق عسر و حرج یا شروط توافقی، هیچگونه وجه التزامی قابل مطالبه نخواهد بود.»
درود بر شما؛
اصل حاکمیت اراده و صحت قراردادها، ماده ۱۰ و ۲۱۹ قانون مدنی، اجازه درج شرط وجه التزام را می دهد، اما در نکاح، هر شرطی فقط تا جایی نافذ است که خلاف مقتضای ذات عقد و مخالف قوانین آمره و نظم عمومی نباشد، ماده ۲۳۲ و ۲۳۳ قانون مدنی.
شرط وجه التزام برای صرف طرح دعوای طلاق از سوی زوجه، در عمل با موانع جدی نفوذ و اجرا مواجه است، زیرا حق دادخواهی قابل اسقاط و محدودسازی با ضمانت اجرای مالی به نحو بازدارنده تلقی می شود و با اصول دادرسی منصفانه و نظم عمومی تعارض پیدا می کند، بنابراین احتمال بالای بی اعتباری یا عدم قابلیت مطالبه دارد، به ویژه اگر به گونه ای باشد که زوجه را از مراجعه به دادگاه منصرف کند.
افزون بر این، در طلاق به درخواست زوجه، صدور حکم منوط به احراز جهات قانونی مانند عسر و حرج یا تحقق شروط ضمن عقد است و اگر زوجه نتواند اثبات کند، دعوا رد می شود، اما صرف رد دعوا، لزوما مسئولیت قراردادی برای پرداخت وجه التزام ایجاد نمی کند، مگر آنکه شرط، دقیق، قابل سنجش و ناظر به تخلف مشخص باشد و باز هم دادگاه ممکن است آن را خلاف نظم عمومی بداند.
برای کاهش ریسک، اگر اصرار به درج دارید، شرط را به جای منع دعوا، به تخلف از تعهدات مشخص و قابل اثبات پیوند بزنید، مثلا اگر هر یک از طرفین برخلاف تعهدات معین قراردادی اقدام کند و اقدام او منتهی به طلاق شود، وجه التزام بپردازد، با تصریح به اینکه اعمال شرط منوط به احراز تقصیر قراردادی و غیرموجه بودن اقدام در رای دادگاه است، همچنین مبلغ را متعارف تعیین کنید تا از جهت اجحاف و امکان تعدیل قضایی محل ایراد قرار نگیرد.
اگر دوست دارید، متن پیشنهادی یک بند شرط ضمن عقد را کوتاه و قابل ثبت در دفترخانه، با حداقل ریسک رد در دادگاه برایتان تنظیم کنم، از نظر شما وجه التزام باید ثابت باشد یا متناسب با مدت زندگی مشترک پلکانی؟
